Tijdens het uitlaten van de hond, om 7.49, lag mijn focus lag op de lege blikjes bier die je her en der tegen komt op straat. Ik beoordeelde de kwaliteit van het bier :lekker, niet lekker(lees minder lekker), zin aan!Het is 8.39 en de associatieve trek is in zijn geheel terug, Mensen op TV zien drinken,, woekert het idee aan dat ik daar ook ontzettende zin in heb. Lekker ontspannen, niet eens uit mijn plaat gaan, maar even alles vergeten. Een pilsje drinken is als een 'zwitser leven gevoel'. Nu, nu kan ik nog mee. Een vriend van me pakt vanmiddag de trein richting Milaan. Snel naar huis. Tas inpakken en terug. Lukt net. Nee, toch niet. Dinsdag tot donderdag zijn de kinderen Maar donderdag naar Rome vliegen zou me wel lukken. We kunnen daar afspreken.................................aaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhh. Volgend weekend Hamburg zou een reële optie zijn. Verder geen grote verplichtingen......................Mijn gedachten gaan met me aan de haal om de stress van de realiteit te ontlopen. En problematiek lijkt alleen maar groter te worden. Bijgekomen punt: ontslag van mijn vriendin. Het heeft al een enorme impact, maar de werkgever kiest ervoor ervoor er ook nog eens een heel persoonlijke verhaal van te maken. Waarin zij niet aan hun verwachtingen wil voldoen, en zijn er toch echt alles aan hebben gedaan. Haar collega's lukt het toch ook haar privé leven opzij te schuiven ten behoeve van hun baan. Terwijl datgene wat ze vragen niet Reëel is. Waarom kan zoiets niet fatsoenlijk worden afgehandeld. Is het dommigheid, of pure onverschilligheid en stel je als werknemer echt niks meer voor. Een gedachte die me woest maakt.
Vandaag red ik het wel. Voornamelijk door mijn kinderen en een beetje door de Baclofen, wat de randjes ervan afhaalt. Zo naar huis. Hopelijk lukt het me een paar kilometer op mijn MTB in het bos te fietsen, de positieve energie opladen, voordat ik de kinderen van school haal. Samen met mijn dochter boodschappen doen. De veilige manier.
Ik slik momenteel duidelijk de Baclofen om de trek te verminderen in tegenstelling tot het een tijd geleden toen die in zijn geheel was verdwenen. Een tot twee keer in de week een trek moment daar gelaten.
Fietsen is er helaas niet van gekomen. Op weg naar huis reed ik afgedwaald in gedachten op een vluchtheuvel met als gevolg een verbogen velg en een lege band.
donderdag 23 februari 2012
Goede dagen
Gisteren en vandaag eigenlijke goede dagen gehad. Eindelijk weer wat rust gevonden.
Daardoor veel dingen gedaan die al tijden moesten gebeuren.
Zo heeft mijn dochter weer een gemaakte fiets en mijn zoon eindelijk licht op de fiets.
Volhouden!
Daardoor veel dingen gedaan die al tijden moesten gebeuren.
Zo heeft mijn dochter weer een gemaakte fiets en mijn zoon eindelijk licht op de fiets.
Volhouden!
woensdag 22 februari 2012
UWV
Zojuist een gesprek gehad met een arts bij het UWV. Iets waar ik enorm tegenop zag.
Ik wordt moedeloos van hun scoringsdrift. Men verlangt veel van je, maar men houdt zich totaal niet aan de gemaakte afspraken. Vanaf december ben ik al bezig, met de aan mij toegewezen arbeidsdeskundige, om de reiskosten van mijn behandeling vergoed te krijgen. Ze informeert iedere keer bij de administratie, maar gisteren, lees 21 februari, was het nog niet over gemaakt. Door middel van een email die verhouding maar eens op scherp gezet. Samen met een bekeuring die nergens over gaat en me bijna 3 weken eten kost en een incasso, die me ook nog eens een week eten kosten. Hoogste stress factor die ik, vervolgens niet meer aan kan. Code donker rood. Gisteren was dus ook een waardeloze dag. Bij het UWV probeert men de boot af te houden om contact op te nemen met mijn verslavingsarts. Iets dat nu eindelijk gebeurd. Op mijn aandringen! Het lijkt er wel op dat ze hun expertise uit het dossier willen houden. Vervolgens poogt de arts mij 30 minuten angst aan te praten. Dat ik nog maar een half jaar de mogelijkheid heb te reïntegreren. En gezien mijn dossier niet in aanmerking kom voor de WIA, en dus in de WW beland. Iets dat mijn herstel, volgens hem, allemaal geen goed zal doen. Hij heeft het beste met me voor. Aan alle input di eik heb, dat ik hard bezig ben, door middel van medicatie, gesprekken en een PO, de boel nu inzichtelijk en op de rit te krijgen heeft deze man geen enkele boodschap. Ook aan mijn angsten, paniek aanvallen en sombere buien heeft de man geen boodschap. Reintegreren is het beste. En beperkingen heeft iedereen wel.
