Lang geleden

Het is lang geleden dat ik ene blog geschreven heb. Van mezelf vind ik het flauw dat ik het juist nu doe. Nu, juist nu het niet zo lekker gaat. Aan de andere kant heeft het van me afschrijven me altijd erg geholpen.

Er is veel gebeurd de laatste tijd. Zaken die een grote impact hebben gehad op mijn leven. Hierdoor is de zucht naar drank ook weer sterk toegenomen. Weglopen-letterlijk en vluchten. En ik schrik ervan hoe dichtbij dit gedrag nog steeds is. Hoe diep het geworteld zit in mijn bestaan. De Baclofen is op dit moment ook niet meer genoeg. De dosis verhogen is geen optie, daarin gaat de arts niet mee. En is dit een tijdelijke fase? Het maakt me angstig.  Angstig hoe verder: lukt het mij de dingen te veranderen. Zolang ik niet tegen grote problemen aanloop gaat het wel, maar als er wat druk op staat klap ik dicht. Sluit ik mezelf af en wil ik drinken en de straat op.   Ik kan niet meer, ik ben moe en onrustig. . Vermoeidheid die je niet kunt wegslapen.
Ik sta op een parkeerplaats langs de kant van de weg in mijn eigen leven. Een noodparkeerplaats-klein, bij versmalde baanvakken, aan een snelweg waaraan wordt gewerkt. Het verkeer raast door en ik weet niet waar naartoe. Ik snap het niet. Ik snap werkelijk niet waar iedereen naartoe gaat en waarom. En ik sta daar maar. Opgesloten tussen de metalen vangrail. Die me ruimte geeft er overheen te kijken, maar ik kan niet weg. Ik moet weer verder. De snelweg op. Vluchten naar het achterliggende weiland, de vrijheid in is geen optie. Ik moet mee. Maar ik kan het op dit moment niet.

Het maakt me boos. Boos op iedereen die wel door raast op de snelweg en boos op mezelf. Die het niet lukt zijn eigen weg te vinden. Geen snelweg, maar een zandweg. Met rust en schoonheid.

Roadtrip

Het was vandaag een merkwaardige dag. Vandaag een leuke, korte roadtrip gemaakt met een vriend, om ergens een graffiti muur te maken.
Trips die ik in het verleden vaker heb gemaakt. Maar altijd onder invloed. Bij het instappen eerst verzekeren dat er ook bier meegaat. Bier om onzekerheden die de dag zouden kunnen brengen wegdrukken. Onzekerheden: wat te maken, wie tegen te komen, hoe me te gedragen etc.
Bij het weggaan eerst langs de Lidl en wat me opviel is dat ik totaal niet aan drank dacht. ook niet tijdens het spuiten. een aktiviteit die altijd doordrengt was met bier.
Opzich een prima dag gehad, wat ik maak op zo'n dag is tegenwoordig van minder belang. Het moet goed zijn, maar het plezier staat voorop. In het verleden legde ik me veel te veel druk op. Het leek wel of er weet ik wat vanaf hing. Rond 17.00 vermoeid thuis. Geen eten in huis, eerst hond uitlaten en daarna weer langs de Lidl. Echter nu lag mijn aandacht door de vermoeidheid wel op drank. Op de terugweg, zag ik weer overal drank. Trek die ik wel kan handelen, maar opzich wel merkwaardig.

Sporten

Sporten doet me goed de laatste tijd. Misschien nog wel beter dan de Baclofen. Net 90 minuten op mijn MTB gecrosst. Al fietsend moet ik er wel op bedacht zijn dat ik er geen wedstrijd van maak. Onder het rijden ga ik toch weer tijden vergelijken, narekenen hoever ik de vorige keer heb gefietst, terwijl het appels met peren vergelijken is. Niet iedere route is hetzelfde. Nu erg veel off-road gefietst, terwijl ik anders toch iets meet asfalt meepak.

De input die ik van mij app. krijg al op minimaal gezet, alleen de afstand en de tijdsduur worden nog door gegeven. Mijn fietscomputer laat ik al thuis
Wegkomen was wel weer lastig. De hele tijd dralen door het huis. Kleine dingetjes oppakken, maar niet afronden. Om 11.45 eindelijk eens omgekleed.

Nu tuin omspitten. Wel een fysieke dag!

Behandeling

De komende tijd zal ik minder tijd besteden aan het bloggen zelf. Althans, ik zal het blog wel gebruiken, maar minder berichten publiceren. Mijn therapeut heeft me een lastige opdracht mee gegeven:ik moet gaan analyseren waar mijn woede steeds vandaan komt. Woede in combinatie met een hoog gevoel voor onrecht, doen me steeds belanden in stress fase code rood. Helemaal als er meerdere zaken tegelijk spelen.
De afgelopen weken gebeurde het ook weer dat er meerdere dingen tegelijk spelen die me woest maken en mijn volledige aandacht vragen. Daardoor kom ik verder nergens aan toe. Ik wordt er volledig door geabsorbeerd. Zie alles alleen maar zwart.
Soms roep ik zaken over mezelf af. Ik kan nu eenmaal niet tegen onrecht en ik kan sommige dingen dan ook niet zomaar parkeren. Ik moet het melden, ik moet het kwijt, maar vandaag de dag krijg je iedere keer de deksel op de neus. Stuur u klacht in, maar we doen er niks mee....................aaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh. Wordt alweer boos als ik eraan denk.
Daar komt een bekeuring bij, een incasso, zaken die me een maand aan eten kosten. En ik heb het al niet breed. Dat is nog zacht uitgedrukt.
Kortom. Werk zat, voor de komende tijd.

