Voor mensen die niet kampen met een verslaving is het begrip trek nauwelijks te begrijpen. Ik geef er de voorkeur aan het woord trek te gebruiken, boven craving of hunkering.
Wat kan je nu trekken aan iets dat je tegelijke tijd ook zoveel problemen veroorzaakt? Bij trek ga je compleet aan de negatieve kant van het middel voorbij, je leeft in dat moment en zoekt per direct de oplossing en verwacht die te vinden in de drank. Op dat moment associeer ik drank alleen met positieve dingen. Dat kan zijn om rust te vinden, te kunnen slapen, me moed in te drinken of om het gezellig te hebben.
Ik ondervindt de meeste trek als ik innerlijk onrustig ben. Als mijn lijf gespannen is, mijn hoofd vol zit, ik het overzicht kwijt ben en volledig dreig over te lopen. Dan wil ik rust en wil ik me vol gieten. Weg uit de wereld en zijn realiteit, die zo ver van mij af staat. Die onrust is een cyclus, ik krijg door de onrust trek, en door de trek wordt ik onrustig: een neverending story die niet te doorbreken lijkt.
Een andere oorzaak van trek is de associatie met drank. Associatie is de dingen en zaken in het leven doen of tegenkomen, waar je normaal gesproken bij gedronken zou hebben. In de ruim 20 jaar van mijn verslaving heb ik bijna alles in combinatie gedaan met drank. Veel situaties zijn tijdelijk te mijden, naar een kroeg hoef je niet, maar op een gegeven moment moet je toch weer naar buiten. Er zullen toch boodschappen gedaan moeten worden en ook de kinderen willen wel een keer naar de dierentuin.
Vandaag wil ik zo'n trek moment beschrijven, omdat het vandaag plaats vond.
Al dagen loop ik rond met trek. Vanaf het moment dat ik ben gestopt met mijn deeltijd behandeling sta ik er, naast wekelijkse gesprekken met een psycholoog, alleen voor en in mijn alles van stabiele leven is dat een extra druk die op mijn schouders komt te liggen. Op het ene moment is reintegreren op de arbeidsmarkt een nieuwe uitdaging: op het andere moment levert het een enorme druk op. Druk die wordt opgebouwd door de angst niet aan de verwachtingen te kunnen voldoen. Druk is trek!
Vandaag moest ik samen met een vriend naar een locatie in Munster, al vroeg reisden we af richting Duitsland. Een trip die ik vaak gemaakt heb. Naar Duitsland reizen gaat gepaard met trek, jaren lang die kant opgereist en bij het eerste de beste tankstation een halve liter Becks gekocht. Op het moment dat de grens dichterbij komt wordt ik al nerveus, normaal gesproken is de bevredeging dichtbij. Omdat drinken een gepasseerd station is prepareer ik me tijdens de rit. Hoe dichter we bij de grens komen, hoe meer ik ga praten. Dit volhoudend naderen we Münster. Ik heb het gered! Op een straathoek zie ik een oude man een blik bier open trekken. Het is 10:50 en ik voel jaloezie.
Op de locatie, een uitgaansgebied, aangekomen lopen we rond.De plek straalt een fantastische atmosfeer uit, overal staan lange tafels en banken. Een en al Duitse gezelligheid. Overal zie ik kapotte flessen bier op de grond, ik visualiseer ze vol. Ik denk aan hoe lekker zo'n koude Becks kan zijn. Al lopend passeer ik een busje, op de grond zie ik een krat bier. Wat voor een merk zou het zijn? Ik ken het niet. Zoals altijd in een trek moment zie ik overal bier. Achter ons passeren 2 jongens. Een van hun drinkt een fles bier. Ik denk eraan hoe ontspannend het zou zijn er ook een te drinken. Mijn onrust neemt toe, in hoeverre dat nog mogelijk is. Ook krijg ik hoofdpijn. We praten nog wat. Ik ontvang een sms van mijn vriendin. Ze beschrijft de moeilijkheden die ze ondervind op haar werk. Boosheid en woede nemen de overhand! Ik veol me machteloos, weer een voorbeeld van een strijd, in dit geval tegen een werknemer die je niet wint. Als we weg willen gaan worden we aangesproken door iemand die de straat aanveegt. Ook hij drinkt bier 'wat is Duitsland toch een heerlijk land' is mijn gedachte.
Op het moment dat we in de auto stappen om terug te rijden, lijkt het of er een knoop in mijn maag zit. Mijn maag doet pijn en mijn hoofd bonst. Ik begin de route al uit te stippelen. Mijn hoofd wordt een google maps overzicht waar alle tankstations van Münster op aangegeven zijn. We besluiten voordat we naar huis gaan nog even een outlet winkel te bezoeken. Ik kan namelijk wel een nieuwe winterjas gebruiken. Misaschein dat ik een goedkope kan vinden. Gelukkig neemt de chauffeur een voor mij onbekende route. Nieuwe indrukken is afleiding! In de winkel lukt het me echter niet een nieuwe jas te vinden. Allemaal zijn ze te duur. Wel zie ik een paar schoenen. Schoenen heb ik niet nodig, maar ik besluit me daarmee toch te belonen. Eigenlijk kan ik ze me niet veroorloven.
Tijdens de terugweg neemt de spanning en trek toe. Op iedere straathoek zie ik mogelijkheden om drank te kopen. In mijn hoofd vraag ik de chauffeur te stoppen, maar ik doe het niet. In mijn hoofd duelleert een wel-niet strijd. De knoop inmijn maag lijkt ieder moment strakker te worden getrokken en de focus op drank neemt toe. We passeren tankstations en supermarkten. Mijn hoofd bonst en mijn lichaam is gespannen. Bij het laatste mij bekende tankstation op de grens van Münster doet mijn maag zeer en is mijn lichaam van top tot teen gespannen. Ahhhhhhhhhhhhhh!!!Ik twijfel nogmaals de chauffeur te verzoeken om te stoppen, maar doe het niet. Op het moment dat we het tankstation passeren valt alle druk van me af. Eindelijk kan ik me ontspannen, de gedachte komt op dat we over 55 kilometer weer een tankstation passeren, maar daar wil ik even niet aan denken.
Wanneer we het tankstation op 10 kilometer genaderd zijn neemt de spanning toe. Weer de twijfel om de chauffeur te vragen om bij het tankstation even te stoppen, op dat moment realiseer ik me dat we betreffende tankstation niet direct passeren in verband met het de nieuwe doorgetrokken weg. Soms moet je geluk hebben.
Vanaf dat moment kan ik eindelijk ontspannen tot aan het huis van mijn vriend. Daar sluiten we onze gezamenlijke dag af met een bak koffie. We bespreken onze plannen voor de komende tijd. Mijn telefoon gaat over, het is mijn vriendin. Ze heeft een waardeloze dag achter de rug op het werk. Ze klinkt emotioneel. Ik besluit direct naar haar toe te gaan. Vanaf het moment dat ik in de auto stap is de trek weer aanwezig.
Ik moet de supermarkt in om eten te halen! Tactische voorbespreking met mezelf. Want: met trek nooit doelloos door een supermarkt dwalen! Erin en eruit, Pizza, extra gedroogde tomaten en een blikje cola om per direct een vol gevoel te krijgen. Bij trek ook dorst voorkomen, waar je allemaal al niet aan moet denken. Pizza gepakt, cola gepakt en op zoek naar de tomaten. Bij het vak van de 'exotische' levensmiddelen aangekomen, daar geconfronteerd worden met Pools bier. Welke gek bedenkt het! Het drank pad vermijden en er dan bij de levensmiddelen over bier struikelen. Lech lijkt op Becks en Becks is lekker. Ik krijg dorst. Snel richting kassa en afrekenen. Bij het afrekenen nog de overweging toch een blik bier te gaan halen. Eentje kan wel. Niet doen, niet doen! Snel weg. Ik red het tot aan de auto. Auto staat bij mij gelijk aan trek, maar daar kom ik op terug. Snel drink ik het blikje cola leeg. Gelukkig het helpt. Ik krijg het gewenste volle effect, de trek neemt af.
Het is druk op de weg. Ik stoor me aan mijn mede weggebruikers, terwijl ik het ben die zijn aandacht er niet bij kan houden. De trek en onrust komen terug. Wat duurt het allemaal lang en niemand lijkt op te schieten. Toch naar een supermarkt? Gelukkig is er geen een in dit gedeelte van de stad. Maar links als ik het volgende dorp in rij wel. Jaren met mijn verslaving bezig te zijn geweest heeft me opgeleverd dat ik overal alle supermarkten ken en daarnaast alle cafetaria's van Nederland die bier verkopen. Bij de kruising aangekomen:linksaf, rechtsaf- linksaf- rechtsaf, wel-niet-wel-niet, het duel in mijn hoofd is aan volle gang, het lukt me door te rijden. In het volgende dorp is er na mijn weten geen supermarkt, gelukkig. In het wel-niet duel in mijn hoofd legt, ondertussen, de niet het af tegen de wel. Ik besluit op zoek te gaan naar een supermarkt. Na een doodlopende weg ingeslagen te zijn en bij de dorpsgrens richting onbewoonde wereld beland te zijn, lukt het mezelf duidelijk te maken dat ik mezelf als een idioot gedraag. Deze keer wint de niet het duel.
Het lukt me de weg te hervatten. In mijn hoofd stippel ik een weg uit zonder supermarkten. Al rijdend lukt het. Ik moet ervoor omrijden, maar het geeft me een goed gevoel. Nog een stukje. De auto parkeren en eindelijk thuis!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten