Afgelopen dagen heb ik het moeilijk gehad. De associatieve trek, zoals ik het noem is weer terug, ook de onrust is er weer. Met associatieve trek, bedoel ik trek die ontstaat bij het zien van drank. In supermarkten ligt de focus weer op de drank. Het bier trekt weer enorm aan me. 'Paar blikjes halen, wat kan het schelen' 'The goodlife', de straat manier van leven, waar ik 'fuck it' tegen alles kan zeggen, lijkt op dit moment weer de meest interessante optie.
En er speelt ook een hoop. Mijn eigen financiële toestand is slecht, die van mijn vriendin is hopeloos. Druk van het UWV en van mezelf om de boel nu eens maatschappelijk ook op de rit te krijgen. Maar alles wat ik momenteel doe vindt ik niks, behalve schilderen.
Ik doe verder ook niet zoveel. De afgelopen tijd was ik erg passief, ik voelde me afglijden, sporten schoot erbij in, zoals zoveel zaken. Overal was weer wel een reden voor om het niet te doen. En daar kan ik niet mee omgaan. Ik moet altijd zoveel van mezelf. Niet bereikte doelen is falen!
Vandaag voor het eerst wel weer eens hard gelopen. Misschien dat ik het me lukt om de mood te doorbreken.
De twijfel aan de Baclofen neemt ook toe. Ik heb dagelijks trek en het gejaagde onrustige gevoel is ook weer aanwezig. Waardoor de twijfel aan mezelf, mijn capaciteiten erger wordt. En waardoor mijn zelfvertrouwen slinkt. Met als gevolg dat ik me meer in mezelf keer en de trek ook weer toeneemt. Aan de andere kant weet ik dat de trek minder erg is dan voorheen. Is het de angst die regeert dat ik bang ben dat de trek wel weer zo erg wordt dat ik het niet meer kan controleren? De angst dat de onverschilligheid weer wint?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten