In mijn vorige bericht schreef ik dat ik het hardlopen erg mis.
En dat is waar. Het afgelopen jaar heeft het hardlopen zeker net zoveel voor mij betekend als de medicatie.
Echter, het lopen werd een verslaving.
Zonder enige zelfcontrole heb ik me volledig op het hardlopen gestort. Want het ging zo lekker. Het koste me een half jaar om mijn basis conditie op pijl te krijgen. En vanaf dat moment leek er geen plafond te zijn aan mijn prestaties. Ik liep per week harder, verder en ook vaker. Ik viel enorm af, at nauwelijks en zat prima in mijn, krappe, vel. Zelfs het niet eten werkte verslavend. Totdat ik om de dag ging hardlopen, de datum dat het gebeurde weet ik nog exact-31 mei. De trainingsarbeid was veel te intensief, deze belasting kon mijn lichaam niet aan. Mijn knie hielt er mee op. Na 15 km, hard gelopen te hebben,kon ik geen stap meer verzetten. Diagnose een lopersknie.
Fysiotherapie zou me er bovenop moeten helpen. Het werd terugvallen, zoals eerder beschreven. Ik heb wel fysiotherapie gevolgd, zonder het gewenste resultaat. Een stap terugdoen in mijn prestaties is moeilijk voor me. Dan maar niet. Beter dan weer opstarten met alle onzekerheden.
Ik kwakkelde de hele zomer en herfstet mijn blessure, maar ook met mijn onzekerheden en terugvallen.
Het hardlopen betekende zoveel voor me. Als ik 's morgens 10km ging lopen, starre ik de dag fantastisch. Het vooruitzicht om na een drukke dag nog 7km te kunnen lopen met een hoge snelheid, zonder limiet, op zoek naar het maximale, weerhield me om te drinken. Dit alles viel weg. Drinken werd al snel de routine.
Maar het is niet wat ik nastreef. Het is oud gedrag, cravings die blijkbaar dichter aan de oppervlakte liggen dan je wilt. Het brengt me niet verder. Bier geeft me op de lange termijn niet de rust die ik zoek.
Zoals dus beschreven koos ik mijn eigen pad. Ik verhoogde-weliswaar zonder overleg- de dosis Baclofen, zocht weer contact met mijn EVH en mijn psycholoog. En ik ging weer naar de fysiotherapeut.
Nu nam ik zijn verhaal wel serieus en probeerde niet: zoals de vorige keer, alleen maar weer zo snel mogelijk, zo hard en ver mogelijk te lopen. Trainen van de spieren in mijn bovenbenen was het belangrijkste.
Langzaam opbouwen. En dat is moeilijk voor me. Maar het lukt aardig. Ondertussen loop ik weer: eigenlijk te hard en te ver. Want dat moet van mijn onzekerheid.
Maar ik doe ook de oefeningen om mijn boven benen te trainen. En ik let op de frequentie
Maar het voelt wel goed, lekker hardlopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten