UWV

Zojuist een gesprek gehad met een arts bij het UWV. Iets waar ik enorm tegenop zag.
Ik wordt moedeloos van hun scoringsdrift. Men verlangt veel van je, maar men houdt zich totaal niet aan de gemaakte afspraken. Vanaf december ben ik al bezig,  met de aan mij toegewezen arbeidsdeskundige, om de reiskosten van mijn behandeling vergoed te krijgen. Ze informeert iedere keer bij de administratie, maar gisteren, lees 21 februari, was het nog niet over gemaakt. Door middel van een email die verhouding maar eens op scherp gezet. Samen met een bekeuring die nergens over gaat en me bijna 3 weken eten kost en een incasso, die me ook nog eens een week eten kosten. Hoogste stress factor  die ik, vervolgens niet meer aan kan. Code donker rood. Gisteren was dus ook een waardeloze dag.  Bij het UWV  probeert men de boot af te houden om contact op te nemen met mijn verslavingsarts. Iets dat nu eindelijk gebeurd. Op mijn aandringen! Het lijkt er wel op dat ze hun expertise uit het dossier willen houden. Vervolgens poogt de arts mij 30 minuten angst aan te praten. Dat ik nog maar een half jaar de mogelijkheid heb te reïntegreren. En gezien mijn dossier niet in aanmerking kom voor de WIA, en dus in de WW beland. Iets dat mijn herstel, volgens hem,  allemaal geen goed zal doen. Hij heeft het beste met me voor. Aan alle input di eik heb, dat ik hard bezig ben, door middel van medicatie, gesprekken en een PO, de boel nu inzichtelijk en op de rit te krijgen heeft deze man geen enkele boodschap. Ook aan mijn angsten, paniek aanvallen en sombere buien heeft de man geen boodschap. Reintegreren is het beste. En beperkingen heeft iedereen wel.
Gelukkig voel ik me vandaag wel goed. Dat lijkt raar, maar ik ben er op de een of andere manier wel klaar mee. Zo de kinderen van school halen en de rest van de dag met hun bezig zijn. Dingen die echt belangrijk zijn. Mijn kinderen en hun toekomst.