Slecht slapen

Grootste nadeel van de Baclofen is het slechte slapen. Mijn  nachtrust is verschrikkelijk, waardoor ik altijd vermoeid ben. Het is zaterdag ochtend 7:24. Gisteravond is vlak na het naar bed gaan het licht bij me uitgegaan. Ik heb nog een stukje Voetbal International gezien, maar veel heb ik er niet van meegekregen. lak na middernacht wordt ik vervolgens weer wakker, om de hele nacht onzin reclames voorbij te zien komen. Op dat moment was ik al erg moe van 3 nachten, met slechte nachtrust, achter elkaar. Die vermoeidheid breekt me dan op waardoor ik op de bank in slaap val.  Een oncomfortabele bank die ik speciaal heb gekocht om niet makkelijk op in slaap te vallen. Mijn vorige bank was ongeveer een bed: lang en diep.
Om terug te komen op nu. De hond is ondertussen uitgeweest, de kinderen zijn al wakker en het is al best gezellig, maar dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Mezelf maakt het voornamelijk angstig voor vanavond. De zaterdag is een drukke dag, waar sporten en reizen centraal staan. De kinderen mogen opblijven en mijn vriendin wil ook wat aandacht.

9 maart

Het is ondertussen al een tijdje geleden tot het laatste bericht. Ik voel me goed, zeker sinds de verhoging.
Vandaag voor het eerst sinds lange tijd rustig door de supermarkt kunnen lopen.
Daarnaast ook hulp ingeschakeld om thuis het een en ander op de rit te krijgen.
Sinds de hond merk ik dat me het niet meer lukte om het huishouden nog enig zins op een acceptabel niveau te houden. Ook de financiën groeien me boven de pet.  Dus de trots opzij gezet en hulp ingeschakeld.

Trots zijn op jezelf!

Vandaag afspraak gehad met mijn verslavingsarts.
Gesprek liep prettig. We hebben besloten dat ik ga verhogen naar 80mg per dag. Een vehiging die hij normaal gesproken nooit voorschrijft. Men gaan niet hoger dan 60mg,op die dosis blijken de meeste resluktaten behaald te worden.
Dat is eigenlijk niet het belangrijkste.
Bij het weggaan, gaf hij me de woorden mee 'trots zijn op jezelf', en die zin galmt eigenlijk nog steeds door mijn hoofd. Waarom lukt min dat toch niet. Ook hier het duel van de voor en tegens en iedere keer lukt het mij meer tegens dan punten te bedenken waar ik trots op kan zijn.

Medicatie vergeten

Vanmiddag voor het eerst sinds tijden op tijd vergeten de medicatie in te nemen. Daar waar ik de afgelopen week niet kon wachten op de volgende dosis, kwam ik er vanmiddag om 1600 pas achter dat ik de dosis van tussen de middag vergeten was in te nemen. En dat terwijl het momenteel in mijn leven alles van rustig en stabiel is, ligt de focus even niet meer op drank. Ik was druk bezig met iets in een omgeving die vol staat met drank. Behalve een korte associatie in de ochtend heeft het me verder niet getrokken. Trek ontstond pas weer onderweg naar huis. Op het moment dat ik geconfronteerd werd met alle sores die er speelt en overvallen werd door een eenzaam gevoel.
Ik ben weer aan de series geraakt. Helaas, schilderen zit er niet in. Net met de hond uit geweest, nog een aflevering van Game of Thrones en dan slapen. Proberen morgen weer vroeg op te staan.

Zondag

Vandaag een prima dag gehad. Ondanks alle externe stress factoren, lijk ik daar toch goed mee om te gaan.  Ik slik tegenwoordig de medicatie in een ander schema. Een van de grootste veranderingen is dat ik afhankelijk van mijn gemoedstoestand de medicatie eerder inneem. De eerste dosis, direct bij het wakker worden, daarna om 1200 en  vervolgens tegen 1700 een dosis  en daarna nog een kleine dosis in de avond. Heb ik een onrustige dag dan neem ik de middag dosis iets later, maar wel een hogere dosis.  Trek in de avond heb ik zelden. In de avonden doe ik bewust  ook niet zo gek veel de laatste tijd. Ik probeer wat te ontspannen, film kijken, tijd doorbrengen met mijn vriendin en Voetbal International kijken. Dan zit een week er al snel weer op. Helaas schiet schilderen er dan bij in. Maar schilderen vol met onrust is sowieso nauwelijks productief.  Zodra er in de avond weer iets op het programma staat, dan maar weer kijken hoe ik ermee om moet gaan. Nu staat de dagelijkse rust voorop en dat gaat goed.........................

Return of the craving

Tijdens het uitlaten van de hond, om 7.49, lag  mijn focus lag op de lege blikjes bier die je her en der tegen komt op straat. Ik beoordeelde de kwaliteit van het bier :lekker, niet lekker(lees minder lekker), zin aan!Het is 8.39 en de associatieve trek is in zijn geheel terug, Mensen op TV zien drinken,, woekert het idee aan dat ik daar ook ontzettende zin in heb. Lekker ontspannen, niet eens uit mijn plaat gaan, maar even alles vergeten. Een pilsje drinken is als een 'zwitser leven gevoel'. Nu, nu kan ik nog mee. Een vriend van me pakt vanmiddag de trein richting Milaan. Snel naar huis. Tas inpakken en terug. Lukt net. Nee, toch niet. Dinsdag tot donderdag zijn de kinderen Maar donderdag naar Rome vliegen zou me wel lukken. We kunnen  daar afspreken.................................aaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhh. Volgend weekend Hamburg zou een reële optie zijn. Verder geen grote verplichtingen......................Mijn gedachten gaan met me aan de haal om de stress van de realiteit te ontlopen. En problematiek lijkt alleen maar groter te worden. Bijgekomen punt: ontslag van mijn vriendin. Het heeft al een enorme impact, maar de werkgever kiest ervoor ervoor er ook nog eens een heel persoonlijke verhaal van te maken. Waarin zij niet aan hun verwachtingen wil voldoen, en zijn er toch echt alles aan hebben gedaan. Haar collega's lukt het toch ook haar privé leven opzij te schuiven ten behoeve van hun baan. Terwijl datgene wat ze vragen niet Reëel is. Waarom kan zoiets niet fatsoenlijk worden afgehandeld. Is het dommigheid, of pure onverschilligheid en stel je als werknemer echt niks meer voor. Een gedachte die me woest maakt.
Vandaag red ik het wel. Voornamelijk door mijn kinderen en een beetje door de Baclofen, wat de randjes ervan afhaalt. Zo naar huis. Hopelijk lukt het me een paar kilometer op mijn MTB  in het bos te fietsen, de positieve energie opladen, voordat ik de kinderen van school haal. Samen met mijn dochter boodschappen doen. De veilige manier.
Ik slik momenteel duidelijk de Baclofen om de trek te verminderen in tegenstelling  tot het een tijd geleden toen die in zijn geheel was verdwenen. Een tot twee keer in de week een trek moment daar gelaten.


