UWV

Zojuist een gesprek gehad met een arts bij het UWV. Iets waar ik enorm tegenop zag.
Ik wordt moedeloos van hun scoringsdrift. Men verlangt veel van je, maar men houdt zich totaal niet aan de gemaakte afspraken. Vanaf december ben ik al bezig,  met de aan mij toegewezen arbeidsdeskundige, om de reiskosten van mijn behandeling vergoed te krijgen. Ze informeert iedere keer bij de administratie, maar gisteren, lees 21 februari, was het nog niet over gemaakt. Door middel van een email die verhouding maar eens op scherp gezet. Samen met een bekeuring die nergens over gaat en me bijna 3 weken eten kost en een incasso, die me ook nog eens een week eten kosten. Hoogste stress factor  die ik, vervolgens niet meer aan kan. Code donker rood. Gisteren was dus ook een waardeloze dag.  Bij het UWV  probeert men de boot af te houden om contact op te nemen met mijn verslavingsarts. Iets dat nu eindelijk gebeurd. Op mijn aandringen! Het lijkt er wel op dat ze hun expertise uit het dossier willen houden. Vervolgens poogt de arts mij 30 minuten angst aan te praten. Dat ik nog maar een half jaar de mogelijkheid heb te reïntegreren. En gezien mijn dossier niet in aanmerking kom voor de WIA, en dus in de WW beland. Iets dat mijn herstel, volgens hem,  allemaal geen goed zal doen. Hij heeft het beste met me voor. Aan alle input di eik heb, dat ik hard bezig ben, door middel van medicatie, gesprekken en een PO, de boel nu inzichtelijk en op de rit te krijgen heeft deze man geen enkele boodschap. Ook aan mijn angsten, paniek aanvallen en sombere buien heeft de man geen boodschap. Reintegreren is het beste. En beperkingen heeft iedereen wel.
Gelukkig voel ik me vandaag wel goed. Dat lijkt raar, maar ik ben er op de een of andere manier wel klaar mee. Zo de kinderen van school halen en de rest van de dag met hun bezig zijn. Dingen die echt belangrijk zijn. Mijn kinderen en hun toekomst.

Dinsdag

Besloten een dagje helemaal niks te doen, om rust te krijgen in mijn hoofd en dat gaat redelijk.
Gisteren de hele dag rond gelopen met onrust in me, daardoor kreeg ik rond  1300 enorme trek. Vluchtte bijna richting supermarkt. Het patroon van het innemen van d emedicatie ois dan ook veranderd. Nu neem ik de Baclofen in tegen de trek. Dit in tegenstelling tot een tijdje geleden waar ik de Baclofen innam op tijdstippen dat ik eraan toe was.  De trek was een tijd lang verdwenen. Misschien eens per week dat ik kampte met enorme trek. Nu komt de trek op en onderdruk ik die met de Baclofen, die daarin prima zijn werk doet. Op zo'n moment neem ik wel een iets hogere dosis, 30 mg. Wat 10mg overlaat voor de avond.
Ik ga verder met niks doen.

12 februari

Afgelopen dagen heb ik het moeilijk gehad. De associatieve trek, zoals ik het noem is weer terug, ook de onrust is er weer. Met associatieve trek, bedoel ik trek die ontstaat bij het zien van drank.  In supermarkten ligt de focus weer op de drank. Het bier trekt weer enorm aan me. 'Paar blikjes halen, wat kan het schelen' 'The goodlife', de straat manier van leven, waar ik 'fuck it' tegen alles kan zeggen, lijkt op dit moment weer de meest interessante optie.
En er speelt ook een hoop. Mijn eigen financiële toestand is slecht, die van mijn vriendin is hopeloos. Druk van het UWV en van mezelf om de boel nu eens maatschappelijk ook op de rit te krijgen. Maar alles wat ik momenteel doe vindt ik niks, behalve schilderen. 
Ik doe verder ook niet zoveel. De afgelopen tijd was ik erg passief, ik voelde me afglijden, sporten schoot erbij in, zoals zoveel zaken. Overal was weer wel een reden voor om het niet te doen. En daar kan ik niet mee omgaan. Ik moet altijd zoveel van mezelf. Niet bereikte doelen is falen!
Vandaag voor het eerst wel weer eens hard gelopen. Misschien dat ik het me lukt om de mood te doorbreken.