Gelukkig voel ik me vandaag wel goed. Dat lijkt raar, maar ik ben er op de een of andere manier wel klaar mee. Zo de kinderen van school halen en de rest van de dag met hun bezig zijn. Dingen die echt belangrijk zijn. Mijn kinderen en hun toekomst.
Ik wordt moedeloos van hun scoringsdrift. Men verlangt veel van je, maar men houdt zich totaal niet aan de gemaakte afspraken. Vanaf december ben ik al bezig, met de aan mij toegewezen arbeidsdeskundige, om de reiskosten van mijn behandeling vergoed te krijgen. Ze informeert iedere keer bij de administratie, maar gisteren, lees 21 februari, was het nog niet over gemaakt. Door middel van een email die verhouding maar eens op scherp gezet. Samen met een bekeuring die nergens over gaat en me bijna 3 weken eten kost en een incasso, die me ook nog eens een week eten kosten. Hoogste stress factor die ik, vervolgens niet meer aan kan. Code donker rood. Gisteren was dus ook een waardeloze dag. Bij het UWV probeert men de boot af te houden om contact op te nemen met mijn verslavingsarts. Iets dat nu eindelijk gebeurd. Op mijn aandringen! Het lijkt er wel op dat ze hun expertise uit het dossier willen houden. Vervolgens poogt de arts mij 30 minuten angst aan te praten. Dat ik nog maar een half jaar de mogelijkheid heb te reïntegreren. En gezien mijn dossier niet in aanmerking kom voor de WIA, en dus in de WW beland. Iets dat mijn herstel, volgens hem, allemaal geen goed zal doen. Hij heeft het beste met me voor. Aan alle input di eik heb, dat ik hard bezig ben, door middel van medicatie, gesprekken en een PO, de boel nu inzichtelijk en op de rit te krijgen heeft deze man geen enkele boodschap. Ook aan mijn angsten, paniek aanvallen en sombere buien heeft de man geen boodschap. Reintegreren is het beste. En beperkingen heeft iedereen wel.
Gelukkig voel ik me vandaag wel goed. Dat lijkt raar, maar ik ben er op de een of andere manier wel klaar mee. Zo de kinderen van school halen en de rest van de dag met hun bezig zijn. Dingen die echt belangrijk zijn. Mijn kinderen en hun toekomst.
dinsdag 14 februari 2012
Dinsdag
Besloten een dagje helemaal niks te doen, om rust te krijgen in mijn hoofd en dat gaat redelijk.
Gisteren de hele dag rond gelopen met onrust in me, daardoor kreeg ik rond 1300 enorme trek. Vluchtte bijna richting supermarkt. Het patroon van het innemen van d emedicatie ois dan ook veranderd. Nu neem ik de Baclofen in tegen de trek. Dit in tegenstelling tot een tijdje geleden waar ik de Baclofen innam op tijdstippen dat ik eraan toe was. De trek was een tijd lang verdwenen. Misschien eens per week dat ik kampte met enorme trek. Nu komt de trek op en onderdruk ik die met de Baclofen, die daarin prima zijn werk doet. Op zo'n moment neem ik wel een iets hogere dosis, 30 mg. Wat 10mg overlaat voor de avond.
Ik ga verder met niks doen.
Gisteren de hele dag rond gelopen met onrust in me, daardoor kreeg ik rond 1300 enorme trek. Vluchtte bijna richting supermarkt. Het patroon van het innemen van d emedicatie ois dan ook veranderd. Nu neem ik de Baclofen in tegen de trek. Dit in tegenstelling tot een tijdje geleden waar ik de Baclofen innam op tijdstippen dat ik eraan toe was. De trek was een tijd lang verdwenen. Misschien eens per week dat ik kampte met enorme trek. Nu komt de trek op en onderdruk ik die met de Baclofen, die daarin prima zijn werk doet. Op zo'n moment neem ik wel een iets hogere dosis, 30 mg. Wat 10mg overlaat voor de avond.
Ik ga verder met niks doen.
zondag 12 februari 2012
12 februari
Afgelopen dagen heb ik het moeilijk gehad. De associatieve trek, zoals ik het noem is weer terug, ook de onrust is er weer. Met associatieve trek, bedoel ik trek die ontstaat bij het zien van drank. In supermarkten ligt de focus weer op de drank. Het bier trekt weer enorm aan me. 'Paar blikjes halen, wat kan het schelen' 'The goodlife', de straat manier van leven, waar ik 'fuck it' tegen alles kan zeggen, lijkt op dit moment weer de meest interessante optie.
En er speelt ook een hoop. Mijn eigen financiële toestand is slecht, die van mijn vriendin is hopeloos. Druk van het UWV en van mezelf om de boel nu eens maatschappelijk ook op de rit te krijgen. Maar alles wat ik momenteel doe vindt ik niks, behalve schilderen.
Ik doe verder ook niet zoveel. De afgelopen tijd was ik erg passief, ik voelde me afglijden, sporten schoot erbij in, zoals zoveel zaken. Overal was weer wel een reden voor om het niet te doen. En daar kan ik niet mee omgaan. Ik moet altijd zoveel van mezelf. Niet bereikte doelen is falen!
Vandaag voor het eerst wel weer eens hard gelopen. Misschien dat ik het me lukt om de mood te doorbreken.
De twijfel aan de Baclofen neemt ook toe. Ik heb dagelijks trek en het gejaagde onrustige gevoel is ook weer aanwezig. Waardoor de twijfel aan mezelf, mijn capaciteiten erger wordt. En waardoor mijn zelfvertrouwen slinkt. Met als gevolg dat ik me meer in mezelf keer en de trek ook weer toeneemt. Aan de andere kant weet ik dat de trek minder erg is dan voorheen. Is het de angst die regeert dat ik bang ben dat de trek wel weer zo erg wordt dat ik het niet meer kan controleren? De angst dat de onverschilligheid weer wint?
En er speelt ook een hoop. Mijn eigen financiële toestand is slecht, die van mijn vriendin is hopeloos. Druk van het UWV en van mezelf om de boel nu eens maatschappelijk ook op de rit te krijgen. Maar alles wat ik momenteel doe vindt ik niks, behalve schilderen.
Ik doe verder ook niet zoveel. De afgelopen tijd was ik erg passief, ik voelde me afglijden, sporten schoot erbij in, zoals zoveel zaken. Overal was weer wel een reden voor om het niet te doen. En daar kan ik niet mee omgaan. Ik moet altijd zoveel van mezelf. Niet bereikte doelen is falen!
Vandaag voor het eerst wel weer eens hard gelopen. Misschien dat ik het me lukt om de mood te doorbreken.
De twijfel aan de Baclofen neemt ook toe. Ik heb dagelijks trek en het gejaagde onrustige gevoel is ook weer aanwezig. Waardoor de twijfel aan mezelf, mijn capaciteiten erger wordt. En waardoor mijn zelfvertrouwen slinkt. Met als gevolg dat ik me meer in mezelf keer en de trek ook weer toeneemt. Aan de andere kant weet ik dat de trek minder erg is dan voorheen. Is het de angst die regeert dat ik bang ben dat de trek wel weer zo erg wordt dat ik het niet meer kan controleren? De angst dat de onverschilligheid weer wint?
zondag 5 februari 2012
Zondag 5 februari
Waar ik bang voor was is dan toch gebeurd. Gisteren heb ik gedronken. Ben ik gaan drinken uit beloning?
Ik kan niet zeggen dat het me is overkomen. Het zat er al een paar dagen aan te komen. De trek nam per dag toe. En ik dacht letterlijk 'het is goed'. Een onverschillige gedachten die me bang maakt. Ik merk duidelijk dat de druk die het UWV opvoert me parten speelt.
Ik kan het gebeuren op 2 manieren benaderen.
Het zien als terugval brengt me eigenlijk ook niks. Behalve nieuwe onrust over de hoogte van de dosering, gevoel van falen, het hele verhaal opnieuw.
De komende week scherp blijven hoe het gaat met de trek en trek momenten. Of die weer toenemen en ook weer eerder op de dag ontstaan.
Ik kan niet zeggen dat het me is overkomen. Het zat er al een paar dagen aan te komen. De trek nam per dag toe. En ik dacht letterlijk 'het is goed'. Een onverschillige gedachten die me bang maakt. Ik merk duidelijk dat de druk die het UWV opvoert me parten speelt.
Ik kan het gebeuren op 2 manieren benaderen.
- Ik ben gezellig wat gaan drinken met een vriend.
- Of ik kan het zien als een terugval.
Het zien als terugval brengt me eigenlijk ook niks. Behalve nieuwe onrust over de hoogte van de dosering, gevoel van falen, het hele verhaal opnieuw.
De komende week scherp blijven hoe het gaat met de trek en trek momenten. Of die weer toenemen en ook weer eerder op de dag ontstaan.
vrijdag 3 februari 2012
Terugval
Ik heb de angst dat ik tegen ene terugval aanzit.
De afgelopen dagen is de angst in mijn leven enorm toegenomen.
Het UWV doet weer moeilijk, iets dat zich zo om de 6 weken herhaald. Dat men een vinger aan de pols houdt begrijp ik wel, maar men houdt zich niet aan gemaakte afspraken betreffende het uitgestippelde traject. OP het moment dat ik ene mail van hun ontvang, schiet ik direct in alarm zone rood. Woede overheerst. Een woede die zijn oorsprong heeft in angst. Alles wordt op dat moment overheerst door die angst. Iets wat ik tot kort mezelf niet realiseerde. Angst voor een nieuw avontuur, waar ik geen grip op heb, angst om hierin te falen.
Vorige week besloten om te gaan samenwonen met mijn vriendin. Iets waar ik enorme naar uit kijk, maar wat ook enorme angsten veroorzaakt. Bij alles stel ik de vraag wat als, en wat als dat. Om gek van te worden....... Angst om mijn zoontje, die de diagnose Asperger heeft gekregen. Angst om mijn hond die afwijken, beschadigd gedrag vertoont.
Zojuist een afspraak gehad met de verslavingsarts. De komende maand consolideren we de dosis op 60 mg. Zelf had ik graag verhoogd. Ik kon hem niet overtuigen van de noodzaak tot het verhogen van de dosis. Er is medisch te weinig documentatie of een hogere dosis of betere resultaten leidt. Terwijl er wel bekend is dat een hogere dosis tot meer gevaren leidt. En tot welke dosis wil je door verhogen?
Daarintegen heeft de huidige dosis veel rust in mijn leven veroorzaakt, de afgelopen dagen even buiten beschouwing gelaten. Want daarin zit een contradictie. Als ik niet meer rust had gehad, had ik nooit geinitieerd om te gaan samenwonen. Ook op het gebied van mijn therapie heb ik dingen wel veel inzichtelijker gekregen. Allemaal een positief resultaat.
De afgelopen dagen is de angst in mijn leven enorm toegenomen.
Het UWV doet weer moeilijk, iets dat zich zo om de 6 weken herhaald. Dat men een vinger aan de pols houdt begrijp ik wel, maar men houdt zich niet aan gemaakte afspraken betreffende het uitgestippelde traject. OP het moment dat ik ene mail van hun ontvang, schiet ik direct in alarm zone rood. Woede overheerst. Een woede die zijn oorsprong heeft in angst. Alles wordt op dat moment overheerst door die angst. Iets wat ik tot kort mezelf niet realiseerde. Angst voor een nieuw avontuur, waar ik geen grip op heb, angst om hierin te falen.
Vorige week besloten om te gaan samenwonen met mijn vriendin. Iets waar ik enorme naar uit kijk, maar wat ook enorme angsten veroorzaakt. Bij alles stel ik de vraag wat als, en wat als dat. Om gek van te worden....... Angst om mijn zoontje, die de diagnose Asperger heeft gekregen. Angst om mijn hond die afwijken, beschadigd gedrag vertoont.
Zojuist een afspraak gehad met de verslavingsarts. De komende maand consolideren we de dosis op 60 mg. Zelf had ik graag verhoogd. Ik kon hem niet overtuigen van de noodzaak tot het verhogen van de dosis. Er is medisch te weinig documentatie of een hogere dosis of betere resultaten leidt. Terwijl er wel bekend is dat een hogere dosis tot meer gevaren leidt. En tot welke dosis wil je door verhogen?
Daarintegen heeft de huidige dosis veel rust in mijn leven veroorzaakt, de afgelopen dagen even buiten beschouwing gelaten. Want daarin zit een contradictie. Als ik niet meer rust had gehad, had ik nooit geinitieerd om te gaan samenwonen. Ook op het gebied van mijn therapie heb ik dingen wel veel inzichtelijker gekregen. Allemaal een positief resultaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)