Kutdag

Vandaag is zo'n dag die je liever niet meemaakt.
Voel me leeg en eenzaam. Zak weg in een depressie.
Onder die gevoelens zit een diepere laag van andere gevoelens verscholen. Onzekerheden, onzekerheden over wie ik ben en wat ik moet. Waar moet ik naartoe. En hoe? Vragen en vragen. Het schiet in mijn hoofd heen en weer. Vragen die vragen oproepen en ik heb geen antwoorden, alleenaar meer vragen.
Opruimen in het huis van mijn vriendin. De realiteit komt dichter bij. De verkoop zal ons opzadelen met schulden. En we hebben al geen geld. Hoe moet het met de zorg voor mijn kinderen. Hun toekomst. Wat kan ik eraan doen. Ik durf er niet aan te denken. Angst overheerst, het is een moment dat ik niet meer wil.

Hardlopen

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik het hardlopen erg mis.
En dat is waar. Het afgelopen jaar heeft het hardlopen zeker net zoveel voor mij betekend als de medicatie.
Echter, het lopen werd een verslaving.
Zonder enige zelfcontrole heb ik me volledig op het hardlopen gestort. Want het ging zo lekker. Het koste me een half jaar om mijn basis conditie op pijl te krijgen. En vanaf dat moment leek er geen plafond te zijn aan mijn prestaties. Ik liep per week harder, verder en ook vaker. Ik viel enorm af, at nauwelijks en zat prima in mijn, krappe, vel. Zelfs het niet eten werkte verslavend. Totdat ik om de dag ging hardlopen, de datum dat het gebeurde weet ik nog exact-31 mei. De trainingsarbeid was veel te intensief, deze belasting kon mijn lichaam niet aan. Mijn knie hielt er mee op. Na 15 km, hard gelopen te hebben,kon ik geen stap meer verzetten. Diagnose een lopersknie.
Fysiotherapie zou me er bovenop moeten helpen. Het werd terugvallen, zoals eerder beschreven. Ik heb wel fysiotherapie gevolgd, zonder het gewenste resultaat. Een stap terugdoen in mijn prestaties is moeilijk voor me. Dan maar niet. Beter dan weer opstarten met alle onzekerheden.
Ik kwakkelde de hele zomer en herfstet mijn blessure, maar ook met mijn onzekerheden en terugvallen.
Het hardlopen betekende zoveel voor me. Als ik 's morgens 10km ging lopen, starre ik de dag fantastisch. Het vooruitzicht om na een drukke dag nog 7km te kunnen lopen met een hoge snelheid, zonder limiet, op zoek naar het maximale, weerhield me om te drinken. Dit alles viel weg. Drinken werd al snel de routine.
Maar het is niet wat ik nastreef. Het is oud gedrag, cravings die blijkbaar dichter aan de oppervlakte liggen dan je wilt. Het brengt me niet verder. Bier geeft me op de lange termijn niet de rust die ik zoek.
Zoals dus beschreven koos ik mijn eigen pad. Ik verhoogde-weliswaar zonder overleg- de dosis Baclofen, zocht weer contact met mijn EVH en mijn psycholoog. En ik ging weer naar de fysiotherapeut.
Nu nam ik zijn verhaal wel serieus en probeerde niet: zoals de vorige keer, alleen maar weer zo snel mogelijk, zo hard en ver mogelijk te lopen. Trainen van de spieren in mijn bovenbenen was het belangrijkste.
Langzaam opbouwen. En dat is moeilijk voor me. Maar het lukt aardig. Ondertussen loop ik weer: eigenlijk te hard en te ver. Want dat moet van mijn onzekerheid.
Maar ik doe ook de oefeningen om mijn boven benen te trainen. En ik let op de frequentie
Maar het voelt wel goed, lekker hardlopen.

Terugvallen

Enige twijfel ontstaat op het moment dat ik dit bericht een titel moet geven. Mijn eerste ingeving was, perspectief. Ik ben niet iemand die zich bezig houdt met goede voornemens. Maar januari voelt iedere keer toch wel weer aan als nieuwe start. Dat heeft er mee te maken dat de afsluiting van het voorgaande jaar iedere keer weer een strijd is. Een gevecht met eenzaamheid en leegte. Het nieuwe jaar, moet dus wel beter.

Zo'n 3 maand geleden heb ik de alcohol weer toegelaten in mijn leven. Het ging goed. Wijntje bij het eten, lekker! Na  een tijd een wijntje na het eten. Vervolgens een wijntje bij het eten koken. Biertje in de middag en in 'no time' stond bier weer bovenaan mijn boodschappenlijstje.
En op het moment dat ik door externe factoren op mijn gevoeligste plek wordt geraakt, sta ik om 08.45 bij de supermarkt Mijn gevoelige plekken zijn bekend, ik ken ze, en ik sta ondertussen op de wachtlijst van een instantie om er mee aan het werk te gaan. Maar het woord wachtlijst zegt genoeg.
Het wachten duurt lang en de wereld staat niet stil. Als ik alles buiten de deur kan houden en me niet buiten mijn eigen comfort zone hoef te bewegen, gaat het prima. Maar dat kan niet altijd. Je moet dingen, er worden dingen van je verwacht. En of dat reëel is? Daarop heb je niet altijd invloed. Die strijd kan ik niet aan en vlucht weg. Weg in mezelf, ik pak de oude routine weer op- en doe ook alles weer alleen, hulp wat moet je ermee(er veranderd toch niks)- en weg in de drank.Sta om  08.45 bij de supermarkt. Six pack bier halen. De hele dag door dralen en drinken. Het tempo is er uit, dat wel.  Die ondersteuning heb ik van de Baclofen. Een six pack helpt me door de dag heen. in de late middag, er nog wat halve liters zwaar bier bij,  en het is voldoende.
Maar het helpt niet. De gevonden rust, veranderd in boosheid. Dingen die moeten gebeuren  worden niet vooruit geschoven, maar helemaal niet meer gedaan.  De negatieve spiraal wordt groter en groter.
In mijn boosheid ben ik niet in staat om dingen los te laten. In mijn hoofd stapelt alles zich op. Kleine dingen worden immens groot. Ik ben een en al onrust. 
Werken in mijn atelier. Niks lukt. Ik begin er niet eens aan. En wat ik gisteren heb gedaan doe ik morgen weer over.
Het enige dat ik kan en moet doen is stoppen met drinken.  Ik besluit mijn dosis,  zonder overleg met mijn arts, aan te passen.  In de morgen 40mg, dan heb ik het het zwaarst. Zie op tegen de dag, letterlijk heb ik er vaak geen zin in. In de middag 40mg. In de middag moeten er dingen gebeuren. Ik moet, stilstaan kan niet: stilstand is achteruit gang! In de avond 20mg om van de  tafel dorst af te komen en laat in de avond 10mg voor de continuïteit in de nacht.

Het lukt. Ik krijg na een tijdje de trek weer beter  onder controle. De hogere dosering werpt zijn vruchten af.
De trek verdwijnt niet in zijn geheel. Maar ik wil niet ongevraagd door verhogen, dat zou problemen veroorzaken in mijn voorraad medicatie. En mijn arts raadplegen: dacht het niet! Die heeft een verhoging al eerder afgewezen.  Het op eigen houtje verhogen van de dosis, puur verslavings gedrag, veroorzaakt wel een tekort aan medicatie. Maar dat is op dit moment bijzaak. Prioriteit heeft nu het weer opzetten van een vangnet. Ik ben weer gesprekken aan gegaan met met EVH, mijn vriendin, en in de toekomst met beide tegelijk om te kijken hoe we het niet zo ver kunnen laten komen.  Want ik kan het niet alleen, dan sluit ik mezelf af, maar probeer het iedere keer wel. En stoot daarmee de mensen die om me geven af.
Nu wacht er nog een gesprek met mijn verslavings arts. Want die was altijd erg tegen verhogen van de dosis.........mail is verstuurd. Wordt vervolgd!



Ik mis het hardlopen zo!

Lang geleden

Het is lang geleden dat ik ene blog geschreven heb. Van mezelf vind ik het flauw dat ik het juist nu doe. Nu, juist nu het niet zo lekker gaat. Aan de andere kant heeft het van me afschrijven me altijd erg geholpen.

Er is veel gebeurd de laatste tijd. Zaken die een grote impact hebben gehad op mijn leven. Hierdoor is de zucht naar drank ook weer sterk toegenomen. Weglopen-letterlijk en vluchten. En ik schrik ervan hoe dichtbij dit gedrag nog steeds is. Hoe diep het geworteld zit in mijn bestaan. De Baclofen is op dit moment ook niet meer genoeg. De dosis verhogen is geen optie, daarin gaat de arts niet mee. En is dit een tijdelijke fase? Het maakt me angstig.  Angstig hoe verder: lukt het mij de dingen te veranderen. Zolang ik niet tegen grote problemen aanloop gaat het wel, maar als er wat druk op staat klap ik dicht. Sluit ik mezelf af en wil ik drinken en de straat op.   Ik kan niet meer, ik ben moe en onrustig. . Vermoeidheid die je niet kunt wegslapen.
Ik sta op een parkeerplaats langs de kant van de weg in mijn eigen leven. Een noodparkeerplaats-klein, bij versmalde baanvakken, aan een snelweg waaraan wordt gewerkt. Het verkeer raast door en ik weet niet waar naartoe. Ik snap het niet. Ik snap werkelijk niet waar iedereen naartoe gaat en waarom. En ik sta daar maar. Opgesloten tussen de metalen vangrail. Die me ruimte geeft er overheen te kijken, maar ik kan niet weg. Ik moet weer verder. De snelweg op. Vluchten naar het achterliggende weiland, de vrijheid in is geen optie. Ik moet mee. Maar ik kan het op dit moment niet.

