Tijdens het uitlaten van de hond, om 7.49, lag mijn focus lag op de lege blikjes bier die je her en der tegen komt op straat. Ik beoordeelde de kwaliteit van het bier :lekker, niet lekker(lees minder lekker), zin aan!Het is 8.39 en de associatieve trek is in zijn geheel terug, Mensen op TV zien drinken,, woekert het idee aan dat ik daar ook ontzettende zin in heb. Lekker ontspannen, niet eens uit mijn plaat gaan, maar even alles vergeten. Een pilsje drinken is als een 'zwitser leven gevoel'. Nu, nu kan ik nog mee. Een vriend van me pakt vanmiddag de trein richting Milaan. Snel naar huis. Tas inpakken en terug. Lukt net. Nee, toch niet. Dinsdag tot donderdag zijn de kinderen Maar donderdag naar Rome vliegen zou me wel lukken. We kunnen daar afspreken.................................aaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhh. Volgend weekend Hamburg zou een reële optie zijn. Verder geen grote verplichtingen......................Mijn gedachten gaan met me aan de haal om de stress van de realiteit te ontlopen. En problematiek lijkt alleen maar groter te worden. Bijgekomen punt: ontslag van mijn vriendin. Het heeft al een enorme impact, maar de werkgever kiest ervoor ervoor er ook nog eens een heel persoonlijke verhaal van te maken. Waarin zij niet aan hun verwachtingen wil voldoen, en zijn er toch echt alles aan hebben gedaan. Haar collega's lukt het toch ook haar privé leven opzij te schuiven ten behoeve van hun baan. Terwijl datgene wat ze vragen niet Reëel is. Waarom kan zoiets niet fatsoenlijk worden afgehandeld. Is het dommigheid, of pure onverschilligheid en stel je als werknemer echt niks meer voor. Een gedachte die me woest maakt.
Vandaag red ik het wel. Voornamelijk door mijn kinderen en een beetje door de Baclofen, wat de randjes ervan afhaalt. Zo naar huis. Hopelijk lukt het me een paar kilometer op mijn MTB in het bos te fietsen, de positieve energie opladen, voordat ik de kinderen van school haal. Samen met mijn dochter boodschappen doen. De veilige manier.
Ik slik momenteel duidelijk de Baclofen om de trek te verminderen in tegenstelling tot het een tijd geleden toen die in zijn geheel was verdwenen. Een tot twee keer in de week een trek moment daar gelaten.
Fietsen is er helaas niet van gekomen. Op weg naar huis reed ik afgedwaald in gedachten op een vluchtheuvel met als gevolg een verbogen velg en een lege band.
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderen