Het is lang geleden dat ik ene blog geschreven heb. Van mezelf vind ik het flauw dat ik het juist nu doe. Nu, juist nu het niet zo lekker gaat. Aan de andere kant heeft het van me afschrijven me altijd erg geholpen.
Er is veel gebeurd de laatste tijd. Zaken die een grote impact hebben gehad op mijn leven. Hierdoor is de zucht naar drank ook weer sterk toegenomen. Weglopen-letterlijk en vluchten. En ik schrik ervan hoe dichtbij dit gedrag nog steeds is. Hoe diep het geworteld zit in mijn bestaan. De Baclofen is op dit moment ook niet meer genoeg. De dosis verhogen is geen optie, daarin gaat de arts niet mee. En is dit een tijdelijke fase? Het maakt me angstig. Angstig hoe verder: lukt het mij de dingen te veranderen. Zolang ik niet tegen grote problemen aanloop gaat het wel, maar als er wat druk op staat klap ik dicht. Sluit ik mezelf af en wil ik drinken en de straat op. Ik kan niet meer, ik ben moe en onrustig. . Vermoeidheid die je niet kunt wegslapen.
Ik sta op een parkeerplaats langs de kant van de weg in mijn eigen leven. Een noodparkeerplaats-klein, bij versmalde baanvakken, aan een snelweg waaraan wordt gewerkt. Het verkeer raast door en ik weet niet waar naartoe. Ik snap het niet. Ik snap werkelijk niet waar iedereen naartoe gaat en waarom. En ik sta daar maar. Opgesloten tussen de metalen vangrail. Die me ruimte geeft er overheen te kijken, maar ik kan niet weg. Ik moet weer verder. De snelweg op. Vluchten naar het achterliggende weiland, de vrijheid in is geen optie. Ik moet mee. Maar ik kan het op dit moment niet.
Het maakt me boos. Boos op iedereen die wel door raast op de snelweg en boos op mezelf. Die het niet lukt zijn eigen weg te vinden. Geen snelweg, maar een zandweg. Met rust en schoonheid.
