Zoektocht baclofen

Iemand stelde de vraag waarom ik het blog de titel heb gegeven 'zoektocht baclofen'
Tot ongeveer  een maand gelden was ik onbekend met het middel. Het boek Het einde van mijn verslaving van Dr. Ameisen was de eerste kennismaking. Daarna heb ik geïnformeerd bij de instantie waar ik in therapie tegen mijn verslaving was. Daar wees men het middel in eerste instantie af. Sommige therapeuten kenden het niet eens, wat ikzelf frapant vind als je werkzaam bent in de verslavingszorg.
Door middel van internet heb ik me verder verdiept in het middel. Daar heb ik kennis gemaakt met positieve, maar ook negatieve ervaringen.Toch besloot ik dat ik het medicijn wil gaan gebruiken. Ik zou het nogmaals bij de instantie ter sprake brengen,  mocht dit gesprek negatief uitpakken zou ik een poging wagen via de huisarts, en anders zou bestellen via internet een optie zijn.
Omdat Baclofen een patent vrij medicijn is vallen de kosten van gebruik erg mee, zelf betalen zou dus een optie zijn. Patent vrij houdt tevens in dat er geen onderzoek meer wordt gedaan naar het middel door de farmaceutische industrie, er valt simpelweg geen geld meer aan te verdienen. Dat men er bij toeval achterkomt dat het middel prima werkt tegen verslavingen is voor hun dus in zijn geheel niet interessant. Dat klinkt cynisch, maar is wel de werkelijkheid.

Een anonieme sponsor heeft door middel van een gift onderzoek naar het middel mogelijk gemaakt, maar dat onderzoek begint pas in 2012. Zie hier. En zelf wil ik  niet het risico lopen tijdens een onderzoek een van de pechvogels te zijn die een placebo verstrekt krijgt.

Ook het gebruik van Baclofen is een zoektocht. De dosis verschilt van persoon tot persoon. Je dient de dosis langzaam op te voeren om je lichaam aan het medicijn te laten wennen. Daarna verhoog je de dosis tot het punt dat de trek/hunkering verdwijnt. Voor mensen die midden in het gebruik zitten en nog enorme hoeveelheden dank consumeren zal deze dosis vele malen hoger liggen dan voor mensen die al zijn geminderd of zelfs gestopt. Na dit punt bereikt te hebben kun je het medicijn afbouwen naar een onderhouds dosis, maar die moet vervolgens niet te laag zijn, zodat de trek terug kan komen.
Vele gebruikers blijven het medicijn gebruiken, mijn insteek zal zijn er ter zijn tijd mee te stoppen. Ik wil werken naar een punt waar mijn rust terug is en ik eindelijk weer eens kan denken aan een maatschappelijke ontwikkeling.
Ik kan niet wachten tot dinsdag!

Trek, hunkering, craving

Voor mensen die niet kampen met een verslaving is het begrip trek nauwelijks te begrijpen. Ik geef er de voorkeur aan het woord trek te gebruiken, boven craving  of hunkering.
Wat kan je nu trekken aan iets dat je tegelijke tijd ook zoveel problemen veroorzaakt?  Bij trek ga je compleet aan de negatieve kant van het middel voorbij, je leeft in dat moment en zoekt per direct de oplossing en verwacht die te vinden in de drank. Op dat moment associeer ik drank alleen met positieve dingen. Dat kan zijn om rust te vinden, te kunnen slapen, me moed in te drinken of om het gezellig te hebben.

Ik ondervindt de meeste trek als ik innerlijk onrustig ben. Als mijn lijf gespannen is, mijn hoofd vol zit, ik het overzicht kwijt ben en volledig dreig  over te lopen. Dan wil ik rust en wil ik me vol gieten. Weg uit de wereld en zijn realiteit, die zo ver van mij af staat.  Die onrust is een cyclus, ik krijg door de onrust trek, en door de trek wordt ik onrustig: een neverending story die niet te doorbreken lijkt.

Een andere oorzaak van trek is de associatie met drank. Associatie is de  dingen en zaken in het leven doen of tegenkomen, waar je normaal gesproken bij gedronken zou hebben. In de ruim 20 jaar van mijn verslaving heb ik bijna alles in combinatie gedaan met drank. Veel situaties zijn tijdelijk te mijden, naar een kroeg hoef je niet, maar op een gegeven moment moet je toch weer naar buiten. Er zullen toch boodschappen gedaan moeten worden en ook de kinderen willen wel een keer naar de dierentuin.

Vandaag wil ik zo'n trek moment beschrijven, omdat het vandaag plaats vond.

Al dagen loop ik rond met trek. Vanaf het moment dat ik ben gestopt met mijn deeltijd behandeling sta ik er, naast wekelijkse gesprekken met een psycholoog,  alleen voor en in mijn alles van stabiele leven is dat een extra druk die op mijn schouders komt te liggen. Op het ene moment is reintegreren op de arbeidsmarkt een nieuwe uitdaging: op het andere moment levert het een enorme druk op. Druk die wordt opgebouwd door de angst niet aan de verwachtingen te kunnen voldoen. Druk is trek!
Vandaag moest ik samen met een vriend naar een locatie in Munster, al vroeg reisden we af richting Duitsland. Een trip die ik vaak gemaakt heb. Naar Duitsland reizen gaat gepaard met trek, jaren lang die kant opgereist en  bij het eerste de beste tankstation een halve liter Becks gekocht. Op het moment dat de grens dichterbij komt wordt ik al nerveus, normaal gesproken is de bevredeging dichtbij. Omdat drinken een gepasseerd station is prepareer ik me tijdens de rit. Hoe dichter we bij de grens komen, hoe meer ik ga praten. Dit volhoudend naderen we Münster. Ik heb het gered! Op een straathoek zie ik een oude man een blik bier open trekken. Het is 10:50 en ik voel jaloezie.
Op de locatie, een  uitgaansgebied, aangekomen lopen we rond.De plek straalt een fantastische atmosfeer uit, overal staan lange tafels en banken. Een en al Duitse gezelligheid.  Overal zie ik kapotte flessen bier op de grond, ik visualiseer ze vol. Ik denk aan hoe lekker zo'n koude Becks kan zijn.  Al lopend passeer ik een busje, op de grond zie ik een krat bier. Wat voor een merk zou het zijn? Ik ken het niet. Zoals altijd in een trek moment zie ik overal bier. Achter ons passeren 2 jongens. Een van hun drinkt een fles bier. Ik denk eraan hoe ontspannend het zou zijn er ook een te drinken. Mijn onrust neemt toe, in hoeverre dat nog mogelijk is. Ook krijg ik hoofdpijn. We praten nog wat. Ik ontvang een sms van mijn vriendin. Ze beschrijft de  moeilijkheden die ze ondervind op haar werk. Boosheid en woede nemen de overhand!  Ik veol me machteloos, weer een voorbeeld van een strijd, in dit geval tegen een werknemer die je niet wint.  Als we weg willen gaan worden we aangesproken door  iemand die de straat aanveegt. Ook hij drinkt bier 'wat is Duitsland toch een heerlijk land' is mijn gedachte.
Op het moment dat we in de auto stappen om terug te rijden, lijkt het of er een knoop in mijn maag zit. Mijn maag doet pijn en mijn hoofd bonst. Ik begin de route al uit te stippelen. Mijn hoofd wordt een google maps overzicht waar alle tankstations van Münster op aangegeven zijn.  We besluiten voordat we naar huis gaan nog even een outlet winkel te bezoeken. Ik kan namelijk  wel een nieuwe winterjas gebruiken. Misaschein dat ik een goedkope kan vinden. Gelukkig neemt de chauffeur een voor mij onbekende route. Nieuwe indrukken is afleiding! In de winkel lukt het me  echter niet een nieuwe jas te vinden. Allemaal zijn ze te duur. Wel zie ik een paar schoenen. Schoenen heb ik niet nodig, maar ik besluit me daarmee toch te belonen. Eigenlijk kan ik ze me niet veroorloven.
