Terugval?

Gisteren gedronken en daar vandaag de hele dag mee gelopen.
Wat was ik slecht. Wakker worden was een drama. Ik sliep op een matras  op de grond: koud, met de kleren aan. Half onder een dekbed. Palalyserende hoofdpijn. Het gevoel dat er een cruise schip aangemeerd ligt in je hersenpan, dat wil wegvaren door je nek, en dat past niet. Pijnscheuten vanaf je nek tot aan onder in je rug is het gevolg. Pijn, inmens en overal. Met pijn en moeite opgestaan. Naar de WC gelopen: kotsen. Poepen en daarna weer kotsen. Totdat je leeg bent. De drang is er nog steeds, je maag wil naar buiten, maar het heeft geen inhoud. Het voelt als de basis van een slecht SBS6 programma.
Weggereden en onderweg wat bij gegeten, mijn oude letterlijke junkfood ritueel. Krente bollen, de TomTom stuurde me vanaf Emmen via Duitsland naar huis. Geen tankstation tegen gekomen aan de 31, de snelweg van het noorden naar het zuiden, anders was ik zeker gestopt voor Vanille drank. Dat had de maaltijd gecomplenteerd.De kater trok eerst weg, maar kwam later terug en ook nu nog een weeïg gevoel in mijn maag.

Wat wil ik nu? Bij het vertrek naar Emmen gaf ik me al de gelegenheid om te drinken,van te voren wat blikken goed Duits bier gescoord, en ik heb het ook gedaan. Blikje bier gepakt tijdens het autorijden. Zoals het altijd was. Ik kan me verstoppen achter het feit dat ik niet veel dronk. Slechts 1 blik de hele rit en in de avond was het ook niet veel. De laatste niet eens uit gedronken, maar door gegeven. Weinig bier gehad, maar mijn lichaam lijkt de alcohol niet te accepteren. Al niet tijdens het drinken, maar helemaal nier erna.  De kater voelt als een exorcisme. Heftige ontwennings verschijnselen. Katers zoals het laatste jaar.Het lijkt wel een heftige griep.
Afgelopen maand in Amsterdam ook wel wat gedronken, en dat was ontspannend en het voelde ook goed. Geen drang om meer te drinken, en ook geen last van gehad. Terwijl ik toen meer heb gedronken dan die 5 glazen van gisteren. Maar het hoefde niet en ik had er vervolgens ook geen last van. Gisteren werd het een moet, verklaard dat de gevolgen? Ik weet het niet. Sociaal drinken leek te kunnen, maar met dit als resultaat is het niet iets dat ik wil.

Therapie

Zondag ochtend en veel te doen, maar het lukt niet.  Twee dagen in bed gelegen met griep, gisteren de derde dag ging het redelijk, maar nu weer een stuk minder. Vraag me af of deze fysieke toestand me aan een kater en dat het me trek oplevert. Want trek heb ik op dit moment, het is 9.38. Over katers zuip je heen, is het oude patroon.  Of is het niet consequent innemen van de Baclofen wat er vaak bij in is geschoten de laatste dagen daarvan de oorzaak.
Mijn hoofd zit vol. Niet alleen me geel, groene snot, maar met onzekerheden.
Afgelopen woensdag te horen gekregen dat mijn schoonvader prostaat kanker heeft. De man is begin zestig, en vitaal. Sport met enige regelmaat en was ook deze week nog naar de sportschool geweest. Nergens last van. Vrijdag kwam er het telefoontje dat de kanker ook is uitgezaaid naar zijn botten.
Diezelfde dag kregen we een kaartje van mijn nichtje. Ik ben haar oom, slechts acht jaar ouder, dat ze een kindje heeft gekregen. Dat maakt mij oud oom. Leven en de dood, met beide kan ik niet omgaan. Ik weet niet wat te doen. Weet niet eens of het een jongetje of een meisje is. Afstandelijk heb ik alleen naar de vormgeving van het kaartje gekeken.

Deze week kennis gemaakt met mijn nieuwe therapeut. Ik verwacht er veel van. De man lijkt me makkelijk te doorgronden en hij is in staat alle problematiek tot een kleine kern terug te brengen om van daaruit verder te kunnen gaan bouwen. De schok was alleen de opmerking dat het me waarschijnlijk vijf tot tien jaar gaat duren om op een goede basis verder te kunnen. En dan ben ik rond de vijftig.
Een opmerking speelt de hele tijd door mijn hoofd, 'je hebt altijd alleen maar gedaan wat je wou, n plaats van wat je moet'. Zonder een oordeel te leggen in het willen. Dit is een conclusie die ik zelf ook jaren terg heb getrokken als ik zag hoeveel verder mensen, met we ik op school zat, zijn in hun leven ten aanzien van mij. Fysiek voel ik me vaak ook klein. Dat wordt ontkracht als ik een foto zie. Vroeger woog ik 93 kilo, was een wat je noemt flinke vent. Maar ik voelde me altijd kleiner dan de rest. Heel vroeger was ik dat ook. Maar nooit als een volwassene.
Mijn onverschillige bestaan, verantwoordelijkheden ontwijken,  hield op nadat ik vader werd. Tot die tijd stond ik stil in mijn ontwikkeling. Geen goede opleiding genoten en het ontbreekt me aan sociale competenties.  Dat besef ik me. En sindsdien, ben ik door alle lopende problematiek niet in staat geweest het om te buigen. Dit is daarvoor het moment.
Zo eerst schilderen, stofzuigen. Zodra de film afgelopen is ene broodje voor de kleine. Dingen die moeten.

Eeuwige twijfel

Gek wordt ik van mijn eeuwige twijfel. Het blijft in mijn hoofd zitten. Tik-takt heen en weer.
Gisteren met mijn psycholoog nog besproken dat ik oud gedrag zo goed herken, maar in oud-oud gedrag stapte ik onverschillig over dit soort zaken heen. Nu blijft het in mijn hoofd. Maak mezelf verwijten, voel me een kluns. Dom en onzeker!

Mijn vriendin is vandaag jarig en ik kreeg de taak mee om voor haar verjaardag vanavond boodschappen te doen. Nu is boodschappen doen altijd een zware opgave door het gebrek aan geld. Iedere keer is het wikken en wegen wat neem ik mee en wat niet. Nu zat er geld in mijn portemonnee, dus het boodschappen doen gaat wat makkelijker dan normaal. Maar om nu ineens alles over de balk te gooien is ook niet handig. Ik weet niet wanneer het financieel weer mee zit. Zo kocht ik in een andere winkel wel een riem, die heb ik nodig, de oude is kapot. Maar geen muts, terwijl die maar €4,99 is.
Op de booddschappenlijst stond ook bier. Om bier te kopen heb ik in principe geen enkele moeite. Ik loop door de winkel en kijk wat ik nodig heb.Ondertussen reken ik me suf, wat kost het. Wat is het voordeligst. En wat kunnen we bewaren, na de verjaardag. Zo heb ik mijn principes al enigzins aan de kant geschoven. Voor de kinderen koop ik hamburgers van vlees in plaats van vegetarische, puur omdat het vlees goedkoper is dan de vleesvervangers. Heen en weer loop ik tussen de paden in de winkel.  Twee six-packs bier leg ik in de winkel wagen en ik shop verder. Rekenen en overwegen wat te kopen. Bij de aanbiedingen aangekomen valt mijn oog op sjieke pakketjes bier. Zes groene flesjes Chinees bier in een hip karton. Het levert me trek op, herinneringen aan Duitsland. Daar verpakken ze de six-packs in gelijke kartonnen verpakkingen. Voor het bier prijkte een in het oog springende oranje fluoriserende aanbiedings prijs sticker, waarop €0,99 staat. Ik reken me rijk, leg twee six-packs in mijn wagen en breng één  six-pack gewoon bier terug.
Bij het afrekenen staat het bier vooraan en in no time zie ik dat ik op een redelijk hoog bedrag aan boodschappen kwijt ben. Zag ik nu echt dat het bier €11,98 koste? Al met al valt het uiteindelijke bedrag van de boodcshappen toch mee, een totaal van zo'n €50 reken ik af.  Toch neem ik de bon mee. Bij het inpakken van de boodschappen kijk ik de bon na, inderdaad. Het bier kost blijkbaar €0,99 per flesje. OP dat moment kan ik me de sticker ook weer voor de ogen halen. helder zie ik die weer voor me. In de kleine letters stond €3,00 per liter.  Wat ben ik toch een eikel. Goedkoper uit proberen te zijn heeft me €8,00 gekost, normaal bier kost €2,00 per six-pack. Twijfel ontstaat, de bon ondertussen weg gegooid, zoek ik op. Het bier staat nog in de winkelwagen. Ga ik terug? Sta ik dan voor aap? Terug-niet terug ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhh. Ik besluit te kijken hoelang de rij is. Die is erg lang. Ik zie ook nog bekenden staan. Niet terug dus, maar het laat me niet los. Niet op de terugweg in de auto en ook niet thuis. Ik voel me zo'n oen.

