Terugval?

Gisteren gedronken en daar vandaag de hele dag mee gelopen.
Wat was ik slecht. Wakker worden was een drama. Ik sliep op een matras  op de grond: koud, met de kleren aan. Half onder een dekbed. Palalyserende hoofdpijn. Het gevoel dat er een cruise schip aangemeerd ligt in je hersenpan, dat wil wegvaren door je nek, en dat past niet. Pijnscheuten vanaf je nek tot aan onder in je rug is het gevolg. Pijn, inmens en overal. Met pijn en moeite opgestaan. Naar de WC gelopen: kotsen. Poepen en daarna weer kotsen. Totdat je leeg bent. De drang is er nog steeds, je maag wil naar buiten, maar het heeft geen inhoud. Het voelt als de basis van een slecht SBS6 programma.
Weggereden en onderweg wat bij gegeten, mijn oude letterlijke junkfood ritueel. Krente bollen, de TomTom stuurde me vanaf Emmen via Duitsland naar huis. Geen tankstation tegen gekomen aan de 31, de snelweg van het noorden naar het zuiden, anders was ik zeker gestopt voor Vanille drank. Dat had de maaltijd gecomplenteerd.De kater trok eerst weg, maar kwam later terug en ook nu nog een weeïg gevoel in mijn maag.

Wat wil ik nu? Bij het vertrek naar Emmen gaf ik me al de gelegenheid om te drinken,van te voren wat blikken goed Duits bier gescoord, en ik heb het ook gedaan. Blikje bier gepakt tijdens het autorijden. Zoals het altijd was. Ik kan me verstoppen achter het feit dat ik niet veel dronk. Slechts 1 blik de hele rit en in de avond was het ook niet veel. De laatste niet eens uit gedronken, maar door gegeven. Weinig bier gehad, maar mijn lichaam lijkt de alcohol niet te accepteren. Al niet tijdens het drinken, maar helemaal nier erna.  De kater voelt als een exorcisme. Heftige ontwennings verschijnselen. Katers zoals het laatste jaar.Het lijkt wel een heftige griep.
Afgelopen maand in Amsterdam ook wel wat gedronken, en dat was ontspannend en het voelde ook goed. Geen drang om meer te drinken, en ook geen last van gehad. Terwijl ik toen meer heb gedronken dan die 5 glazen van gisteren. Maar het hoefde niet en ik had er vervolgens ook geen last van. Gisteren werd het een moet, verklaard dat de gevolgen? Ik weet het niet. Sociaal drinken leek te kunnen, maar met dit als resultaat is het niet iets dat ik wil.

Therapie

Zondag ochtend en veel te doen, maar het lukt niet.  Twee dagen in bed gelegen met griep, gisteren de derde dag ging het redelijk, maar nu weer een stuk minder. Vraag me af of deze fysieke toestand me aan een kater en dat het me trek oplevert. Want trek heb ik op dit moment, het is 9.38. Over katers zuip je heen, is het oude patroon.  Of is het niet consequent innemen van de Baclofen wat er vaak bij in is geschoten de laatste dagen daarvan de oorzaak.
Mijn hoofd zit vol. Niet alleen me geel, groene snot, maar met onzekerheden.
Afgelopen woensdag te horen gekregen dat mijn schoonvader prostaat kanker heeft. De man is begin zestig, en vitaal. Sport met enige regelmaat en was ook deze week nog naar de sportschool geweest. Nergens last van. Vrijdag kwam er het telefoontje dat de kanker ook is uitgezaaid naar zijn botten.
Diezelfde dag kregen we een kaartje van mijn nichtje. Ik ben haar oom, slechts acht jaar ouder, dat ze een kindje heeft gekregen. Dat maakt mij oud oom. Leven en de dood, met beide kan ik niet omgaan. Ik weet niet wat te doen. Weet niet eens of het een jongetje of een meisje is. Afstandelijk heb ik alleen naar de vormgeving van het kaartje gekeken.