De twijfel aan de Baclofen neemt ook toe. Ik heb dagelijks trek en het gejaagde onrustige gevoel is ook weer aanwezig. Waardoor de twijfel aan mezelf, mijn capaciteiten erger wordt. En waardoor mijn zelfvertrouwen slinkt. Met als gevolg dat ik me meer in mezelf keer en de trek ook weer toeneemt.  Aan de andere kant weet ik dat de trek minder erg is dan voorheen. Is het de angst die regeert dat ik bang ben dat de trek wel weer zo erg wordt dat ik het niet meer kan controleren? De angst dat de onverschilligheid weer wint?

Zondag 5 februari

Waar ik bang voor was is dan toch gebeurd. Gisteren heb ik gedronken. Ben ik gaan drinken uit beloning?
Ik kan niet zeggen dat het me is overkomen. Het zat er al een paar dagen aan te komen. De trek nam per dag toe. En ik dacht letterlijk 'het is goed'. Een onverschillige gedachten die me bang maakt. Ik merk duidelijk dat de druk die het UWV opvoert me parten speelt.

Ik kan het gebeuren op 2 manieren benaderen.

1. Ik ben gezellig wat gaan drinken met een vriend.
2. Of ik kan het zien als een terugval.

En eerlijk gezegd ben ik daar nog niet helemaal uit.  Ik kan het optimistisch zien, en denken het was gezellig, maar dan ga ik voorbij aan de trek die zich in de voorbij gaande dagen opstapelde. De trek op basis van associatie werd sterker gedurende de afgelopen dagen. Ik zag weer overal drank. IN principe had ik thuis moeten blijven, maar weggaan trok me toch teveel. Dan is een opeenstapeling van ellende in het OV natuurlijk een goed excuus om er een paar te drinken. Gevaar is ook dat het gewoon leuk was, we zijn ook niet gehele losgegaan. Ik kwam redelijk nuchter thuis.
Het zien als terugval brengt me eigenlijk ook niks. Behalve nieuwe onrust over de hoogte van de dosering, gevoel van falen, het hele verhaal opnieuw.
De komende week scherp blijven hoe het gaat met de trek en trek momenten. Of die weer toenemen en ook weer eerder op de dag ontstaan.

Terugval

Ik heb de angst dat ik tegen ene terugval aanzit.
De afgelopen dagen is de angst in mijn leven enorm toegenomen.
Het UWV doet weer moeilijk, iets dat zich zo om de 6 weken herhaald. Dat men een vinger aan de pols houdt begrijp ik wel, maar men houdt zich niet aan gemaakte afspraken betreffende het uitgestippelde traject. OP het moment dat ik ene mail van hun ontvang, schiet ik direct in alarm zone rood. Woede overheerst. Een woede die zijn oorsprong heeft in angst. Alles wordt op dat moment overheerst door die angst. Iets wat ik tot kort mezelf niet realiseerde. Angst voor een nieuw avontuur, waar ik geen grip op heb, angst om hierin te falen.
Vorige week besloten om te gaan samenwonen met mijn vriendin. Iets waar ik enorme naar uit kijk, maar wat ook enorme angsten veroorzaakt. Bij alles stel ik de vraag wat als, en wat als dat. Om gek van te worden....... Angst om mijn zoontje, die de diagnose Asperger heeft gekregen. Angst om mijn hond die afwijken, beschadigd gedrag vertoont.