Evaluatie gesprek

Gisteren een evaluatie gesprek gehad met mijn verslavingsarts.
Zoals eerder beschreven heb ik op eigen houtje een tijd geleden de dosis verhoogd naar 100mg per dag,
Daarover heb ik hem via de mail geinformeerd, maar ik moest dus nog met hem in gesprek.
Na de verhoging, moest ik om een tekort te voorkomen ook weer verlagen naar de voor geschreven dosering van 80mg per dag. Die verlaging merkte ik direct. In de middag kreeg ik het moeilijk. Ik startte  nog steeds de dag met een flinke  dosis van 40mg, om in de middag-rond 1400- 20mg in te nemen. Dat was op basis van de 100mg, ook een dosis van 40mg. 20 mg is op dat moment van de dag  te weinig. Ik merk duidelijk dat ik dan voor ieder wissewasje de supermarkt wil opzoeken, trek ik pinda's, wat fruit etc., smoezen genoeg. Ik ben zelfs zo geconditioneerd dat ik plostklaps midden op de dag naar de  verf winkel moet. Die winkel zit  tegenover een supermarkt zit. Supermarkten  moet ik mijden momenteel. Dat lukt aardig. Lukt het niet, beloon ik mezelf met iets lekkers. Om zo de focus te verleggen. Een methode die momenteel prima werkt. Mits er wat geld in je zak zit. Maar dat is een ander verhaal.
Om terug te komen op ons gesprek van gisteren. De arts gaf direct aan dat verhogen wat hem betreft geen optie is. Binnen de organisatie,  zijn daarover afspraken gemaakt, 80 mg is de norm, er is te weinig bekend over bijwerkingen. Nou ben ik het daarover niet eens. In Groot Brittannië, wordt er standaard 120mg voor geschreven, omdat er uit ónderzoek vanuit de neurologie, waar 200mg de norm is, niks bekend is over bijwerkingen. Gaat mijn arts  over de voor geschreven norm van 80mg heen, dan moet hij de verantwoordelijkheid bij de patient neerleggen en dat wil hij niet. Ook zit er de angst dat het verhogen opzich de maatstaaf gaat worden.  Tijdelijk 100mg gebruiken vond hij echter geen bezwaar. Dat tijdelijek karakter moet ik dus nu voor mezelf gaan definiëren.
In het laatste punt kan ik deels inkomen. Maar zelf zou ik het basis van mijn ervaring met het medicijn juist de methode graag omdraaien. Net zoals, hoe heet die arts nu...., heeft gedaan. Hoog doseren, om daarna te minderen.
Voor mezelf zou ik nu het liefst 120 mg gebruiken, om het af te bouwen als de trek weer verdwenen is. Dat zou mij juist enorme rust geven. Nu heb ik nog steeds bij vlagen trek en is de kans op een terugval aanwezig, want een wijntje bij het eten, lijkt me weer zo erg lekker. Een biertje bij het werken werkt al heel mijn leven erg prettig. Ik zie de valkuilen.
Vanuit de verslavings zorg lijkt men toch echt voor de methode te gaan dat de Baclofen ondersteunend werkt, ondersteunend aan hun  behandeling. En daar ben ik het mee eens. Er is een hoop spaak gelopen in mijn leven en daaraan moet ik sleutelen. En dat doe ik en drinken stopt dat proces. Maar helemaal geen trek hebben door een hogere dosering geeft me meer rust. Eigenlijk het kip en het ei verhaal.

Troosteloze dag

Wat moet ik aan met deze dag.
Er spookt teveel door mijn hoofd: onrust en chaos.
Ik voel me onzeker. Het schilderen breekt me af. Kost me teveel moeite en het levert te weinig op.

Kutdag

Vandaag is zo'n dag die je liever niet meemaakt.
Voel me leeg en eenzaam. Zak weg in een depressie.
Onder die gevoelens zit een diepere laag van andere gevoelens verscholen. Onzekerheden, onzekerheden over wie ik ben en wat ik moet. Waar moet ik naartoe. En hoe? Vragen en vragen. Het schiet in mijn hoofd heen en weer. Vragen die vragen oproepen en ik heb geen antwoorden, alleenaar meer vragen.
Opruimen in het huis van mijn vriendin. De realiteit komt dichter bij. De verkoop zal ons opzadelen met schulden. En we hebben al geen geld. Hoe moet het met de zorg voor mijn kinderen. Hun toekomst. Wat kan ik eraan doen. Ik durf er niet aan te denken. Angst overheerst, het is een moment dat ik niet meer wil.

Hardlopen

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik het hardlopen erg mis.
En dat is waar. Het afgelopen jaar heeft het hardlopen zeker net zoveel voor mij betekend als de medicatie.
Echter, het lopen werd een verslaving.
Zonder enige zelfcontrole heb ik me volledig op het hardlopen gestort. Want het ging zo lekker. Het koste me een half jaar om mijn basis conditie op pijl te krijgen. En vanaf dat moment leek er geen plafond te zijn aan mijn prestaties. Ik liep per week harder, verder en ook vaker. Ik viel enorm af, at nauwelijks en zat prima in mijn, krappe, vel. Zelfs het niet eten werkte verslavend. Totdat ik om de dag ging hardlopen, de datum dat het gebeurde weet ik nog exact-31 mei. De trainingsarbeid was veel te intensief, deze belasting kon mijn lichaam niet aan. Mijn knie hielt er mee op. Na 15 km, hard gelopen te hebben,kon ik geen stap meer verzetten. Diagnose een lopersknie.
Fysiotherapie zou me er bovenop moeten helpen. Het werd terugvallen, zoals eerder beschreven. Ik heb wel fysiotherapie gevolgd, zonder het gewenste resultaat. Een stap terugdoen in mijn prestaties is moeilijk voor me. Dan maar niet. Beter dan weer opstarten met alle onzekerheden.
Ik kwakkelde de hele zomer en herfstet mijn blessure, maar ook met mijn onzekerheden en terugvallen.
Het hardlopen betekende zoveel voor me. Als ik 's morgens 10km ging lopen, starre ik de dag fantastisch. Het vooruitzicht om na een drukke dag nog 7km te kunnen lopen met een hoge snelheid, zonder limiet, op zoek naar het maximale, weerhield me om te drinken. Dit alles viel weg. Drinken werd al snel de routine.
Maar het is niet wat ik nastreef. Het is oud gedrag, cravings die blijkbaar dichter aan de oppervlakte liggen dan je wilt. Het brengt me niet verder. Bier geeft me op de lange termijn niet de rust die ik zoek.
Zoals dus beschreven koos ik mijn eigen pad. Ik verhoogde-weliswaar zonder overleg- de dosis Baclofen, zocht weer contact met mijn EVH en mijn psycholoog. En ik ging weer naar de fysiotherapeut.
Nu nam ik zijn verhaal wel serieus en probeerde niet: zoals de vorige keer, alleen maar weer zo snel mogelijk, zo hard en ver mogelijk te lopen. Trainen van de spieren in mijn bovenbenen was het belangrijkste.
Langzaam opbouwen. En dat is moeilijk voor me. Maar het lukt aardig. Ondertussen loop ik weer: eigenlijk te hard en te ver. Want dat moet van mijn onzekerheid.
Maar ik doe ook de oefeningen om mijn boven benen te trainen. En ik let op de frequentie
Maar het voelt wel goed, lekker hardlopen.

Terugvallen

Enige twijfel ontstaat op het moment dat ik dit bericht een titel moet geven. Mijn eerste ingeving was, perspectief. Ik ben niet iemand die zich bezig houdt met goede voornemens. Maar januari voelt iedere keer toch wel weer aan als nieuwe start. Dat heeft er mee te maken dat de afsluiting van het voorgaande jaar iedere keer weer een strijd is. Een gevecht met eenzaamheid en leegte. Het nieuwe jaar, moet dus wel beter.

Zo'n 3 maand geleden heb ik de alcohol weer toegelaten in mijn leven. Het ging goed. Wijntje bij het eten, lekker! Na  een tijd een wijntje na het eten. Vervolgens een wijntje bij het eten koken. Biertje in de middag en in 'no time' stond bier weer bovenaan mijn boodschappenlijstje.
En op het moment dat ik door externe factoren op mijn gevoeligste plek wordt geraakt, sta ik om 08.45 bij de supermarkt Mijn gevoelige plekken zijn bekend, ik ken ze, en ik sta ondertussen op de wachtlijst van een instantie om er mee aan het werk te gaan. Maar het woord wachtlijst zegt genoeg.
Het wachten duurt lang en de wereld staat niet stil. Als ik alles buiten de deur kan houden en me niet buiten mijn eigen comfort zone hoef te bewegen, gaat het prima. Maar dat kan niet altijd. Je moet dingen, er worden dingen van je verwacht. En of dat reëel is? Daarop heb je niet altijd invloed. Die strijd kan ik niet aan en vlucht weg. Weg in mezelf, ik pak de oude routine weer op- en doe ook alles weer alleen, hulp wat moet je ermee(er veranderd toch niks)- en weg in de drank.Sta om  08.45 bij de supermarkt. Six pack bier halen. De hele dag door dralen en drinken. Het tempo is er uit, dat wel.  Die ondersteuning heb ik van de Baclofen. Een six pack helpt me door de dag heen. in de late middag, er nog wat halve liters zwaar bier bij,  en het is voldoende.
Maar het helpt niet. De gevonden rust, veranderd in boosheid. Dingen die moeten gebeuren  worden niet vooruit geschoven, maar helemaal niet meer gedaan.  De negatieve spiraal wordt groter en groter.
In mijn boosheid ben ik niet in staat om dingen los te laten. In mijn hoofd stapelt alles zich op. Kleine dingen worden immens groot. Ik ben een en al onrust. 
Werken in mijn atelier. Niks lukt. Ik begin er niet eens aan. En wat ik gisteren heb gedaan doe ik morgen weer over.
Het enige dat ik kan en moet doen is stoppen met drinken.  Ik besluit mijn dosis,  zonder overleg met mijn arts, aan te passen.  In de morgen 40mg, dan heb ik het het zwaarst. Zie op tegen de dag, letterlijk heb ik er vaak geen zin in. In de middag 40mg. In de middag moeten er dingen gebeuren. Ik moet, stilstaan kan niet: stilstand is achteruit gang! In de avond 20mg om van de  tafel dorst af te komen en laat in de avond 10mg voor de continuïteit in de nacht.

Het lukt. Ik krijg na een tijdje de trek weer beter  onder controle. De hogere dosering werpt zijn vruchten af.
De trek verdwijnt niet in zijn geheel. Maar ik wil niet ongevraagd door verhogen, dat zou problemen veroorzaken in mijn voorraad medicatie. En mijn arts raadplegen: dacht het niet! Die heeft een verhoging al eerder afgewezen.  Het op eigen houtje verhogen van de dosis, puur verslavings gedrag, veroorzaakt wel een tekort aan medicatie. Maar dat is op dit moment bijzaak. Prioriteit heeft nu het weer opzetten van een vangnet. Ik ben weer gesprekken aan gegaan met met EVH, mijn vriendin, en in de toekomst met beide tegelijk om te kijken hoe we het niet zo ver kunnen laten komen.  Want ik kan het niet alleen, dan sluit ik mezelf af, maar probeer het iedere keer wel. En stoot daarmee de mensen die om me geven af.
Nu wacht er nog een gesprek met mijn verslavings arts. Want die was altijd erg tegen verhogen van de dosis.........mail is verstuurd. Wordt vervolgd!



Ik mis het hardlopen zo!

Lang geleden

Het is lang geleden dat ik ene blog geschreven heb. Van mezelf vind ik het flauw dat ik het juist nu doe. Nu, juist nu het niet zo lekker gaat. Aan de andere kant heeft het van me afschrijven me altijd erg geholpen.

Er is veel gebeurd de laatste tijd. Zaken die een grote impact hebben gehad op mijn leven. Hierdoor is de zucht naar drank ook weer sterk toegenomen. Weglopen-letterlijk en vluchten. En ik schrik ervan hoe dichtbij dit gedrag nog steeds is. Hoe diep het geworteld zit in mijn bestaan. De Baclofen is op dit moment ook niet meer genoeg. De dosis verhogen is geen optie, daarin gaat de arts niet mee. En is dit een tijdelijke fase? Het maakt me angstig.  Angstig hoe verder: lukt het mij de dingen te veranderen. Zolang ik niet tegen grote problemen aanloop gaat het wel, maar als er wat druk op staat klap ik dicht. Sluit ik mezelf af en wil ik drinken en de straat op.   Ik kan niet meer, ik ben moe en onrustig. . Vermoeidheid die je niet kunt wegslapen.
Ik sta op een parkeerplaats langs de kant van de weg in mijn eigen leven. Een noodparkeerplaats-klein, bij versmalde baanvakken, aan een snelweg waaraan wordt gewerkt. Het verkeer raast door en ik weet niet waar naartoe. Ik snap het niet. Ik snap werkelijk niet waar iedereen naartoe gaat en waarom. En ik sta daar maar. Opgesloten tussen de metalen vangrail. Die me ruimte geeft er overheen te kijken, maar ik kan niet weg. Ik moet weer verder. De snelweg op. Vluchten naar het achterliggende weiland, de vrijheid in is geen optie. Ik moet mee. Maar ik kan het op dit moment niet.