Tijdens de terugweg neemt de spanning en trek toe. Op iedere straathoek zie ik mogelijkheden om drank te kopen. In mijn hoofd vraag ik de chauffeur te stoppen, maar ik doe het niet. In mijn hoofd duelleert een wel-niet strijd. De knoop inmijn maag lijkt ieder moment strakker te worden getrokken en de focus op drank neemt toe. We passeren tankstations en supermarkten. Mijn hoofd bonst en mijn lichaam is gespannen. Bij het laatste mij bekende tankstation op de grens van Münster doet mijn maag zeer en is mijn lichaam van top tot teen gespannen. Ahhhhhhhhhhhhhh!!!Ik twijfel nogmaals de chauffeur te verzoeken om te stoppen, maar doe het niet. Op het moment dat we het tankstation passeren valt alle druk van me af.  Eindelijk kan ik me ontspannen, de gedachte komt op dat we over 55 kilometer weer een tankstation passeren, maar daar wil ik even niet aan denken.
Wanneer we het tankstation op 10 kilometer genaderd zijn neemt de spanning toe. Weer de twijfel om de chauffeur te vragen om bij het tankstation even  te stoppen, op dat moment realiseer ik me dat we betreffende tankstation niet direct passeren in verband met het de nieuwe doorgetrokken weg. Soms moet je geluk hebben.
Vanaf dat moment kan ik eindelijk ontspannen tot aan het huis van mijn vriend. Daar sluiten we onze gezamenlijke dag af met een bak koffie. We bespreken onze plannen voor de komende tijd. Mijn telefoon gaat over, het is mijn vriendin. Ze heeft een waardeloze dag achter de rug op het werk. Ze klinkt emotioneel. Ik besluit direct naar haar toe te gaan. Vanaf het moment dat ik in de auto stap is de trek weer aanwezig.
Ik moet de supermarkt in om eten te halen! Tactische voorbespreking met mezelf. Want: met trek nooit doelloos door een supermarkt dwalen! Erin en eruit, Pizza, extra gedroogde tomaten en een blikje cola om per direct een vol gevoel te krijgen. Bij trek ook dorst voorkomen, waar je allemaal al niet aan moet denken. Pizza gepakt, cola gepakt en op zoek naar de tomaten.  Bij  het vak van de 'exotische' levensmiddelen aangekomen, daar geconfronteerd worden met Pools bier. Welke gek bedenkt het! Het drank pad vermijden en er dan bij de levensmiddelen over bier struikelen. Lech lijkt op Becks en Becks is lekker. Ik krijg dorst.  Snel richting kassa en afrekenen. Bij het afrekenen nog de overweging toch een blik bier te gaan halen. Eentje kan wel. Niet doen, niet doen! Snel weg. Ik red het tot aan de auto. Auto staat bij mij gelijk aan trek, maar daar kom ik op terug. Snel drink ik het blikje cola leeg. Gelukkig het helpt. Ik krijg het gewenste volle effect, de trek neemt af.
Het is druk op de weg. Ik stoor me aan mijn mede weggebruikers, terwijl ik het ben die zijn aandacht er niet bij kan houden. De trek en onrust komen terug. Wat duurt het allemaal lang en niemand lijkt op te schieten. Toch naar een supermarkt? Gelukkig is er geen een in dit gedeelte van de stad. Maar links als ik het volgende dorp in rij wel. Jaren met mijn verslaving bezig te zijn geweest heeft me opgeleverd dat ik overal  alle supermarkten ken en daarnaast alle  cafetaria's van Nederland die bier verkopen. Bij de kruising aangekomen:linksaf, rechtsaf- linksaf- rechtsaf, wel-niet-wel-niet, het duel in mijn hoofd is aan volle gang,  het lukt me door te rijden. In het volgende dorp is er na mijn weten geen supermarkt, gelukkig. In het wel-niet duel in mijn hoofd legt, ondertussen,  de niet het af tegen de wel. Ik besluit op zoek te gaan naar een supermarkt. Na een doodlopende weg ingeslagen te zijn en bij de dorpsgrens richting onbewoonde wereld beland te zijn, lukt het mezelf duidelijk te maken dat ik mezelf als een idioot gedraag. Deze keer wint de niet het duel.
Het lukt me de weg te hervatten. In mijn hoofd stippel ik een weg uit zonder supermarkten. Al rijdend lukt het. Ik moet ervoor omrijden, maar het geeft me een goed gevoel. Nog een stukje. De auto parkeren en eindelijk thuis!