Zojuist een afspraak gehad met de verslavingsarts. De komende maand consolideren we de dosis op 60 mg. Zelf had ik graag verhoogd. Ik kon hem niet overtuigen van de noodzaak tot het verhogen van de dosis. Er is medisch te weinig documentatie of een hogere dosis of betere resultaten leidt. Terwijl er wel bekend is dat een hogere dosis tot meer gevaren leidt.   En tot welke dosis wil je door verhogen?
Daarintegen heeft de huidige dosis veel rust in mijn leven veroorzaakt, de afgelopen dagen even buiten beschouwing gelaten. Want daarin zit een contradictie. Als ik niet meer rust had gehad, had ik nooit geinitieerd om te  gaan samenwonen. Ook op het gebied van mijn therapie heb ik dingen wel veel inzichtelijker gekregen. Allemaal een positief resultaat.

Hoogtevrees

Momenteel houdt eigenlijk een vraag me erg bezig. Wat doet de Baclofen nu precies. Wat veroorzaakt het dat ik minder trek heb. Op fora wordt aangegeven dat het angsten dempt en daar lijkt het ook op. Maar het klinkt zo abstract.
Afgelopen week, heb ik voor een schildersklus 4 dagen op een steiger moeten staan. Ik werkte op een hoogte van 6 meter aan details. Ik moest, staande op de steiger, strekken om aan de bovenkant te komen. Andere details deed ik op 4 meter hoogte staande op een ladder. En ik heb ontzettende hoogtevrees. In het verleden sterfte ik 100 doden bij een klus waar ik maar een paar uur op een ladder of steiger moest werken. Mezelf moed indrinken was de enige optie. En bij iedere schommeling van de steiger schreeuwde ik het uit dat ik eraf wou En nu klom ik rustig de steiger op en af en had ik alleen last van angst momenten als ik me moest bukken om nieuwe verf te pakken.
Eerder doorstond ik doodsangsten op een hoogbalkon of afdak. Nu doet het me niks. Ik zie de gevaren, maar de niet op een realistische punten gebaseerde angst lijkt weg.


Ik heb in deze meegenomen dat het met een hoge dosering Baclofen in je donder misschien helemaal geen goed idee is om op een steiger te gaan werken, maar soms moet je gewoon.

In mijn volgende post veeg ik de vloer aan met het onderzoek aan de UVA gedaan door Wiers. Eerst deze week nogmaals het boek van Ameisen lezen.

Bloggen

Als blogger vergeet ik soms de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken.
Het gaat de laatste tijd goed, ik werd volledig geabsorbeerd door een mooie klus, waardoor het schrijven van een blog er steeds bij in schoot.

Maar ik heb wel volgers. Volgers die zich zorgen maken op het moment dat ze even niks van je horen.
Een van die volgers is Ben. Ik heb Ben leren kennen via een Forum.  Ben gebruikt zelf al een tijdje Baclofen. Ik kan altijd bij hem terecht voor adviezen en steun. Op het moment dat ik geen berichten post wordt hij ongerust of het wel goed met me gaat.
Het was Ben opgevallen dat ik erg negatief in mijn vel zat, zo vlak na de jaarwisseling. De jaarlijks terug kerende onzekerheid slaat dan toe, terwijl ik dat niet langer als excuus wil gebruiken. Ook het hele Baclofen gebeuren speelde een grote rol in mijn gemoedstoestand. Doordat het goed gaat, wou ik dat het beter ging, waardoor ik erg doorsloeg in bezig zijn met doseren.
Ben heeft mij in alle openheid gewezen op mijn negatieve toestand. Waardoor ik totaal anders naar mijn medicatie ben gaan kijken. Ik ben blij met de Baclofen. Afgelopen week, maar 1 keer echt enorme trek gehad, die ik ook overwonnen heb, door een pak lekkere luxe sap te kopen.
In de supermarkt hoef ik me ook niet meer voor de gek te houden. De gedachte dat een drankje lekker zou kunnen zijn komt wel op, maar ik stap er zo makkelijk over heen. Een heerlijk gevoel!
Slapen blijft wel een probleem. Afgelopen nacht was het weer 0300 en om 0715 stonden de kinderen er weer.

Ben bedankt!