Fietsen is er helaas niet van gekomen. Op weg naar huis reed ik afgedwaald in gedachten op een vluchtheuvel met als gevolg een verbogen velg en een lege band.

Goede dagen

Gisteren en vandaag eigenlijke goede dagen gehad. Eindelijk weer wat rust gevonden.
Daardoor veel dingen gedaan die al tijden moesten gebeuren.
Zo heeft mijn dochter weer een gemaakte fiets en mijn zoon eindelijk licht op de fiets.
Volhouden!

UWV

Zojuist een gesprek gehad met een arts bij het UWV. Iets waar ik enorm tegenop zag.
Ik wordt moedeloos van hun scoringsdrift. Men verlangt veel van je, maar men houdt zich totaal niet aan de gemaakte afspraken. Vanaf december ben ik al bezig,  met de aan mij toegewezen arbeidsdeskundige, om de reiskosten van mijn behandeling vergoed te krijgen. Ze informeert iedere keer bij de administratie, maar gisteren, lees 21 februari, was het nog niet over gemaakt. Door middel van een email die verhouding maar eens op scherp gezet. Samen met een bekeuring die nergens over gaat en me bijna 3 weken eten kost en een incasso, die me ook nog eens een week eten kosten. Hoogste stress factor  die ik, vervolgens niet meer aan kan. Code donker rood. Gisteren was dus ook een waardeloze dag.  Bij het UWV  probeert men de boot af te houden om contact op te nemen met mijn verslavingsarts. Iets dat nu eindelijk gebeurd. Op mijn aandringen! Het lijkt er wel op dat ze hun expertise uit het dossier willen houden. Vervolgens poogt de arts mij 30 minuten angst aan te praten. Dat ik nog maar een half jaar de mogelijkheid heb te reïntegreren. En gezien mijn dossier niet in aanmerking kom voor de WIA, en dus in de WW beland. Iets dat mijn herstel, volgens hem,  allemaal geen goed zal doen. Hij heeft het beste met me voor. Aan alle input di eik heb, dat ik hard bezig ben, door middel van medicatie, gesprekken en een PO, de boel nu inzichtelijk en op de rit te krijgen heeft deze man geen enkele boodschap. Ook aan mijn angsten, paniek aanvallen en sombere buien heeft de man geen boodschap. Reintegreren is het beste. En beperkingen heeft iedereen wel.
Gelukkig voel ik me vandaag wel goed. Dat lijkt raar, maar ik ben er op de een of andere manier wel klaar mee. Zo de kinderen van school halen en de rest van de dag met hun bezig zijn. Dingen die echt belangrijk zijn. Mijn kinderen en hun toekomst.

Dinsdag

Besloten een dagje helemaal niks te doen, om rust te krijgen in mijn hoofd en dat gaat redelijk.
Gisteren de hele dag rond gelopen met onrust in me, daardoor kreeg ik rond  1300 enorme trek. Vluchtte bijna richting supermarkt. Het patroon van het innemen van d emedicatie ois dan ook veranderd. Nu neem ik de Baclofen in tegen de trek. Dit in tegenstelling tot een tijdje geleden waar ik de Baclofen innam op tijdstippen dat ik eraan toe was.  De trek was een tijd lang verdwenen. Misschien eens per week dat ik kampte met enorme trek. Nu komt de trek op en onderdruk ik die met de Baclofen, die daarin prima zijn werk doet. Op zo'n moment neem ik wel een iets hogere dosis, 30 mg. Wat 10mg overlaat voor de avond.
Ik ga verder met niks doen.

12 februari

Afgelopen dagen heb ik het moeilijk gehad. De associatieve trek, zoals ik het noem is weer terug, ook de onrust is er weer. Met associatieve trek, bedoel ik trek die ontstaat bij het zien van drank.  In supermarkten ligt de focus weer op de drank. Het bier trekt weer enorm aan me. 'Paar blikjes halen, wat kan het schelen' 'The goodlife', de straat manier van leven, waar ik 'fuck it' tegen alles kan zeggen, lijkt op dit moment weer de meest interessante optie.
En er speelt ook een hoop. Mijn eigen financiële toestand is slecht, die van mijn vriendin is hopeloos. Druk van het UWV en van mezelf om de boel nu eens maatschappelijk ook op de rit te krijgen. Maar alles wat ik momenteel doe vindt ik niks, behalve schilderen. 
Ik doe verder ook niet zoveel. De afgelopen tijd was ik erg passief, ik voelde me afglijden, sporten schoot erbij in, zoals zoveel zaken. Overal was weer wel een reden voor om het niet te doen. En daar kan ik niet mee omgaan. Ik moet altijd zoveel van mezelf. Niet bereikte doelen is falen!
Vandaag voor het eerst wel weer eens hard gelopen. Misschien dat ik het me lukt om de mood te doorbreken.

De twijfel aan de Baclofen neemt ook toe. Ik heb dagelijks trek en het gejaagde onrustige gevoel is ook weer aanwezig. Waardoor de twijfel aan mezelf, mijn capaciteiten erger wordt. En waardoor mijn zelfvertrouwen slinkt. Met als gevolg dat ik me meer in mezelf keer en de trek ook weer toeneemt.  Aan de andere kant weet ik dat de trek minder erg is dan voorheen. Is het de angst die regeert dat ik bang ben dat de trek wel weer zo erg wordt dat ik het niet meer kan controleren? De angst dat de onverschilligheid weer wint?