Het maakt me boos. Boos op iedereen die wel door raast op de snelweg en boos op mezelf. Die het niet lukt zijn eigen weg te vinden. Geen snelweg, maar een zandweg. Met rust en schoonheid.

Roadtrip

Het was vandaag een merkwaardige dag. Vandaag een leuke, korte roadtrip gemaakt met een vriend, om ergens een graffiti muur te maken.
Trips die ik in het verleden vaker heb gemaakt. Maar altijd onder invloed. Bij het instappen eerst verzekeren dat er ook bier meegaat. Bier om onzekerheden die de dag zouden kunnen brengen wegdrukken. Onzekerheden: wat te maken, wie tegen te komen, hoe me te gedragen etc.
Bij het weggaan eerst langs de Lidl en wat me opviel is dat ik totaal niet aan drank dacht. ook niet tijdens het spuiten. een aktiviteit die altijd doordrengt was met bier.
Opzich een prima dag gehad, wat ik maak op zo'n dag is tegenwoordig van minder belang. Het moet goed zijn, maar het plezier staat voorop. In het verleden legde ik me veel te veel druk op. Het leek wel of er weet ik wat vanaf hing. Rond 17.00 vermoeid thuis. Geen eten in huis, eerst hond uitlaten en daarna weer langs de Lidl. Echter nu lag mijn aandacht door de vermoeidheid wel op drank. Op de terugweg, zag ik weer overal drank. Trek die ik wel kan handelen, maar opzich wel merkwaardig.

Sporten

Sporten doet me goed de laatste tijd. Misschien nog wel beter dan de Baclofen. Net 90 minuten op mijn MTB gecrosst. Al fietsend moet ik er wel op bedacht zijn dat ik er geen wedstrijd van maak. Onder het rijden ga ik toch weer tijden vergelijken, narekenen hoever ik de vorige keer heb gefietst, terwijl het appels met peren vergelijken is. Niet iedere route is hetzelfde. Nu erg veel off-road gefietst, terwijl ik anders toch iets meet asfalt meepak.

De input die ik van mij app. krijg al op minimaal gezet, alleen de afstand en de tijdsduur worden nog door gegeven. Mijn fietscomputer laat ik al thuis
Wegkomen was wel weer lastig. De hele tijd dralen door het huis. Kleine dingetjes oppakken, maar niet afronden. Om 11.45 eindelijk eens omgekleed.

Nu tuin omspitten. Wel een fysieke dag!

Behandeling

De komende tijd zal ik minder tijd besteden aan het bloggen zelf. Althans, ik zal het blog wel gebruiken, maar minder berichten publiceren. Mijn therapeut heeft me een lastige opdracht mee gegeven:ik moet gaan analyseren waar mijn woede steeds vandaan komt. Woede in combinatie met een hoog gevoel voor onrecht, doen me steeds belanden in stress fase code rood. Helemaal als er meerdere zaken tegelijk spelen.
De afgelopen weken gebeurde het ook weer dat er meerdere dingen tegelijk spelen die me woest maken en mijn volledige aandacht vragen. Daardoor kom ik verder nergens aan toe. Ik wordt er volledig door geabsorbeerd. Zie alles alleen maar zwart.
Soms roep ik zaken over mezelf af. Ik kan nu eenmaal niet tegen onrecht en ik kan sommige dingen dan ook niet zomaar parkeren. Ik moet het melden, ik moet het kwijt, maar vandaag de dag krijg je iedere keer de deksel op de neus. Stuur u klacht in, maar we doen er niks mee....................aaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh. Wordt alweer boos als ik eraan denk.
Daar komt een bekeuring bij, een incasso, zaken die me een maand aan eten kosten. En ik heb het al niet breed. Dat is nog zacht uitgedrukt.
Kortom. Werk zat, voor de komende tijd.