Zondag ochtend en veel te doen, maar het lukt niet. Twee dagen in bed gelegen met griep, gisteren de derde dag ging het redelijk, maar nu weer een stuk minder. Vraag me af of deze fysieke toestand me aan een kater en dat het me trek oplevert. Want trek heb ik op dit moment, het is 9.38. Over katers zuip je heen, is het oude patroon. Of is het niet consequent innemen van de Baclofen wat er vaak bij in is geschoten de laatste dagen daarvan de oorzaak.
Mijn hoofd zit vol. Niet alleen me geel, groene snot, maar met onzekerheden.
Afgelopen woensdag te horen gekregen dat mijn schoonvader prostaat kanker heeft. De man is begin zestig, en vitaal. Sport met enige regelmaat en was ook deze week nog naar de sportschool geweest. Nergens last van. Vrijdag kwam er het telefoontje dat de kanker ook is uitgezaaid naar zijn botten.
Diezelfde dag kregen we een kaartje van mijn nichtje. Ik ben haar oom, slechts acht jaar ouder, dat ze een kindje heeft gekregen. Dat maakt mij oud oom. Leven en de dood, met beide kan ik niet omgaan. Ik weet niet wat te doen. Weet niet eens of het een jongetje of een meisje is. Afstandelijk heb ik alleen naar de vormgeving van het kaartje gekeken.
Deze week kennis gemaakt met mijn nieuwe therapeut. Ik verwacht er veel van. De man lijkt me makkelijk te doorgronden en hij is in staat alle problematiek tot een kleine kern terug te brengen om van daaruit verder te kunnen gaan bouwen. De schok was alleen de opmerking dat het me waarschijnlijk vijf tot tien jaar gaat duren om op een goede basis verder te kunnen. En dan ben ik rond de vijftig.
Een opmerking speelt de hele tijd door mijn hoofd, 'je hebt altijd alleen maar gedaan wat je wou, n plaats van wat je moet'. Zonder een oordeel te leggen in het willen. Dit is een conclusie die ik zelf ook jaren terg heb getrokken als ik zag hoeveel verder mensen, met we ik op school zat, zijn in hun leven ten aanzien van mij. Fysiek voel ik me vaak ook klein. Dat wordt ontkracht als ik een foto zie. Vroeger woog ik 93 kilo, was een wat je noemt flinke vent. Maar ik voelde me altijd kleiner dan de rest. Heel vroeger was ik dat ook. Maar nooit als een volwassene.
Mijn onverschillige bestaan, verantwoordelijkheden ontwijken, hield op nadat ik vader werd. Tot die tijd stond ik stil in mijn ontwikkeling. Geen goede opleiding genoten en het ontbreekt me aan sociale competenties. Dat besef ik me. En sindsdien, ben ik door alle lopende problematiek niet in staat geweest het om te buigen. Dit is daarvoor het moment.
Zo eerst schilderen, stofzuigen. Zodra de film afgelopen is ene broodje voor de kleine. Dingen die moeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten