Terugvallen

Enige twijfel ontstaat op het moment dat ik dit bericht een titel moet geven. Mijn eerste ingeving was, perspectief. Ik ben niet iemand die zich bezig houdt met goede voornemens. Maar januari voelt iedere keer toch wel weer aan als nieuwe start. Dat heeft er mee te maken dat de afsluiting van het voorgaande jaar iedere keer weer een strijd is. Een gevecht met eenzaamheid en leegte. Het nieuwe jaar, moet dus wel beter.

Zo'n 3 maand geleden heb ik de alcohol weer toegelaten in mijn leven. Het ging goed. Wijntje bij het eten, lekker! Na  een tijd een wijntje na het eten. Vervolgens een wijntje bij het eten koken. Biertje in de middag en in 'no time' stond bier weer bovenaan mijn boodschappenlijstje.
En op het moment dat ik door externe factoren op mijn gevoeligste plek wordt geraakt, sta ik om 08.45 bij de supermarkt Mijn gevoelige plekken zijn bekend, ik ken ze, en ik sta ondertussen op de wachtlijst van een instantie om er mee aan het werk te gaan. Maar het woord wachtlijst zegt genoeg.
Het wachten duurt lang en de wereld staat niet stil. Als ik alles buiten de deur kan houden en me niet buiten mijn eigen comfort zone hoef te bewegen, gaat het prima. Maar dat kan niet altijd. Je moet dingen, er worden dingen van je verwacht. En of dat reëel is? Daarop heb je niet altijd invloed. Die strijd kan ik niet aan en vlucht weg. Weg in mezelf, ik pak de oude routine weer op- en doe ook alles weer alleen, hulp wat moet je ermee(er veranderd toch niks)- en weg in de drank.Sta om  08.45 bij de supermarkt. Six pack bier halen. De hele dag door dralen en drinken. Het tempo is er uit, dat wel.  Die ondersteuning heb ik van de Baclofen. Een six pack helpt me door de dag heen. in de late middag, er nog wat halve liters zwaar bier bij,  en het is voldoende.
Maar het helpt niet. De gevonden rust, veranderd in boosheid. Dingen die moeten gebeuren  worden niet vooruit geschoven, maar helemaal niet meer gedaan.  De negatieve spiraal wordt groter en groter.
In mijn boosheid ben ik niet in staat om dingen los te laten. In mijn hoofd stapelt alles zich op. Kleine dingen worden immens groot. Ik ben een en al onrust. 
Werken in mijn atelier. Niks lukt. Ik begin er niet eens aan. En wat ik gisteren heb gedaan doe ik morgen weer over.
Het enige dat ik kan en moet doen is stoppen met drinken.  Ik besluit mijn dosis,  zonder overleg met mijn arts, aan te passen.  In de morgen 40mg, dan heb ik het het zwaarst. Zie op tegen de dag, letterlijk heb ik er vaak geen zin in. In de middag 40mg. In de middag moeten er dingen gebeuren. Ik moet, stilstaan kan niet: stilstand is achteruit gang! In de avond 20mg om van de  tafel dorst af te komen en laat in de avond 10mg voor de continuïteit in de nacht.

Het lukt. Ik krijg na een tijdje de trek weer beter  onder controle. De hogere dosering werpt zijn vruchten af.
De trek verdwijnt niet in zijn geheel. Maar ik wil niet ongevraagd door verhogen, dat zou problemen veroorzaken in mijn voorraad medicatie. En mijn arts raadplegen: dacht het niet! Die heeft een verhoging al eerder afgewezen.  Het op eigen houtje verhogen van de dosis, puur verslavings gedrag, veroorzaakt wel een tekort aan medicatie. Maar dat is op dit moment bijzaak. Prioriteit heeft nu het weer opzetten van een vangnet. Ik ben weer gesprekken aan gegaan met met EVH, mijn vriendin, en in de toekomst met beide tegelijk om te kijken hoe we het niet zo ver kunnen laten komen.  Want ik kan het niet alleen, dan sluit ik mezelf af, maar probeer het iedere keer wel. En stoot daarmee de mensen die om me geven af.
Nu wacht er nog een gesprek met mijn verslavings arts. Want die was altijd erg tegen verhogen van de dosis.........mail is verstuurd. Wordt vervolgd!



Ik mis het hardlopen zo!