Hoogtevrees

Momenteel houdt eigenlijk een vraag me erg bezig. Wat doet de Baclofen nu precies. Wat veroorzaakt het dat ik minder trek heb. Op fora wordt aangegeven dat het angsten dempt en daar lijkt het ook op. Maar het klinkt zo abstract.
Afgelopen week, heb ik voor een schildersklus 4 dagen op een steiger moeten staan. Ik werkte op een hoogte van 6 meter aan details. Ik moest, staande op de steiger, strekken om aan de bovenkant te komen. Andere details deed ik op 4 meter hoogte staande op een ladder. En ik heb ontzettende hoogtevrees. In het verleden sterfte ik 100 doden bij een klus waar ik maar een paar uur op een ladder of steiger moest werken. Mezelf moed indrinken was de enige optie. En bij iedere schommeling van de steiger schreeuwde ik het uit dat ik eraf wou En nu klom ik rustig de steiger op en af en had ik alleen last van angst momenten als ik me moest bukken om nieuwe verf te pakken.
Eerder doorstond ik doodsangsten op een hoogbalkon of afdak. Nu doet het me niks. Ik zie de gevaren, maar de niet op een realistische punten gebaseerde angst lijkt weg.


Ik heb in deze meegenomen dat het met een hoge dosering Baclofen in je donder misschien helemaal geen goed idee is om op een steiger te gaan werken, maar soms moet je gewoon.

In mijn volgende post veeg ik de vloer aan met het onderzoek aan de UVA gedaan door Wiers. Eerst deze week nogmaals het boek van Ameisen lezen.

Bloggen

Als blogger vergeet ik soms de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken.
Het gaat de laatste tijd goed, ik werd volledig geabsorbeerd door een mooie klus, waardoor het schrijven van een blog er steeds bij in schoot.

Maar ik heb wel volgers. Volgers die zich zorgen maken op het moment dat ze even niks van je horen.
Een van die volgers is Ben. Ik heb Ben leren kennen via een Forum.  Ben gebruikt zelf al een tijdje Baclofen. Ik kan altijd bij hem terecht voor adviezen en steun. Op het moment dat ik geen berichten post wordt hij ongerust of het wel goed met me gaat.
Het was Ben opgevallen dat ik erg negatief in mijn vel zat, zo vlak na de jaarwisseling. De jaarlijks terug kerende onzekerheid slaat dan toe, terwijl ik dat niet langer als excuus wil gebruiken. Ook het hele Baclofen gebeuren speelde een grote rol in mijn gemoedstoestand. Doordat het goed gaat, wou ik dat het beter ging, waardoor ik erg doorsloeg in bezig zijn met doseren.
Ben heeft mij in alle openheid gewezen op mijn negatieve toestand. Waardoor ik totaal anders naar mijn medicatie ben gaan kijken. Ik ben blij met de Baclofen. Afgelopen week, maar 1 keer echt enorme trek gehad, die ik ook overwonnen heb, door een pak lekkere luxe sap te kopen.
In de supermarkt hoef ik me ook niet meer voor de gek te houden. De gedachte dat een drankje lekker zou kunnen zijn komt wel op, maar ik stap er zo makkelijk over heen. Een heerlijk gevoel!
Slapen blijft wel een probleem. Afgelopen nacht was het weer 0300 en om 0715 stonden de kinderen er weer.

Ben bedankt!

Door verhogen.

Nu begonnen aan de volgende stap in het experiment. Door verhogen naar de 60mg per dag.
Ik moet gaan kijken wat daarin de ideale verhouding is. 20-30-10 of 20-20-20.
Zoals eerder aangegeven zou ik graag de middag dosis verhogen, maar dat houdt ik dan in de avond een lichtere dosis kan innemen. Terwijl ik juist ook stabiliteit zoek in de avond. De laatste dagen kamp ik met slapeloosheid en hoofdpijn. Na 3 dagen op rij niet of nauwelijks geslapen te hebben, ben ik dat wel zat. Maar de middag dosis verhogen is ook noodzakelijk om de trek de nek om te draaien. Om uiteindelijk een hogere dosis voor geschreven te krijgen gaat nog een hele kluif worden. Er is geen precedent voor, ook intern bij de instantie niet, maar de arts heeft aangegeven een hogere dosis dan 60mg per dag niet et zien zitten. Juist omdat er nog zo weinig over bekend is en in medische kringen en artsen een hoge dosis Baclofen innemen toch echt zien als een vervangend middel.
Zelf merk ik dat mijn  strijd met de onrust die het met zich meeneemt wel een nieuw ding aan het worden is.

Vanaf nu ga ik ook mijn internet gebruik reguleren en ben ik aan de decafe met bijsmaak.

Slapen

Afgelopen nacht weer niet geslapen. Dat is nu de tweede achtereenvolgende nacht dat ik weinig tot niet slaap.
Gisteren tijdens het kijken van een film in slaap gevallen, maar ook toen, niet het idee gehad d erets van de nacht te hebben geslapen.
Nu was het weer hetzelfde, het lijkt wel een lucide droom. Ik lig in bed, ik slaap niet, maar ik ben ook niet bij bewustzijn. Hetzelfde maakte ik mee toen ik een jaar lang voor mijn werk in een hotel verbleef. Die periode vermoeide me en holde me uiteindelijk ook emotioneel uit.
Gisteren nog wel veel koffie gedronken. Na het eten 7 koppen. Ik ben het bij gaan houden. Het is nog niet zoveel als ik dronk maar nog steeds stevig. Toch ook weer tot laat in mijn atelier aan de gang geweest. Maar wanneer moet ik ander schilderen?
Vandaag afspraak met mijn psycholoog.......

Verhoging

De laatste tijd minder bezig geweest met mijn blog. Beetje bij beetje lukt het me om langzaam uit het dal omhoog te klimmen. Daardoor gaat veel tijd zitten in dingen die ik de afgelopen periode heb verwaarloost. Opruimen, dingen regelen, rekeningen proberen te betalen -lastig zonder geld-,contacten onderhouden etc. Daarnaast steek ik ook veel tijd in Case. Zijn opvoeding vergt ook het maximale aan aandacht. Lopen, consequent zijn.......


Sinds vandaag begonnen met het verhogen van de dosis. Dit gaat in overleg met mijn verslavingsarts. Dat wil ik ook op die manier. Transparant blijven richting de mensen die me begeleiden. Niet transparant zijn is verslavings gedrag, continue de regels proberen te omzeilen is verlavings gedrag. Toch bedankt voor de aangeboden hulp.
Vanochtend voor het eerst een dosis van 20 mg ingenomen en dat lijkt prima aan te slaan. Vanmiddag weer 20 mg en dan vanavond 10 mg. De komende week blijf ik op 50 mg per dag zitten. Daarna verhoog ik door naar de 60 mg.
Tegen die tijd gaan we het hele traject evalueren. Mijn verslavingsarts is er geen voorstander van hoger te gaan dan 60mg per dag. Zelf denk ik dat ik uiteindelijk toch iets hoger moet uitkomen. 20-30-20mg.
Deze week hopelijk ook nog eens het boek van Ameisen lezen. Hoe hij de indeling heeft gemaakt. Nu zit er redelijk veel tijd tussen mijn middag en avond dosering, Neem ik mijn avond dosering eerder-zoals de laatste tijd tegen 19.00-, dan ben ik 's ochtends niet mijn bed uit te branden. Neem ik de avond dosering later, krijg ik last van verschrikkelijke vermoeidheid in de avond. Die vermoeidheid veroorzaakt weer problemen in mijn gemoedstoestand: dan begint mijn conflict met de tijd weer.

Toch ben ik nog steeds blij met de Baclofen, het haalt echt de top van de trek af, waardoor er toch makkelijker mee om te gaan is.

Met de arts ook nog het gebruik van Balclofen in het algemeen besproken. Ik kreeg het signaal van anderen die de aanvraag tot het gebruik van Baclofen hebben ingediend dat deze werd afgewezen door dezelfde arts. Maar men verwacht wel dat je naast de Baclofen een ander traject volgt en dat doe ik. Er loopt een persoonlijkheidsonderzoek en ik heb wekelijks gesprekken met een psycholoog. Daarnaast heb ik geen extreme terugvallen gehad.

Vandaag lees zondag en een dag later, dan het eerste gedeelte van deze post, hard gelopen. en dat ging prima. Wat ik wel frapant vind is dat ik extreem veel last van spierpijn heb de laatste paar dagen. En ik ben vermoeid. Voor morgen ook min of meer een rustige dag in gedachten.

8 januari

Gisteren de dosis verhoogd. Ik slik nu 10-20-10 mg per dag. Dit is in overleg gegaan met mijn verslavingsarts.
Behalve extreme vermoeidheid en buikpijn verder geen bijwerkingen. Hardlopen durfde ik niet aan, maar dat staat voor zometeen op de agenda. Wel ben ik er op uit getrokken met Case. Een flinke wandeling met hem gemaakt.
Door de vermoeidheid wel weer in conflict gekomen met de tijd. Wat is dat toch. Om 2200 nog uit een vorm van verplichting/compensatie een  uurtje gaan schilderen levert niet of nauwelijks rendement op. Vervolgens niet kunnen slapen en vanmorgen niet wakker kunnen worden.

Wel is het me duidelijk waar het nu afgelopen vrijdag is misgegaan. IK wou voor mijn zoontje zo graag een nieuwe fiets kopen. Dit om hem te proberen wat aktiever te worden. Daarnaast verwen ik hem ook graag. Het is zo'n mooi gezicht om zijn passieve ingetogen  blijheid te zien. Morgen krijgen we van mijn zoontje de uitslag van zijn persoonlijkheidsonderzoek. Maar daar kom ik dan nog wel op terug.
Via marktplaats had ik voor een mooie prijs een super mountainbike gezien. Twee weken geleden de deal al rond gemaakt. Het was alleen nog wachten op een geschikt tijdstip om de fiets op te halen.
Dat werd dus vrijdag, maar nu was het probleem ontstaan dat ik ondertussen geen geld meer had. Wel het geld voor de fiets, maar niks meer op mijn rekening.
Rond de middag op pad gegaan richting noorden en daar ene leuke trip van gemaakt. Zodra je voorbij de lijn Assen-Emmen komt is het daar prachtig en achter Groningen helemaal. Sfeervolle dorpjes met kleine huisjes.
Op de heenweg kreeg ik al wat trek. Zoals eerder gezegd zit ik in een depressie. Er is weer een stijgende lijn, maar erg lekker in mijn vel zit ik niet. Ik  had gehoopt dat deze trip daar wat verandering in kon brengen. Nee, dus! IN het dorp was alleen ene Firezone tankstation, waal je alleen kunt betalen met een pinpas en mijn tank was leeg. In alle omliggende dorpen waren alleen tankstations met de mogelijkheid om te betalen met een pinpas. Noem het vooruitgang?
Toch geprobeerd te tanken, het lukte. Voor een kleine €6 aan benzine in de tank gedaan en op zoek naar een tankstation waar je met geld kunt betalen, maar ondertussen zat ik in het rood. De alom bekende boosheid op alles was weer aanwezig en zat in level 4. Op een schaal van 5. Bij level 5 explodeer ik ook fysiek.
Op dat moment wordt autorijden een drama. En neemt de trek enorme proporties aan. IK beloof dat binnenkort echt eens uit te schrijven.
Emmen passerend verviel ik in straat gedrag en heb dus bier gehaald. De rest heb ik al beschreven.
In de toekomst moet ik situaties als deze vermijden. Als ik geen geld heb moet ik het niet toch proberen uit te geven. Er is op dit moment erg weinig. Dat kan ik op zich accepteren, voor mezelf, maar richting de kinderen vind ik dat een stuk moeilijker.
Deze hele situatie was te vermijden geweest.........

6 januari

Gisteren de verslavingsarts gemaild met het verzoek om de dosis structureel te gaan verhogen en vandaag een akkoord daartoe ontvangen. Vanaf morgen verhoog ik naar 10-20-10 mg. Voor vrijdag staat er een afspraak ingepland en dan wil ik eigenlijk meteen de dosis verder gaan verhogen naar 20-20-20mg. Ik denk dat mijn ideale dosering  zal zijn 20-30-20 mg
Ik wil verhogen, omdat je met het gebruik van Baclofen af en toe de trek de nek om moet draaien. Je moet als het ware een klap uitdelen door middel van een flinke dosis. Dat is gebeurd toen ik met de medicatie begon, maar nu lijkt mijn lichaam aan het medicijn gewent en  lijkt het effect op de achtergrond verdwenen.