Zondag 5 februari

Waar ik bang voor was is dan toch gebeurd. Gisteren heb ik gedronken. Ben ik gaan drinken uit beloning?
Ik kan niet zeggen dat het me is overkomen. Het zat er al een paar dagen aan te komen. De trek nam per dag toe. En ik dacht letterlijk 'het is goed'. Een onverschillige gedachten die me bang maakt. Ik merk duidelijk dat de druk die het UWV opvoert me parten speelt.

Ik kan het gebeuren op 2 manieren benaderen.

1. Ik ben gezellig wat gaan drinken met een vriend.
2. Of ik kan het zien als een terugval.

En eerlijk gezegd ben ik daar nog niet helemaal uit.  Ik kan het optimistisch zien, en denken het was gezellig, maar dan ga ik voorbij aan de trek die zich in de voorbij gaande dagen opstapelde. De trek op basis van associatie werd sterker gedurende de afgelopen dagen. Ik zag weer overal drank. IN principe had ik thuis moeten blijven, maar weggaan trok me toch teveel. Dan is een opeenstapeling van ellende in het OV natuurlijk een goed excuus om er een paar te drinken. Gevaar is ook dat het gewoon leuk was, we zijn ook niet gehele losgegaan. Ik kwam redelijk nuchter thuis.
Het zien als terugval brengt me eigenlijk ook niks. Behalve nieuwe onrust over de hoogte van de dosering, gevoel van falen, het hele verhaal opnieuw.
De komende week scherp blijven hoe het gaat met de trek en trek momenten. Of die weer toenemen en ook weer eerder op de dag ontstaan.

Terugval

Ik heb de angst dat ik tegen ene terugval aanzit.
De afgelopen dagen is de angst in mijn leven enorm toegenomen.
Het UWV doet weer moeilijk, iets dat zich zo om de 6 weken herhaald. Dat men een vinger aan de pols houdt begrijp ik wel, maar men houdt zich niet aan gemaakte afspraken betreffende het uitgestippelde traject. OP het moment dat ik ene mail van hun ontvang, schiet ik direct in alarm zone rood. Woede overheerst. Een woede die zijn oorsprong heeft in angst. Alles wordt op dat moment overheerst door die angst. Iets wat ik tot kort mezelf niet realiseerde. Angst voor een nieuw avontuur, waar ik geen grip op heb, angst om hierin te falen.
Vorige week besloten om te gaan samenwonen met mijn vriendin. Iets waar ik enorme naar uit kijk, maar wat ook enorme angsten veroorzaakt. Bij alles stel ik de vraag wat als, en wat als dat. Om gek van te worden....... Angst om mijn zoontje, die de diagnose Asperger heeft gekregen. Angst om mijn hond die afwijken, beschadigd gedrag vertoont.

Zojuist een afspraak gehad met de verslavingsarts. De komende maand consolideren we de dosis op 60 mg. Zelf had ik graag verhoogd. Ik kon hem niet overtuigen van de noodzaak tot het verhogen van de dosis. Er is medisch te weinig documentatie of een hogere dosis of betere resultaten leidt. Terwijl er wel bekend is dat een hogere dosis tot meer gevaren leidt.   En tot welke dosis wil je door verhogen?
Daarintegen heeft de huidige dosis veel rust in mijn leven veroorzaakt, de afgelopen dagen even buiten beschouwing gelaten. Want daarin zit een contradictie. Als ik niet meer rust had gehad, had ik nooit geinitieerd om te  gaan samenwonen. Ook op het gebied van mijn therapie heb ik dingen wel veel inzichtelijker gekregen. Allemaal een positief resultaat.

Hoogtevrees

Momenteel houdt eigenlijk een vraag me erg bezig. Wat doet de Baclofen nu precies. Wat veroorzaakt het dat ik minder trek heb. Op fora wordt aangegeven dat het angsten dempt en daar lijkt het ook op. Maar het klinkt zo abstract.
Afgelopen week, heb ik voor een schildersklus 4 dagen op een steiger moeten staan. Ik werkte op een hoogte van 6 meter aan details. Ik moest, staande op de steiger, strekken om aan de bovenkant te komen. Andere details deed ik op 4 meter hoogte staande op een ladder. En ik heb ontzettende hoogtevrees. In het verleden sterfte ik 100 doden bij een klus waar ik maar een paar uur op een ladder of steiger moest werken. Mezelf moed indrinken was de enige optie. En bij iedere schommeling van de steiger schreeuwde ik het uit dat ik eraf wou En nu klom ik rustig de steiger op en af en had ik alleen last van angst momenten als ik me moest bukken om nieuwe verf te pakken.
Eerder doorstond ik doodsangsten op een hoogbalkon of afdak. Nu doet het me niks. Ik zie de gevaren, maar de niet op een realistische punten gebaseerde angst lijkt weg.


Ik heb in deze meegenomen dat het met een hoge dosering Baclofen in je donder misschien helemaal geen goed idee is om op een steiger te gaan werken, maar soms moet je gewoon.

In mijn volgende post veeg ik de vloer aan met het onderzoek aan de UVA gedaan door Wiers. Eerst deze week nogmaals het boek van Ameisen lezen.

Bloggen

Als blogger vergeet ik soms de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken.
Het gaat de laatste tijd goed, ik werd volledig geabsorbeerd door een mooie klus, waardoor het schrijven van een blog er steeds bij in schoot.