Het verzoek

Op mijn achtergrond en de ontwikkeling van mijn verslaving kom ik in een later stadium uitgebreid terug.
Ik wil alle stadia in het proces vanaf zo kort mogelijk in het moment beschrijven.  In het moment dat het actueel en nog fris in mijn geheugen is. Dit om een zo werkelijk mogelijk blog te schrijven.

Naast ontelbare pogingen om te stoppen en te minderen heb ik afgelopen week  voor de 2e keer een intensive behandeling in mijn strijd met mijn alcohol verslaving afgerond. Een verslaving die ruim 20 jaar van mijn leven heeft geregeerd.

In de voorlaatste week van de deeltijd behandeling  heb ik het boek, Het einde van mijn verslaving,  van Dr. Olivier Ameisen gelezen. Een boek dat direct mijn ogen opende, zo herkenbaar op veel punten:de verslaving, de trek, de continue onrust en uiteindelijk de vicieuze cirkel van dit alles.
Tijdens de afrondende fase van mijn behandeling het onderwerp een aantal keer besproken met de aanwezige behandelaars, die er allen een andere mening op na hielden, echter allen waren sceptisch(sommigen kende het boek en het middel dat in het boek uitgebreid beschreven wordt niet eens). Een behandeling tegen een verslaving is er volgens de meeste instanties gebaseerd op veranderingen. Veranderingen die je leert te maken tijdens de behandeling.  Tijdens mijn behandeling heb ik erg veel dingen geleerd en erg veel inzicht verkregen, cognitieve gedragstherapie is erg waardevol! Maar wat als het geleerde niet genoeg is? Trek naar en associaties met alcohol opgebouwd in die ruim 20 jaar verdwijnen niet na 3 maand een klinische- of deeltijd behandeling. Sterker nog alcohol is ondertussen een deel van mijn identiteit! Tijdens de behandeling zit je in een veilige omgeving, maar daarna wacht de buitenwereld en begint het dagelijkse gevecht met : de onrust, trek en de bekende cirkel.

Naast het boek van Dr. Ameisen  heb ik me uitgebreid  ingelezen in het onderwerp. er zijn meerdere fora die er aandacht aan besteden en Fok forum heeft zelfs meerdere informatieve pagina's aan informatie van verschillende gebruikers. Erg informatief, omdat hier ook te lezen is dat sommige mensen erg ongecontroleerd met het middel omgaan.

Vandaag tijdens een evaluatie gesprek met mijn verantwoordelijke hulpverlener bij de verslavingsinstantie waar ik cliënt ben het verzoek om Baclofen, om dat middel gaat het,  te gaan gebruiken ingediend. Ik heb meteen kenbaar gemaakt dat ik me goed had ingelezen in het onderwerp en op de hoogte ben van de bijwerkingen en gevaren van het middel. Baclofen is niet zoals zovelen je willen doen geloven een wonder middel tegen verslavingen, je moet wel willen stoppen. In het geval tegen een verslaving wordt Baclofen off-label gebruikt, dat houdt in dat het medicijnen oorspronkelijk tegen andere kwalen bedoeld( en getest) is. In dit geval tegen spasmen, Baclofen is namelijk een spierverslapper.  Op het testenvan Baclofen tegen verslaving kom ik later nog terug. Omdat ik op de hoogte ben van de bijwerkingen en gevaren van het medicijn, een klapvoet staat in schril contrast met een psychose(Een psychose kan optreden als mensen het middel gebruiken en vervolgens doorgaan met hun verslaving), is men eventueel bereid mij het middel te verstrekken in mijn zucht naar drank. Ook op het onderwerp zucht naar drank, trek of carving genoemd zal ik later terug komen.
Voor volgende week staat er een gesprek geplant met een interne 'deskundige'. Nog een week in spanning zitten en worstelen met trek en onrust.
Ik zal zo spoedig mogelijk terug komen om verslag te doen van alle lopende ontwikkelingen.