Deze week kennis gemaakt met mijn nieuwe therapeut. Ik verwacht er veel van. De man lijkt me makkelijk te doorgronden en hij is in staat alle problematiek tot een kleine kern terug te brengen om van daaruit verder te kunnen gaan bouwen. De schok was alleen de opmerking dat het me waarschijnlijk vijf tot tien jaar gaat duren om op een goede basis verder te kunnen. En dan ben ik rond de vijftig.
Een opmerking speelt de hele tijd door mijn hoofd, 'je hebt altijd alleen maar gedaan wat je wou, n plaats van wat je moet'. Zonder een oordeel te leggen in het willen. Dit is een conclusie die ik zelf ook jaren terg heb getrokken als ik zag hoeveel verder mensen, met we ik op school zat, zijn in hun leven ten aanzien van mij. Fysiek voel ik me vaak ook klein. Dat wordt ontkracht als ik een foto zie. Vroeger woog ik 93 kilo, was een wat je noemt flinke vent. Maar ik voelde me altijd kleiner dan de rest. Heel vroeger was ik dat ook. Maar nooit als een volwassene.
Mijn onverschillige bestaan, verantwoordelijkheden ontwijken,  hield op nadat ik vader werd. Tot die tijd stond ik stil in mijn ontwikkeling. Geen goede opleiding genoten en het ontbreekt me aan sociale competenties.  Dat besef ik me. En sindsdien, ben ik door alle lopende problematiek niet in staat geweest het om te buigen. Dit is daarvoor het moment.
Zo eerst schilderen, stofzuigen. Zodra de film afgelopen is ene broodje voor de kleine. Dingen die moeten.

Eeuwige twijfel

Gek wordt ik van mijn eeuwige twijfel. Het blijft in mijn hoofd zitten. Tik-takt heen en weer.
Gisteren met mijn psycholoog nog besproken dat ik oud gedrag zo goed herken, maar in oud-oud gedrag stapte ik onverschillig over dit soort zaken heen. Nu blijft het in mijn hoofd. Maak mezelf verwijten, voel me een kluns. Dom en onzeker!

Mijn vriendin is vandaag jarig en ik kreeg de taak mee om voor haar verjaardag vanavond boodschappen te doen. Nu is boodschappen doen altijd een zware opgave door het gebrek aan geld. Iedere keer is het wikken en wegen wat neem ik mee en wat niet. Nu zat er geld in mijn portemonnee, dus het boodschappen doen gaat wat makkelijker dan normaal. Maar om nu ineens alles over de balk te gooien is ook niet handig. Ik weet niet wanneer het financieel weer mee zit. Zo kocht ik in een andere winkel wel een riem, die heb ik nodig, de oude is kapot. Maar geen muts, terwijl die maar €4,99 is.
Op de booddschappenlijst stond ook bier. Om bier te kopen heb ik in principe geen enkele moeite. Ik loop door de winkel en kijk wat ik nodig heb.Ondertussen reken ik me suf, wat kost het. Wat is het voordeligst. En wat kunnen we bewaren, na de verjaardag. Zo heb ik mijn principes al enigzins aan de kant geschoven. Voor de kinderen koop ik hamburgers van vlees in plaats van vegetarische, puur omdat het vlees goedkoper is dan de vleesvervangers. Heen en weer loop ik tussen de paden in de winkel.  Twee six-packs bier leg ik in de winkel wagen en ik shop verder. Rekenen en overwegen wat te kopen. Bij de aanbiedingen aangekomen valt mijn oog op sjieke pakketjes bier. Zes groene flesjes Chinees bier in een hip karton. Het levert me trek op, herinneringen aan Duitsland. Daar verpakken ze de six-packs in gelijke kartonnen verpakkingen. Voor het bier prijkte een in het oog springende oranje fluoriserende aanbiedings prijs sticker, waarop €0,99 staat. Ik reken me rijk, leg twee six-packs in mijn wagen en breng één  six-pack gewoon bier terug.
Bij het afrekenen staat het bier vooraan en in no time zie ik dat ik op een redelijk hoog bedrag aan boodschappen kwijt ben. Zag ik nu echt dat het bier €11,98 koste? Al met al valt het uiteindelijke bedrag van de boodcshappen toch mee, een totaal van zo'n €50 reken ik af.  Toch neem ik de bon mee. Bij het inpakken van de boodschappen kijk ik de bon na, inderdaad. Het bier kost blijkbaar €0,99 per flesje. OP dat moment kan ik me de sticker ook weer voor de ogen halen. helder zie ik die weer voor me. In de kleine letters stond €3,00 per liter.  Wat ben ik toch een eikel. Goedkoper uit proberen te zijn heeft me €8,00 gekost, normaal bier kost €2,00 per six-pack. Twijfel ontstaat, de bon ondertussen weg gegooid, zoek ik op. Het bier staat nog in de winkelwagen. Ga ik terug? Sta ik dan voor aap? Terug-niet terug ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhh. Ik besluit te kijken hoelang de rij is. Die is erg lang. Ik zie ook nog bekenden staan. Niet terug dus, maar het laat me niet los. Niet op de terugweg in de auto en ook niet thuis. Ik voel me zo'n oen.