Maar ik heb wel volgers. Volgers die zich zorgen maken op het moment dat ze even niks van je horen.
Een van die volgers is Ben. Ik heb Ben leren kennen via een Forum.  Ben gebruikt zelf al een tijdje Baclofen. Ik kan altijd bij hem terecht voor adviezen en steun. Op het moment dat ik geen berichten post wordt hij ongerust of het wel goed met me gaat.
Het was Ben opgevallen dat ik erg negatief in mijn vel zat, zo vlak na de jaarwisseling. De jaarlijks terug kerende onzekerheid slaat dan toe, terwijl ik dat niet langer als excuus wil gebruiken. Ook het hele Baclofen gebeuren speelde een grote rol in mijn gemoedstoestand. Doordat het goed gaat, wou ik dat het beter ging, waardoor ik erg doorsloeg in bezig zijn met doseren.
Ben heeft mij in alle openheid gewezen op mijn negatieve toestand. Waardoor ik totaal anders naar mijn medicatie ben gaan kijken. Ik ben blij met de Baclofen. Afgelopen week, maar 1 keer echt enorme trek gehad, die ik ook overwonnen heb, door een pak lekkere luxe sap te kopen.
In de supermarkt hoef ik me ook niet meer voor de gek te houden. De gedachte dat een drankje lekker zou kunnen zijn komt wel op, maar ik stap er zo makkelijk over heen. Een heerlijk gevoel!
Slapen blijft wel een probleem. Afgelopen nacht was het weer 0300 en om 0715 stonden de kinderen er weer.

Ben bedankt!

Door verhogen.

Nu begonnen aan de volgende stap in het experiment. Door verhogen naar de 60mg per dag.
Ik moet gaan kijken wat daarin de ideale verhouding is. 20-30-10 of 20-20-20.
Zoals eerder aangegeven zou ik graag de middag dosis verhogen, maar dat houdt ik dan in de avond een lichtere dosis kan innemen. Terwijl ik juist ook stabiliteit zoek in de avond. De laatste dagen kamp ik met slapeloosheid en hoofdpijn. Na 3 dagen op rij niet of nauwelijks geslapen te hebben, ben ik dat wel zat. Maar de middag dosis verhogen is ook noodzakelijk om de trek de nek om te draaien. Om uiteindelijk een hogere dosis voor geschreven te krijgen gaat nog een hele kluif worden. Er is geen precedent voor, ook intern bij de instantie niet, maar de arts heeft aangegeven een hogere dosis dan 60mg per dag niet et zien zitten. Juist omdat er nog zo weinig over bekend is en in medische kringen en artsen een hoge dosis Baclofen innemen toch echt zien als een vervangend middel.
Zelf merk ik dat mijn  strijd met de onrust die het met zich meeneemt wel een nieuw ding aan het worden is.

Vanaf nu ga ik ook mijn internet gebruik reguleren en ben ik aan de decafe met bijsmaak.

Slapen

Afgelopen nacht weer niet geslapen. Dat is nu de tweede achtereenvolgende nacht dat ik weinig tot niet slaap.
Gisteren tijdens het kijken van een film in slaap gevallen, maar ook toen, niet het idee gehad d erets van de nacht te hebben geslapen.
Nu was het weer hetzelfde, het lijkt wel een lucide droom. Ik lig in bed, ik slaap niet, maar ik ben ook niet bij bewustzijn. Hetzelfde maakte ik mee toen ik een jaar lang voor mijn werk in een hotel verbleef. Die periode vermoeide me en holde me uiteindelijk ook emotioneel uit.
Gisteren nog wel veel koffie gedronken. Na het eten 7 koppen. Ik ben het bij gaan houden. Het is nog niet zoveel als ik dronk maar nog steeds stevig. Toch ook weer tot laat in mijn atelier aan de gang geweest. Maar wanneer moet ik ander schilderen?
Vandaag afspraak met mijn psycholoog.......

Verhoging

De laatste tijd minder bezig geweest met mijn blog. Beetje bij beetje lukt het me om langzaam uit het dal omhoog te klimmen. Daardoor gaat veel tijd zitten in dingen die ik de afgelopen periode heb verwaarloost. Opruimen, dingen regelen, rekeningen proberen te betalen -lastig zonder geld-,contacten onderhouden etc. Daarnaast steek ik ook veel tijd in Case. Zijn opvoeding vergt ook het maximale aan aandacht. Lopen, consequent zijn.......


Sinds vandaag begonnen met het verhogen van de dosis. Dit gaat in overleg met mijn verslavingsarts. Dat wil ik ook op die manier. Transparant blijven richting de mensen die me begeleiden. Niet transparant zijn is verslavings gedrag, continue de regels proberen te omzeilen is verlavings gedrag. Toch bedankt voor de aangeboden hulp.
Vanochtend voor het eerst een dosis van 20 mg ingenomen en dat lijkt prima aan te slaan. Vanmiddag weer 20 mg en dan vanavond 10 mg. De komende week blijf ik op 50 mg per dag zitten. Daarna verhoog ik door naar de 60 mg.
Tegen die tijd gaan we het hele traject evalueren. Mijn verslavingsarts is er geen voorstander van hoger te gaan dan 60mg per dag. Zelf denk ik dat ik uiteindelijk toch iets hoger moet uitkomen. 20-30-20mg.
Deze week hopelijk ook nog eens het boek van Ameisen lezen. Hoe hij de indeling heeft gemaakt. Nu zit er redelijk veel tijd tussen mijn middag en avond dosering, Neem ik mijn avond dosering eerder-zoals de laatste tijd tegen 19.00-, dan ben ik 's ochtends niet mijn bed uit te branden. Neem ik de avond dosering later, krijg ik last van verschrikkelijke vermoeidheid in de avond. Die vermoeidheid veroorzaakt weer problemen in mijn gemoedstoestand: dan begint mijn conflict met de tijd weer.

Toch ben ik nog steeds blij met de Baclofen, het haalt echt de top van de trek af, waardoor er toch makkelijker mee om te gaan is.

Met de arts ook nog het gebruik van Balclofen in het algemeen besproken. Ik kreeg het signaal van anderen die de aanvraag tot het gebruik van Baclofen hebben ingediend dat deze werd afgewezen door dezelfde arts. Maar men verwacht wel dat je naast de Baclofen een ander traject volgt en dat doe ik. Er loopt een persoonlijkheidsonderzoek en ik heb wekelijks gesprekken met een psycholoog. Daarnaast heb ik geen extreme terugvallen gehad.

Vandaag lees zondag en een dag later, dan het eerste gedeelte van deze post, hard gelopen. en dat ging prima. Wat ik wel frapant vind is dat ik extreem veel last van spierpijn heb de laatste paar dagen. En ik ben vermoeid. Voor morgen ook min of meer een rustige dag in gedachten.

8 januari

Gisteren de dosis verhoogd. Ik slik nu 10-20-10 mg per dag. Dit is in overleg gegaan met mijn verslavingsarts.
Behalve extreme vermoeidheid en buikpijn verder geen bijwerkingen. Hardlopen durfde ik niet aan, maar dat staat voor zometeen op de agenda. Wel ben ik er op uit getrokken met Case. Een flinke wandeling met hem gemaakt.
Door de vermoeidheid wel weer in conflict gekomen met de tijd. Wat is dat toch. Om 2200 nog uit een vorm van verplichting/compensatie een  uurtje gaan schilderen levert niet of nauwelijks rendement op. Vervolgens niet kunnen slapen en vanmorgen niet wakker kunnen worden.

Wel is het me duidelijk waar het nu afgelopen vrijdag is misgegaan. IK wou voor mijn zoontje zo graag een nieuwe fiets kopen. Dit om hem te proberen wat aktiever te worden. Daarnaast verwen ik hem ook graag. Het is zo'n mooi gezicht om zijn passieve ingetogen  blijheid te zien. Morgen krijgen we van mijn zoontje de uitslag van zijn persoonlijkheidsonderzoek. Maar daar kom ik dan nog wel op terug.
Via marktplaats had ik voor een mooie prijs een super mountainbike gezien. Twee weken geleden de deal al rond gemaakt. Het was alleen nog wachten op een geschikt tijdstip om de fiets op te halen.
Dat werd dus vrijdag, maar nu was het probleem ontstaan dat ik ondertussen geen geld meer had. Wel het geld voor de fiets, maar niks meer op mijn rekening.
Rond de middag op pad gegaan richting noorden en daar ene leuke trip van gemaakt. Zodra je voorbij de lijn Assen-Emmen komt is het daar prachtig en achter Groningen helemaal. Sfeervolle dorpjes met kleine huisjes.
Op de heenweg kreeg ik al wat trek. Zoals eerder gezegd zit ik in een depressie. Er is weer een stijgende lijn, maar erg lekker in mijn vel zit ik niet. Ik  had gehoopt dat deze trip daar wat verandering in kon brengen. Nee, dus! IN het dorp was alleen ene Firezone tankstation, waal je alleen kunt betalen met een pinpas en mijn tank was leeg. In alle omliggende dorpen waren alleen tankstations met de mogelijkheid om te betalen met een pinpas. Noem het vooruitgang?
Toch geprobeerd te tanken, het lukte. Voor een kleine €6 aan benzine in de tank gedaan en op zoek naar een tankstation waar je met geld kunt betalen, maar ondertussen zat ik in het rood. De alom bekende boosheid op alles was weer aanwezig en zat in level 4. Op een schaal van 5. Bij level 5 explodeer ik ook fysiek.
Op dat moment wordt autorijden een drama. En neemt de trek enorme proporties aan. IK beloof dat binnenkort echt eens uit te schrijven.
Emmen passerend verviel ik in straat gedrag en heb dus bier gehaald. De rest heb ik al beschreven.
In de toekomst moet ik situaties als deze vermijden. Als ik geen geld heb moet ik het niet toch proberen uit te geven. Er is op dit moment erg weinig. Dat kan ik op zich accepteren, voor mezelf, maar richting de kinderen vind ik dat een stuk moeilijker.
Deze hele situatie was te vermijden geweest.........

6 januari

Gisteren de verslavingsarts gemaild met het verzoek om de dosis structureel te gaan verhogen en vandaag een akkoord daartoe ontvangen. Vanaf morgen verhoog ik naar 10-20-10 mg. Voor vrijdag staat er een afspraak ingepland en dan wil ik eigenlijk meteen de dosis verder gaan verhogen naar 20-20-20mg. Ik denk dat mijn ideale dosering  zal zijn 20-30-20 mg
Ik wil verhogen, omdat je met het gebruik van Baclofen af en toe de trek de nek om moet draaien. Je moet als het ware een klap uitdelen door middel van een flinke dosis. Dat is gebeurd toen ik met de medicatie begon, maar nu lijkt mijn lichaam aan het medicijn gewent en  lijkt het effect op de achtergrond verdwenen.

Ik blijf de laatste dagen kampen met enorme trek. Eigenlijk is dat sinds het verhogen van de dosis begonnen. Het verhogen van de dosis viel weliswaar samen met oud en nieuw, wat altijd een lastige periode is.
Vandaag ook weer te kampen gehad met enorme trek. En uiteindelijk ook toegegeven.
De druppel bleek het niet kunnen pinnen te zijn. Mijn onverschilligheid kreeg de overhand. Niks verandert, 'fuck it'. Ik verviel in oud 'straat' gedrag, letterlijk. Als op dat moment de onverschilligheid om de hoek komt zetten, lukt het me niet meer dat via de ratio te beinvloeden. Ik belande ook in de supermarkt, waar ik wat fastfood kocht en een aantal blikken bier. Helemaal prettig voelde ik me daar niet bij. want ik kocht ook een six-pack flesjes bronwater. Want bij trek altijd zorgen voor voldoende niet alcoholische versnaperingen.
Boodschappen in de auto gelegd, auto afgesloten en een stukje gaan wandelen, meteen ook een blikje bier open getrokken. Best lekker!
Blik leeg gedronken en terug gelopen naar de auto, om toch maar eens richting huis te rijden. Het werd al laat
In de auto voelde ik me niet prettig. Nog eentje drinken of  toch maar niet. Het wel-niet duel was in volle gang en de saaie eenbaans wegen in het noorden van het land werken dan niet in het voordeel van de niet.
Uiteindelijk besloten ook het volgende blik open te trekken, maar bij de eerste slok voelde ik walging door me heengaan. Ik kreeg het niet weg. Is dit een wonder van de Baclofen. Het deurpaneel van mijn auto ligt eraf en dit was de ideale plek om zonder na te denken het blik in leeg te gooien. Dat voelde goed. Ik was in staat het duel dat ik had verloren van de trek te corrigeren. Bij een stoplicht een ander blik leeg gegooid.
Gedronken, maar toch in staat geweest niet door te slaan. Dat geeft me een goed gevoel. Hierdoor blijkt ook dat ik me uit de dip waarin ik sinds het begin van dit jaar zat uit werk. Iets dat ik zelf doen. Dat geeft een positieve boost.
Gisteren een goed gesprek gehad met mijn psycholoog. Die mij een goed inzicht gaf. Ik kan me verschuilen achter conditioneringen, en dat ik me in het begin van het nieuwe jaar altijd slecht voel. Maar ik kan ook blijven werken aan de verandering, een verandering die ik zelf in gang heb gezet,  en dingen aanpakken. Dat heb ik gisteren gedaan, gewoon wat dingen afgewerkt van het steeds langer wordende lijstje,  en ik merk dat het werkt. Het gevoel dat de berg waar ik tegen op moest klimmen weer onbereikbaar hoog werd, heb ik omgebogen naar een gevoel dat ik de berg rustig op kan wandelen. Dit in plaats van passief onderaan blijven staan kijken, omdat ik het gevoel heb dat ik de berg op moet rennen. Een onhaalbaar streven. Ik moet stapjes maken en daar met een goed gevoel op terug kijken in plaats van willen rennen en daar niet de energie voor hebben. Dan wordt de 'to do' lijst alleen maar langer en neemt de onrust verder toe.
Ik heb last van geconditioneerd gedrag> En ik weet ook echt niet om met veel dingen om te gaan, maar alleen ik kan de dingen veranderen. En dat begint met de dingen aan te pakken die ik wel kan.  En helaas  het zit niet altijd mee................

4 januari

Het is ondertussen 4 januari en het is er nog niet van gekomen een bericht te schrijven.
De kinderen hebben vakantie en de hond absorbeert veel tijd en aandacht. Wat overigens helemaal niet erg is.

Ik voel me waardeloos, erg down,  momenteel. Het zit me momenteel ook niet mee en de tijd begint weer op te spelen. Iedere keer weer dat gevecht met de tijd. Een mooi aandachtspunt in mijn gesprekken met mijn psycholoog.
Zoals op mijn FB geschreven. Zo ontspannen als het oud en nieuw gebeuren was. Hoe klote het in de eerste paar dagen van het jaar gaat. Een opsomming: Spiegel van de auto af, afzuigkap die ontploft, willen tanken en geen saldo hebben(dus niet naar mijn vriendin kunnen. Die op dat moment mijn steun hard nodig had), Auto kapot(defect slot), laptop die het begeeft.
Daarnaast begint alles zich op te stapelen raak ik het overzicht kwijt. Dingen die zo goed gingen in de DTB lukken me nu niet meer. Rekeningen, afspraken, de 'to do' list wordt maar langer en langer.....en ik wordt daardoor juist passiever. Leg onverschillig alles naast me neer. Het gebrek aan geld biedt ook geen oplossingen.
Zaken waardoor ik langzaam verder in een depressie zak.
De verhoging van de Baclofen lijkt geen enkele invloed te hebben op de trek. Door bovenstaande factoren is de trek sterk aanwezig. Het liefst zou ik verhogen, maar daarvoor heb ik de toestemming van mijn arts nodig. Die heeft een afgemeten hoeveelheid voor 2 weken voor geschreven.
Gisteren wel 10 mg extra ingenomen, 4 keer 10 mg. Dat leek iets beter te gaan.
Na mijn gesprek met de psycholoog bepaal ik of ik bij de arts een verzoek indien structureel te gaan verhogen. Liefst zou ik nu verhogen naar 10-20-10 mg.
Lichamelijk weinig last van de bijwerkingen.

Nieuwe jaar

Bij deze wil ik iedereen de beste wensen toewensen en een voorspoedig nieuw jaar. Werk aan het realiseren van je dromen-want die heeft iedereen- en zorg dat ze gerealiseerd worden. Dat doe je zelf! Alle levens kwaliteit is intrinsiek. Natuurlijk speelt geluk ook een rol,  om af en toe dingen op zijn plaats te laten vallen. Maar doen en blijven proberen is toch echt dat primair vanuit jezelf moet komen. De trein komt iedere keer weer langs, maar je moet wel initiatief tonen om naar het station te gaan. Om de trein te kunnen zien en om vervolgens in te stappen. Ontwikkel en ontplooi jezelf en wees vooral niet bang om op je bek te gaan. Mijn advies voor 2012