Ik blijf de laatste dagen kampen met enorme trek. Eigenlijk is dat sinds het verhogen van de dosis begonnen. Het verhogen van de dosis viel weliswaar samen met oud en nieuw, wat altijd een lastige periode is.
Vandaag ook weer te kampen gehad met enorme trek. En uiteindelijk ook toegegeven.
De druppel bleek het niet kunnen pinnen te zijn. Mijn onverschilligheid kreeg de overhand. Niks verandert, 'fuck it'. Ik verviel in oud 'straat' gedrag, letterlijk. Als op dat moment de onverschilligheid om de hoek komt zetten, lukt het me niet meer dat via de ratio te beinvloeden. Ik belande ook in de supermarkt, waar ik wat fastfood kocht en een aantal blikken bier. Helemaal prettig voelde ik me daar niet bij. want ik kocht ook een six-pack flesjes bronwater. Want bij trek altijd zorgen voor voldoende niet alcoholische versnaperingen.
Boodschappen in de auto gelegd, auto afgesloten en een stukje gaan wandelen, meteen ook een blikje bier open getrokken. Best lekker!
Blik leeg gedronken en terug gelopen naar de auto, om toch maar eens richting huis te rijden. Het werd al laat
In de auto voelde ik me niet prettig. Nog eentje drinken of  toch maar niet. Het wel-niet duel was in volle gang en de saaie eenbaans wegen in het noorden van het land werken dan niet in het voordeel van de niet.
Uiteindelijk besloten ook het volgende blik open te trekken, maar bij de eerste slok voelde ik walging door me heengaan. Ik kreeg het niet weg. Is dit een wonder van de Baclofen. Het deurpaneel van mijn auto ligt eraf en dit was de ideale plek om zonder na te denken het blik in leeg te gooien. Dat voelde goed. Ik was in staat het duel dat ik had verloren van de trek te corrigeren. Bij een stoplicht een ander blik leeg gegooid.
Gedronken, maar toch in staat geweest niet door te slaan. Dat geeft me een goed gevoel. Hierdoor blijkt ook dat ik me uit de dip waarin ik sinds het begin van dit jaar zat uit werk. Iets dat ik zelf doen. Dat geeft een positieve boost.
Gisteren een goed gesprek gehad met mijn psycholoog. Die mij een goed inzicht gaf. Ik kan me verschuilen achter conditioneringen, en dat ik me in het begin van het nieuwe jaar altijd slecht voel. Maar ik kan ook blijven werken aan de verandering, een verandering die ik zelf in gang heb gezet,  en dingen aanpakken. Dat heb ik gisteren gedaan, gewoon wat dingen afgewerkt van het steeds langer wordende lijstje,  en ik merk dat het werkt. Het gevoel dat de berg waar ik tegen op moest klimmen weer onbereikbaar hoog werd, heb ik omgebogen naar een gevoel dat ik de berg rustig op kan wandelen. Dit in plaats van passief onderaan blijven staan kijken, omdat ik het gevoel heb dat ik de berg op moet rennen. Een onhaalbaar streven. Ik moet stapjes maken en daar met een goed gevoel op terug kijken in plaats van willen rennen en daar niet de energie voor hebben. Dan wordt de 'to do' lijst alleen maar langer en neemt de onrust verder toe.
Ik heb last van geconditioneerd gedrag> En ik weet ook echt niet om met veel dingen om te gaan, maar alleen ik kan de dingen veranderen. En dat begint met de dingen aan te pakken die ik wel kan.  En helaas  het zit niet altijd mee................

4 januari

Het is ondertussen 4 januari en het is er nog niet van gekomen een bericht te schrijven.
De kinderen hebben vakantie en de hond absorbeert veel tijd en aandacht. Wat overigens helemaal niet erg is.