Evaluatie gesprek

Gisteren een evaluatie gesprek gehad met mijn verslavingsarts.
Zoals eerder beschreven heb ik op eigen houtje een tijd geleden de dosis verhoogd naar 100mg per dag,
Daarover heb ik hem via de mail geinformeerd, maar ik moest dus nog met hem in gesprek.
Na de verhoging, moest ik om een tekort te voorkomen ook weer verlagen naar de voor geschreven dosering van 80mg per dag. Die verlaging merkte ik direct. In de middag kreeg ik het moeilijk. Ik startte  nog steeds de dag met een flinke  dosis van 40mg, om in de middag-rond 1400- 20mg in te nemen. Dat was op basis van de 100mg, ook een dosis van 40mg. 20 mg is op dat moment van de dag  te weinig. Ik merk duidelijk dat ik dan voor ieder wissewasje de supermarkt wil opzoeken, trek ik pinda's, wat fruit etc., smoezen genoeg. Ik ben zelfs zo geconditioneerd dat ik plostklaps midden op de dag naar de  verf winkel moet. Die winkel zit  tegenover een supermarkt zit. Supermarkten  moet ik mijden momenteel. Dat lukt aardig. Lukt het niet, beloon ik mezelf met iets lekkers. Om zo de focus te verleggen. Een methode die momenteel prima werkt. Mits er wat geld in je zak zit. Maar dat is een ander verhaal.
Om terug te komen op ons gesprek van gisteren. De arts gaf direct aan dat verhogen wat hem betreft geen optie is. Binnen de organisatie,  zijn daarover afspraken gemaakt, 80 mg is de norm, er is te weinig bekend over bijwerkingen. Nou ben ik het daarover niet eens. In Groot Brittannië, wordt er standaard 120mg voor geschreven, omdat er uit ónderzoek vanuit de neurologie, waar 200mg de norm is, niks bekend is over bijwerkingen. Gaat mijn arts  over de voor geschreven norm van 80mg heen, dan moet hij de verantwoordelijkheid bij de patient neerleggen en dat wil hij niet. Ook zit er de angst dat het verhogen opzich de maatstaaf gaat worden.  Tijdelijk 100mg gebruiken vond hij echter geen bezwaar. Dat tijdelijek karakter moet ik dus nu voor mezelf gaan definiëren.
In het laatste punt kan ik deels inkomen. Maar zelf zou ik het basis van mijn ervaring met het medicijn juist de methode graag omdraaien. Net zoals, hoe heet die arts nu...., heeft gedaan. Hoog doseren, om daarna te minderen.
Voor mezelf zou ik nu het liefst 120 mg gebruiken, om het af te bouwen als de trek weer verdwenen is. Dat zou mij juist enorme rust geven. Nu heb ik nog steeds bij vlagen trek en is de kans op een terugval aanwezig, want een wijntje bij het eten, lijkt me weer zo erg lekker. Een biertje bij het werken werkt al heel mijn leven erg prettig. Ik zie de valkuilen.
Vanuit de verslavings zorg lijkt men toch echt voor de methode te gaan dat de Baclofen ondersteunend werkt, ondersteunend aan hun  behandeling. En daar ben ik het mee eens. Er is een hoop spaak gelopen in mijn leven en daaraan moet ik sleutelen. En dat doe ik en drinken stopt dat proces. Maar helemaal geen trek hebben door een hogere dosering geeft me meer rust. Eigenlijk het kip en het ei verhaal.

Troosteloze dag

Wat moet ik aan met deze dag.
Er spookt teveel door mijn hoofd: onrust en chaos.
Ik voel me onzeker. Het schilderen breekt me af. Kost me teveel moeite en het levert te weinig op.

Kutdag

Vandaag is zo'n dag die je liever niet meemaakt.
Voel me leeg en eenzaam. Zak weg in een depressie.
Onder die gevoelens zit een diepere laag van andere gevoelens verscholen. Onzekerheden, onzekerheden over wie ik ben en wat ik moet. Waar moet ik naartoe. En hoe? Vragen en vragen. Het schiet in mijn hoofd heen en weer. Vragen die vragen oproepen en ik heb geen antwoorden, alleenaar meer vragen.
Opruimen in het huis van mijn vriendin. De realiteit komt dichter bij. De verkoop zal ons opzadelen met schulden. En we hebben al geen geld. Hoe moet het met de zorg voor mijn kinderen. Hun toekomst. Wat kan ik eraan doen. Ik durf er niet aan te denken. Angst overheerst, het is een moment dat ik niet meer wil.

Hardlopen

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik het hardlopen erg mis.
En dat is waar. Het afgelopen jaar heeft het hardlopen zeker net zoveel voor mij betekend als de medicatie.
Echter, het lopen werd een verslaving.
Zonder enige zelfcontrole heb ik me volledig op het hardlopen gestort. Want het ging zo lekker. Het koste me een half jaar om mijn basis conditie op pijl te krijgen. En vanaf dat moment leek er geen plafond te zijn aan mijn prestaties. Ik liep per week harder, verder en ook vaker. Ik viel enorm af, at nauwelijks en zat prima in mijn, krappe, vel. Zelfs het niet eten werkte verslavend. Totdat ik om de dag ging hardlopen, de datum dat het gebeurde weet ik nog exact-31 mei. De trainingsarbeid was veel te intensief, deze belasting kon mijn lichaam niet aan. Mijn knie hielt er mee op. Na 15 km, hard gelopen te hebben,kon ik geen stap meer verzetten. Diagnose een lopersknie.
Fysiotherapie zou me er bovenop moeten helpen. Het werd terugvallen, zoals eerder beschreven. Ik heb wel fysiotherapie gevolgd, zonder het gewenste resultaat. Een stap terugdoen in mijn prestaties is moeilijk voor me. Dan maar niet. Beter dan weer opstarten met alle onzekerheden.
Ik kwakkelde de hele zomer en herfstet mijn blessure, maar ook met mijn onzekerheden en terugvallen.
Het hardlopen betekende zoveel voor me. Als ik 's morgens 10km ging lopen, starre ik de dag fantastisch. Het vooruitzicht om na een drukke dag nog 7km te kunnen lopen met een hoge snelheid, zonder limiet, op zoek naar het maximale, weerhield me om te drinken. Dit alles viel weg. Drinken werd al snel de routine.
Maar het is niet wat ik nastreef. Het is oud gedrag, cravings die blijkbaar dichter aan de oppervlakte liggen dan je wilt. Het brengt me niet verder. Bier geeft me op de lange termijn niet de rust die ik zoek.
Zoals dus beschreven koos ik mijn eigen pad. Ik verhoogde-weliswaar zonder overleg- de dosis Baclofen, zocht weer contact met mijn EVH en mijn psycholoog. En ik ging weer naar de fysiotherapeut.
Nu nam ik zijn verhaal wel serieus en probeerde niet: zoals de vorige keer, alleen maar weer zo snel mogelijk, zo hard en ver mogelijk te lopen. Trainen van de spieren in mijn bovenbenen was het belangrijkste.
Langzaam opbouwen. En dat is moeilijk voor me. Maar het lukt aardig. Ondertussen loop ik weer: eigenlijk te hard en te ver. Want dat moet van mijn onzekerheid.
Maar ik doe ook de oefeningen om mijn boven benen te trainen. En ik let op de frequentie
Maar het voelt wel goed, lekker hardlopen.