Het maakt me boos. Boos op iedereen die wel door raast op de snelweg en boos op mezelf. Die het niet lukt zijn eigen weg te vinden. Geen snelweg, maar een zandweg. Met rust en schoonheid.

Roadtrip

Het was vandaag een merkwaardige dag. Vandaag een leuke, korte roadtrip gemaakt met een vriend, om ergens een graffiti muur te maken.
Trips die ik in het verleden vaker heb gemaakt. Maar altijd onder invloed. Bij het instappen eerst verzekeren dat er ook bier meegaat. Bier om onzekerheden die de dag zouden kunnen brengen wegdrukken. Onzekerheden: wat te maken, wie tegen te komen, hoe me te gedragen etc.
Bij het weggaan eerst langs de Lidl en wat me opviel is dat ik totaal niet aan drank dacht. ook niet tijdens het spuiten. een aktiviteit die altijd doordrengt was met bier.
Opzich een prima dag gehad, wat ik maak op zo'n dag is tegenwoordig van minder belang. Het moet goed zijn, maar het plezier staat voorop. In het verleden legde ik me veel te veel druk op. Het leek wel of er weet ik wat vanaf hing. Rond 17.00 vermoeid thuis. Geen eten in huis, eerst hond uitlaten en daarna weer langs de Lidl. Echter nu lag mijn aandacht door de vermoeidheid wel op drank. Op de terugweg, zag ik weer overal drank. Trek die ik wel kan handelen, maar opzich wel merkwaardig.

Sporten

Sporten doet me goed de laatste tijd. Misschien nog wel beter dan de Baclofen. Net 90 minuten op mijn MTB gecrosst. Al fietsend moet ik er wel op bedacht zijn dat ik er geen wedstrijd van maak. Onder het rijden ga ik toch weer tijden vergelijken, narekenen hoever ik de vorige keer heb gefietst, terwijl het appels met peren vergelijken is. Niet iedere route is hetzelfde. Nu erg veel off-road gefietst, terwijl ik anders toch iets meet asfalt meepak.

De input die ik van mij app. krijg al op minimaal gezet, alleen de afstand en de tijdsduur worden nog door gegeven. Mijn fietscomputer laat ik al thuis
Wegkomen was wel weer lastig. De hele tijd dralen door het huis. Kleine dingetjes oppakken, maar niet afronden. Om 11.45 eindelijk eens omgekleed.

Nu tuin omspitten. Wel een fysieke dag!

Behandeling

De komende tijd zal ik minder tijd besteden aan het bloggen zelf. Althans, ik zal het blog wel gebruiken, maar minder berichten publiceren. Mijn therapeut heeft me een lastige opdracht mee gegeven:ik moet gaan analyseren waar mijn woede steeds vandaan komt. Woede in combinatie met een hoog gevoel voor onrecht, doen me steeds belanden in stress fase code rood. Helemaal als er meerdere zaken tegelijk spelen.
De afgelopen weken gebeurde het ook weer dat er meerdere dingen tegelijk spelen die me woest maken en mijn volledige aandacht vragen. Daardoor kom ik verder nergens aan toe. Ik wordt er volledig door geabsorbeerd. Zie alles alleen maar zwart.
Soms roep ik zaken over mezelf af. Ik kan nu eenmaal niet tegen onrecht en ik kan sommige dingen dan ook niet zomaar parkeren. Ik moet het melden, ik moet het kwijt, maar vandaag de dag krijg je iedere keer de deksel op de neus. Stuur u klacht in, maar we doen er niks mee....................aaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh. Wordt alweer boos als ik eraan denk.
Daar komt een bekeuring bij, een incasso, zaken die me een maand aan eten kosten. En ik heb het al niet breed. Dat is nog zacht uitgedrukt.
Kortom. Werk zat, voor de komende tijd.

Slecht slapen

Grootste nadeel van de Baclofen is het slechte slapen. Mijn  nachtrust is verschrikkelijk, waardoor ik altijd vermoeid ben. Het is zaterdag ochtend 7:24. Gisteravond is vlak na het naar bed gaan het licht bij me uitgegaan. Ik heb nog een stukje Voetbal International gezien, maar veel heb ik er niet van meegekregen. lak na middernacht wordt ik vervolgens weer wakker, om de hele nacht onzin reclames voorbij te zien komen. Op dat moment was ik al erg moe van 3 nachten, met slechte nachtrust, achter elkaar. Die vermoeidheid breekt me dan op waardoor ik op de bank in slaap val.  Een oncomfortabele bank die ik speciaal heb gekocht om niet makkelijk op in slaap te vallen. Mijn vorige bank was ongeveer een bed: lang en diep.
Om terug te komen op nu. De hond is ondertussen uitgeweest, de kinderen zijn al wakker en het is al best gezellig, maar dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Mezelf maakt het voornamelijk angstig voor vanavond. De zaterdag is een drukke dag, waar sporten en reizen centraal staan. De kinderen mogen opblijven en mijn vriendin wil ook wat aandacht.