vandaag voel ik me down. Zoiets merk ik direct bij het opstaan. Opzich is dat niks bijzonders. Zo voel ik me altijd met dit soort dagen:Kerst, Pasen, Nieuwjaarsdag. Angst dat het er weer niks veranderd. Dingen geschreven  in het vorige stukje: allemaal theoretisch gelul, in de praktijk is het diep geworteld gevoel en dat werkt primair. 40 jaar conditionering druk je niet zomaar weg met een nieuwe pil en een wekelijks gesprek met een psycholoog. Gelukkig realiseer ik me dat. En om heel eerlijk te zijn een vol geplast huis werkt ook niet mee, aan het gelukkig nieuwjaarsgevoel.
Het woord is al te sprake gekomen: de Pil. Gisteren begonnen met het verhogen van de dosis naar 3 keer 10 mg per dag. De medicatie opgehaald bij een andere apotheek. Ik was eergisteren niet thuis. Aan het ophalen heb ik een naar gevoel over gehouden. Betreffende apotheek is verre van efficiënt. Buiten het feit dat er constant een wachtrij is, wou men mij  laten betalen voor het medicijn als zijnde dat het niet vergoed wordt.  Wat flauwekul is. Bij mijn 'eigen' apotheek krijg ik het gewoon kosteloos mee. Instant boos geworden, en mijn excuses aangeboden(ik leer het al). Daarna wachten, vervolgens te horen krijgen dat het nog 10 a 15 minuten gaat duren. Men moet van alles aan gegevens invoeren, en ik krijg de mededeling mee dat ze liever hebben dat ik het medicijn voortaan bij mijn eigen apotheek ophaal. Nou dat zou ik ook liever doen. Wachten is niet mijn sterke punt en om nu 15 minuten bezig te zijn , met vol entourage- 4 kinderen en 2 honden, en vervolgens nog geen medicatie te hebben. De afspraak gemaakt om later terug te komen, dan kan men ondertussen de bestelling klaar maken. Later terug, zit de hele apotheek tjok vol. Wachten, eindelijk aan de beurt, papieren tekenen en de mededeling krijgen dat het een gevaarlijk medicijn is bladiebladiebla. Het zal allemaal wel. Wat mij bezig houdt is de vraag of ik het voortaan bij mijn eigen apotheek wil ophalen. Verdient men niet genoeg aan dit medicijn-zoals gezegd het is patent vrij en kost geen drol. Ben ik nu cynisch en wil men mij niet als klant, omdat het hun niks oplevert? Want is dit de medische zorg 2011-2012. Ik realiseer me dat een apotheek niks anders is dan een winkel waar je medicijnen koopt. Maar het zegt dus veel over de belangen die er spelen.
Nog vermelden: ik krijg ook weer een ander merk mee. Voorheen Lioresal en nu Mylan.
Een tweede vermelding voor mijn vrienden en bekenden die dit blog volgen. Ik mag nooit meer abrupt stoppen met deze medicatie!

Het gebruik van de medicatie gaat goed. Ik voel wel weer de extreme vermoeidheid en ook mijn ontlasting herinnert mij aan het feit dat ik de medicatie. Het stinkt, is dun en komt onregelmatig.
Gisteren voor het eerst sinds tijden, flinke trek ervaren. Ik liep in de supermarkt en ik kreeg erg de neiging om bier te halen. Het is ten slotte oud en nieuw en ook ik heb wel een feestje verdient. We hadden overigens niks gepland, gewoon lekker thuis. De hond moet wennen en de oudste van mijn vriendin is doodsbang voor vuurwerk. In de supermarkt bekroop me het gevoel dat het wel saai zou gaan worden. Tempo van de boodschappen doen hoog houden en richting kassa. Wel 2 flessen wijn meegenomen, mocht één niet genoeg zijn voor mijn vriendin-jaja.  Verder dingen vergeten dat zal dan wel. Het is niet anders.
Toch even langs de mensen waar ik jaren lang oudjaarsdag heb door gebracht. Toch wel gezellig, lekker buiten, vurtje erbij, lachen, drank. Al mijn oude vrienden zijn er niet(allemaal uitgewaaid), ik besluit het bezoek kort te houden en ga naar huis. Mijn vriendin wacht op de net gekochte oliebollen en appelflappen en een van mijn vrienden komt langs om Case te bekijken.
Mijn zoontje, die de middag bij mij heeft doorgebracht, moeten wegbrengen. Zijn moeder heeft gedronken. Er hangt ook daar een gezellige sfeer. Iedereen is jolig en de meesten zijn over duidelijk aangeschoten. Folklore, tradities en drank. Niet alleen bij mij is het diep gewortelt. Op het moment zelf stoort het gedrag van anderen me, op het moment dat ik wegloop voel ik het als gemis.
Als ik de hond uit laat, kom ik overal tentjes tegen waar buurtbewoners bij een vuurkorf een pilsje drinken. Mijn trek blijft. Ik kan er wel afstand van nemen, beter dan voorheen, maar het beeld en ook de confrontatie ermee blijven terug komen. Ik herinner me de leuke jaren die ik heb meegemaakt.
Thuis zorg ik voor de maaltijd en dan gaat het mis. Ik probeer een eigen nieuwjaars sfeer te creëren.  Vuur in de tuin. Wat vuurwerk afsteken en ik 'proef' de wijn. Hij is heerlijke het is een italiaan, siciliaan om precies te zijn. Ik schenk me ene half glas in en combineer het met een flesje water.
Opzich gaat het goed goed. De wijn smaakt prima en ik drink ook niet veel. Alles bij elkaar misschien een fris glas vol, maar bij vlagen voel ik de obsessieve drang opkomen om meer te drinken. In het voorbijgaan valt mijn focus op het glas en neem ik grote slokken- die door de omvang ook niet smaken.
Van het hele oud en nieuw gebeuren kan ik in de loop van de avond wel afscheid nemen. De craving, in deze hang naar avontuur, lijkt wel weg. Ik voel berusting in mijn avond. Rustig met mijn vriendin, op de bank: Theo Maassen noemt het zo mooi "de boel de boel laten". Om 24.00-00.00 kijken we vanachter het huis naar het vuurwerk. Om 01.30 sluiten we de avond af door met de honden te gaan lopen. Het was goed zo.
Door de avond ben ik wel met het neus op de feiten gedrukt om na te gaan denken over het dilemma sociaal drinken. Bij vlagen dronk ik compulsief en ook vanochtend kwam toch het idee bij me op om het laatste restje wijn nog even naar binnen te gooien voordat ik met de hond ga lopen. Gelukkig ervaar ik de rust om dit te zien en om me daar nu ook niet direct veel zorgen over hoeven te maken.



Ik merk wel dat ik nog steeds niet praat...............