Ik voel me waardeloos, erg down,  momenteel. Het zit me momenteel ook niet mee en de tijd begint weer op te spelen. Iedere keer weer dat gevecht met de tijd. Een mooi aandachtspunt in mijn gesprekken met mijn psycholoog.
Zoals op mijn FB geschreven. Zo ontspannen als het oud en nieuw gebeuren was. Hoe klote het in de eerste paar dagen van het jaar gaat. Een opsomming: Spiegel van de auto af, afzuigkap die ontploft, willen tanken en geen saldo hebben(dus niet naar mijn vriendin kunnen. Die op dat moment mijn steun hard nodig had), Auto kapot(defect slot), laptop die het begeeft.
Daarnaast begint alles zich op te stapelen raak ik het overzicht kwijt. Dingen die zo goed gingen in de DTB lukken me nu niet meer. Rekeningen, afspraken, de 'to do' list wordt maar langer en langer.....en ik wordt daardoor juist passiever. Leg onverschillig alles naast me neer. Het gebrek aan geld biedt ook geen oplossingen.
Zaken waardoor ik langzaam verder in een depressie zak.
De verhoging van de Baclofen lijkt geen enkele invloed te hebben op de trek. Door bovenstaande factoren is de trek sterk aanwezig. Het liefst zou ik verhogen, maar daarvoor heb ik de toestemming van mijn arts nodig. Die heeft een afgemeten hoeveelheid voor 2 weken voor geschreven.
Gisteren wel 10 mg extra ingenomen, 4 keer 10 mg. Dat leek iets beter te gaan.
Na mijn gesprek met de psycholoog bepaal ik of ik bij de arts een verzoek indien structureel te gaan verhogen. Liefst zou ik nu verhogen naar 10-20-10 mg.
Lichamelijk weinig last van de bijwerkingen.

Nieuwe jaar

Bij deze wil ik iedereen de beste wensen toewensen en een voorspoedig nieuw jaar. Werk aan het realiseren van je dromen-want die heeft iedereen- en zorg dat ze gerealiseerd worden. Dat doe je zelf! Alle levens kwaliteit is intrinsiek. Natuurlijk speelt geluk ook een rol,  om af en toe dingen op zijn plaats te laten vallen. Maar doen en blijven proberen is toch echt dat primair vanuit jezelf moet komen. De trein komt iedere keer weer langs, maar je moet wel initiatief tonen om naar het station te gaan. Om de trein te kunnen zien en om vervolgens in te stappen. Ontwikkel en ontplooi jezelf en wees vooral niet bang om op je bek te gaan. Mijn advies voor 2012

vandaag voel ik me down. Zoiets merk ik direct bij het opstaan. Opzich is dat niks bijzonders. Zo voel ik me altijd met dit soort dagen:Kerst, Pasen, Nieuwjaarsdag. Angst dat het er weer niks veranderd. Dingen geschreven  in het vorige stukje: allemaal theoretisch gelul, in de praktijk is het diep geworteld gevoel en dat werkt primair. 40 jaar conditionering druk je niet zomaar weg met een nieuwe pil en een wekelijks gesprek met een psycholoog. Gelukkig realiseer ik me dat. En om heel eerlijk te zijn een vol geplast huis werkt ook niet mee, aan het gelukkig nieuwjaarsgevoel.
Het woord is al te sprake gekomen: de Pil. Gisteren begonnen met het verhogen van de dosis naar 3 keer 10 mg per dag. De medicatie opgehaald bij een andere apotheek. Ik was eergisteren niet thuis. Aan het ophalen heb ik een naar gevoel over gehouden. Betreffende apotheek is verre van efficiënt. Buiten het feit dat er constant een wachtrij is, wou men mij  laten betalen voor het medicijn als zijnde dat het niet vergoed wordt.  Wat flauwekul is. Bij mijn 'eigen' apotheek krijg ik het gewoon kosteloos mee. Instant boos geworden, en mijn excuses aangeboden(ik leer het al). Daarna wachten, vervolgens te horen krijgen dat het nog 10 a 15 minuten gaat duren. Men moet van alles aan gegevens invoeren, en ik krijg de mededeling mee dat ze liever hebben dat ik het medicijn voortaan bij mijn eigen apotheek ophaal. Nou dat zou ik ook liever doen. Wachten is niet mijn sterke punt en om nu 15 minuten bezig te zijn , met vol entourage- 4 kinderen en 2 honden, en vervolgens nog geen medicatie te hebben. De afspraak gemaakt om later terug te komen, dan kan men ondertussen de bestelling klaar maken. Later terug, zit de hele apotheek tjok vol. Wachten, eindelijk aan de beurt, papieren tekenen en de mededeling krijgen dat het een gevaarlijk medicijn is bladiebladiebla. Het zal allemaal wel. Wat mij bezig houdt is de vraag of ik het voortaan bij mijn eigen apotheek wil ophalen. Verdient men niet genoeg aan dit medicijn-zoals gezegd het is patent vrij en kost geen drol. Ben ik nu cynisch en wil men mij niet als klant, omdat het hun niks oplevert? Want is dit de medische zorg 2011-2012. Ik realiseer me dat een apotheek niks anders is dan een winkel waar je medicijnen koopt. Maar het zegt dus veel over de belangen die er spelen.
Nog vermelden: ik krijg ook weer een ander merk mee. Voorheen Lioresal en nu Mylan.
Een tweede vermelding voor mijn vrienden en bekenden die dit blog volgen. Ik mag nooit meer abrupt stoppen met deze medicatie!

Het gebruik van de medicatie gaat goed. Ik voel wel weer de extreme vermoeidheid en ook mijn ontlasting herinnert mij aan het feit dat ik de medicatie. Het stinkt, is dun en komt onregelmatig.
Gisteren voor het eerst sinds tijden, flinke trek ervaren. Ik liep in de supermarkt en ik kreeg erg de neiging om bier te halen. Het is ten slotte oud en nieuw en ook ik heb wel een feestje verdient. We hadden overigens niks gepland, gewoon lekker thuis. De hond moet wennen en de oudste van mijn vriendin is doodsbang voor vuurwerk. In de supermarkt bekroop me het gevoel dat het wel saai zou gaan worden. Tempo van de boodschappen doen hoog houden en richting kassa. Wel 2 flessen wijn meegenomen, mocht één niet genoeg zijn voor mijn vriendin-jaja.  Verder dingen vergeten dat zal dan wel. Het is niet anders.
Toch even langs de mensen waar ik jaren lang oudjaarsdag heb door gebracht. Toch wel gezellig, lekker buiten, vurtje erbij, lachen, drank. Al mijn oude vrienden zijn er niet(allemaal uitgewaaid), ik besluit het bezoek kort te houden en ga naar huis. Mijn vriendin wacht op de net gekochte oliebollen en appelflappen en een van mijn vrienden komt langs om Case te bekijken.
Mijn zoontje, die de middag bij mij heeft doorgebracht, moeten wegbrengen. Zijn moeder heeft gedronken. Er hangt ook daar een gezellige sfeer. Iedereen is jolig en de meesten zijn over duidelijk aangeschoten. Folklore, tradities en drank. Niet alleen bij mij is het diep gewortelt. Op het moment zelf stoort het gedrag van anderen me, op het moment dat ik wegloop voel ik het als gemis.
Als ik de hond uit laat, kom ik overal tentjes tegen waar buurtbewoners bij een vuurkorf een pilsje drinken. Mijn trek blijft. Ik kan er wel afstand van nemen, beter dan voorheen, maar het beeld en ook de confrontatie ermee blijven terug komen. Ik herinner me de leuke jaren die ik heb meegemaakt.
Thuis zorg ik voor de maaltijd en dan gaat het mis. Ik probeer een eigen nieuwjaars sfeer te creëren.  Vuur in de tuin. Wat vuurwerk afsteken en ik 'proef' de wijn. Hij is heerlijke het is een italiaan, siciliaan om precies te zijn. Ik schenk me ene half glas in en combineer het met een flesje water.
Opzich gaat het goed goed. De wijn smaakt prima en ik drink ook niet veel. Alles bij elkaar misschien een fris glas vol, maar bij vlagen voel ik de obsessieve drang opkomen om meer te drinken. In het voorbijgaan valt mijn focus op het glas en neem ik grote slokken- die door de omvang ook niet smaken.
Van het hele oud en nieuw gebeuren kan ik in de loop van de avond wel afscheid nemen. De craving, in deze hang naar avontuur, lijkt wel weg. Ik voel berusting in mijn avond. Rustig met mijn vriendin, op de bank: Theo Maassen noemt het zo mooi "de boel de boel laten". Om 24.00-00.00 kijken we vanachter het huis naar het vuurwerk. Om 01.30 sluiten we de avond af door met de honden te gaan lopen. Het was goed zo.
Door de avond ben ik wel met het neus op de feiten gedrukt om na te gaan denken over het dilemma sociaal drinken. Bij vlagen dronk ik compulsief en ook vanochtend kwam toch het idee bij me op om het laatste restje wijn nog even naar binnen te gooien voordat ik met de hond ga lopen. Gelukkig ervaar ik de rust om dit te zien en om me daar nu ook niet direct veel zorgen over hoeven te maken.



Ik merk wel dat ik nog steeds niet praat...............