9 maart

Het is ondertussen al een tijdje geleden tot het laatste bericht. Ik voel me goed, zeker sinds de verhoging.
Vandaag voor het eerst sinds lange tijd rustig door de supermarkt kunnen lopen.
Daarnaast ook hulp ingeschakeld om thuis het een en ander op de rit te krijgen.
Sinds de hond merk ik dat me het niet meer lukte om het huishouden nog enig zins op een acceptabel niveau te houden. Ook de financiën groeien me boven de pet.  Dus de trots opzij gezet en hulp ingeschakeld.

Trots zijn op jezelf!

Vandaag afspraak gehad met mijn verslavingsarts.
Gesprek liep prettig. We hebben besloten dat ik ga verhogen naar 80mg per dag. Een vehiging die hij normaal gesproken nooit voorschrijft. Men gaan niet hoger dan 60mg,op die dosis blijken de meeste resluktaten behaald te worden.
Dat is eigenlijk niet het belangrijkste.
Bij het weggaan, gaf hij me de woorden mee 'trots zijn op jezelf', en die zin galmt eigenlijk nog steeds door mijn hoofd. Waarom lukt min dat toch niet. Ook hier het duel van de voor en tegens en iedere keer lukt het mij meer tegens dan punten te bedenken waar ik trots op kan zijn.

Medicatie vergeten

Vanmiddag voor het eerst sinds tijden op tijd vergeten de medicatie in te nemen. Daar waar ik de afgelopen week niet kon wachten op de volgende dosis, kwam ik er vanmiddag om 1600 pas achter dat ik de dosis van tussen de middag vergeten was in te nemen. En dat terwijl het momenteel in mijn leven alles van rustig en stabiel is, ligt de focus even niet meer op drank. Ik was druk bezig met iets in een omgeving die vol staat met drank. Behalve een korte associatie in de ochtend heeft het me verder niet getrokken. Trek ontstond pas weer onderweg naar huis. Op het moment dat ik geconfronteerd werd met alle sores die er speelt en overvallen werd door een eenzaam gevoel.
Ik ben weer aan de series geraakt. Helaas, schilderen zit er niet in. Net met de hond uit geweest, nog een aflevering van Game of Thrones en dan slapen. Proberen morgen weer vroeg op te staan.

Zondag

Vandaag een prima dag gehad. Ondanks alle externe stress factoren, lijk ik daar toch goed mee om te gaan.  Ik slik tegenwoordig de medicatie in een ander schema. Een van de grootste veranderingen is dat ik afhankelijk van mijn gemoedstoestand de medicatie eerder inneem. De eerste dosis, direct bij het wakker worden, daarna om 1200 en  vervolgens tegen 1700 een dosis  en daarna nog een kleine dosis in de avond. Heb ik een onrustige dag dan neem ik de middag dosis iets later, maar wel een hogere dosis.  Trek in de avond heb ik zelden. In de avonden doe ik bewust  ook niet zo gek veel de laatste tijd. Ik probeer wat te ontspannen, film kijken, tijd doorbrengen met mijn vriendin en Voetbal International kijken. Dan zit een week er al snel weer op. Helaas schiet schilderen er dan bij in. Maar schilderen vol met onrust is sowieso nauwelijks productief.  Zodra er in de avond weer iets op het programma staat, dan maar weer kijken hoe ik ermee om moet gaan. Nu staat de dagelijkse rust voorop en dat gaat goed.........................

Return of the craving

Tijdens het uitlaten van de hond, om 7.49, lag  mijn focus lag op de lege blikjes bier die je her en der tegen komt op straat. Ik beoordeelde de kwaliteit van het bier :lekker, niet lekker(lees minder lekker), zin aan!Het is 8.39 en de associatieve trek is in zijn geheel terug, Mensen op TV zien drinken,, woekert het idee aan dat ik daar ook ontzettende zin in heb. Lekker ontspannen, niet eens uit mijn plaat gaan, maar even alles vergeten. Een pilsje drinken is als een 'zwitser leven gevoel'. Nu, nu kan ik nog mee. Een vriend van me pakt vanmiddag de trein richting Milaan. Snel naar huis. Tas inpakken en terug. Lukt net. Nee, toch niet. Dinsdag tot donderdag zijn de kinderen Maar donderdag naar Rome vliegen zou me wel lukken. We kunnen  daar afspreken.................................aaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhh. Volgend weekend Hamburg zou een reële optie zijn. Verder geen grote verplichtingen......................Mijn gedachten gaan met me aan de haal om de stress van de realiteit te ontlopen. En problematiek lijkt alleen maar groter te worden. Bijgekomen punt: ontslag van mijn vriendin. Het heeft al een enorme impact, maar de werkgever kiest ervoor ervoor er ook nog eens een heel persoonlijke verhaal van te maken. Waarin zij niet aan hun verwachtingen wil voldoen, en zijn er toch echt alles aan hebben gedaan. Haar collega's lukt het toch ook haar privé leven opzij te schuiven ten behoeve van hun baan. Terwijl datgene wat ze vragen niet Reëel is. Waarom kan zoiets niet fatsoenlijk worden afgehandeld. Is het dommigheid, of pure onverschilligheid en stel je als werknemer echt niks meer voor. Een gedachte die me woest maakt.
Vandaag red ik het wel. Voornamelijk door mijn kinderen en een beetje door de Baclofen, wat de randjes ervan afhaalt. Zo naar huis. Hopelijk lukt het me een paar kilometer op mijn MTB  in het bos te fietsen, de positieve energie opladen, voordat ik de kinderen van school haal. Samen met mijn dochter boodschappen doen. De veilige manier.
Ik slik momenteel duidelijk de Baclofen om de trek te verminderen in tegenstelling  tot het een tijd geleden toen die in zijn geheel was verdwenen. Een tot twee keer in de week een trek moment daar gelaten.


Fietsen is er helaas niet van gekomen. Op weg naar huis reed ik afgedwaald in gedachten op een vluchtheuvel met als gevolg een verbogen velg en een lege band.

Goede dagen

Gisteren en vandaag eigenlijke goede dagen gehad. Eindelijk weer wat rust gevonden.
Daardoor veel dingen gedaan die al tijden moesten gebeuren.
Zo heeft mijn dochter weer een gemaakte fiets en mijn zoon eindelijk licht op de fiets.
Volhouden!

UWV

Zojuist een gesprek gehad met een arts bij het UWV. Iets waar ik enorm tegenop zag.
Ik wordt moedeloos van hun scoringsdrift. Men verlangt veel van je, maar men houdt zich totaal niet aan de gemaakte afspraken. Vanaf december ben ik al bezig,  met de aan mij toegewezen arbeidsdeskundige, om de reiskosten van mijn behandeling vergoed te krijgen. Ze informeert iedere keer bij de administratie, maar gisteren, lees 21 februari, was het nog niet over gemaakt. Door middel van een email die verhouding maar eens op scherp gezet. Samen met een bekeuring die nergens over gaat en me bijna 3 weken eten kost en een incasso, die me ook nog eens een week eten kosten. Hoogste stress factor  die ik, vervolgens niet meer aan kan. Code donker rood. Gisteren was dus ook een waardeloze dag.  Bij het UWV  probeert men de boot af te houden om contact op te nemen met mijn verslavingsarts. Iets dat nu eindelijk gebeurd. Op mijn aandringen! Het lijkt er wel op dat ze hun expertise uit het dossier willen houden. Vervolgens poogt de arts mij 30 minuten angst aan te praten. Dat ik nog maar een half jaar de mogelijkheid heb te reïntegreren. En gezien mijn dossier niet in aanmerking kom voor de WIA, en dus in de WW beland. Iets dat mijn herstel, volgens hem,  allemaal geen goed zal doen. Hij heeft het beste met me voor. Aan alle input di eik heb, dat ik hard bezig ben, door middel van medicatie, gesprekken en een PO, de boel nu inzichtelijk en op de rit te krijgen heeft deze man geen enkele boodschap. Ook aan mijn angsten, paniek aanvallen en sombere buien heeft de man geen boodschap. Reintegreren is het beste. En beperkingen heeft iedereen wel.
Gelukkig voel ik me vandaag wel goed. Dat lijkt raar, maar ik ben er op de een of andere manier wel klaar mee. Zo de kinderen van school halen en de rest van de dag met hun bezig zijn. Dingen die echt belangrijk zijn. Mijn kinderen en hun toekomst.