Lang geleden

Het is lang geleden dat ik ene blog geschreven heb. Van mezelf vind ik het flauw dat ik het juist nu doe. Nu, juist nu het niet zo lekker gaat. Aan de andere kant heeft het van me afschrijven me altijd erg geholpen.

Er is veel gebeurd de laatste tijd. Zaken die een grote impact hebben gehad op mijn leven. Hierdoor is de zucht naar drank ook weer sterk toegenomen. Weglopen-letterlijk en vluchten. En ik schrik ervan hoe dichtbij dit gedrag nog steeds is. Hoe diep het geworteld zit in mijn bestaan. De Baclofen is op dit moment ook niet meer genoeg. De dosis verhogen is geen optie, daarin gaat de arts niet mee. En is dit een tijdelijke fase? Het maakt me angstig.  Angstig hoe verder: lukt het mij de dingen te veranderen. Zolang ik niet tegen grote problemen aanloop gaat het wel, maar als er wat druk op staat klap ik dicht. Sluit ik mezelf af en wil ik drinken en de straat op.   Ik kan niet meer, ik ben moe en onrustig. . Vermoeidheid die je niet kunt wegslapen.
Ik sta op een parkeerplaats langs de kant van de weg in mijn eigen leven. Een noodparkeerplaats-klein, bij versmalde baanvakken, aan een snelweg waaraan wordt gewerkt. Het verkeer raast door en ik weet niet waar naartoe. Ik snap het niet. Ik snap werkelijk niet waar iedereen naartoe gaat en waarom. En ik sta daar maar. Opgesloten tussen de metalen vangrail. Die me ruimte geeft er overheen te kijken, maar ik kan niet weg. Ik moet weer verder. De snelweg op. Vluchten naar het achterliggende weiland, de vrijheid in is geen optie. Ik moet mee. Maar ik kan het op dit moment niet.

Het maakt me boos. Boos op iedereen die wel door raast op de snelweg en boos op mezelf. Die het niet lukt zijn eigen weg te vinden. Geen snelweg, maar een zandweg. Met rust en schoonheid.

Roadtrip

Het was vandaag een merkwaardige dag. Vandaag een leuke, korte roadtrip gemaakt met een vriend, om ergens een graffiti muur te maken.
Trips die ik in het verleden vaker heb gemaakt. Maar altijd onder invloed. Bij het instappen eerst verzekeren dat er ook bier meegaat. Bier om onzekerheden die de dag zouden kunnen brengen wegdrukken. Onzekerheden: wat te maken, wie tegen te komen, hoe me te gedragen etc.
Bij het weggaan eerst langs de Lidl en wat me opviel is dat ik totaal niet aan drank dacht. ook niet tijdens het spuiten. een aktiviteit die altijd doordrengt was met bier.
Opzich een prima dag gehad, wat ik maak op zo'n dag is tegenwoordig van minder belang. Het moet goed zijn, maar het plezier staat voorop. In het verleden legde ik me veel te veel druk op. Het leek wel of er weet ik wat vanaf hing. Rond 17.00 vermoeid thuis. Geen eten in huis, eerst hond uitlaten en daarna weer langs de Lidl. Echter nu lag mijn aandacht door de vermoeidheid wel op drank. Op de terugweg, zag ik weer overal drank. Trek die ik wel kan handelen, maar opzich wel merkwaardig.

Sporten

Sporten doet me goed de laatste tijd. Misschien nog wel beter dan de Baclofen. Net 90 minuten op mijn MTB gecrosst. Al fietsend moet ik er wel op bedacht zijn dat ik er geen wedstrijd van maak. Onder het rijden ga ik toch weer tijden vergelijken, narekenen hoever ik de vorige keer heb gefietst, terwijl het appels met peren vergelijken is. Niet iedere route is hetzelfde. Nu erg veel off-road gefietst, terwijl ik anders toch iets meet asfalt meepak.

De input die ik van mij app. krijg al op minimaal gezet, alleen de afstand en de tijdsduur worden nog door gegeven. Mijn fietscomputer laat ik al thuis
Wegkomen was wel weer lastig. De hele tijd dralen door het huis. Kleine dingetjes oppakken, maar niet afronden. Om 11.45 eindelijk eens omgekleed.

Nu tuin omspitten. Wel een fysieke dag!

Behandeling

De komende tijd zal ik minder tijd besteden aan het bloggen zelf. Althans, ik zal het blog wel gebruiken, maar minder berichten publiceren. Mijn therapeut heeft me een lastige opdracht mee gegeven:ik moet gaan analyseren waar mijn woede steeds vandaan komt. Woede in combinatie met een hoog gevoel voor onrecht, doen me steeds belanden in stress fase code rood. Helemaal als er meerdere zaken tegelijk spelen.
De afgelopen weken gebeurde het ook weer dat er meerdere dingen tegelijk spelen die me woest maken en mijn volledige aandacht vragen. Daardoor kom ik verder nergens aan toe. Ik wordt er volledig door geabsorbeerd. Zie alles alleen maar zwart.
Soms roep ik zaken over mezelf af. Ik kan nu eenmaal niet tegen onrecht en ik kan sommige dingen dan ook niet zomaar parkeren. Ik moet het melden, ik moet het kwijt, maar vandaag de dag krijg je iedere keer de deksel op de neus. Stuur u klacht in, maar we doen er niks mee....................aaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh. Wordt alweer boos als ik eraan denk.
Daar komt een bekeuring bij, een incasso, zaken die me een maand aan eten kosten. En ik heb het al niet breed. Dat is nog zacht uitgedrukt.
Kortom. Werk zat, voor de komende tijd.

Slecht slapen

Grootste nadeel van de Baclofen is het slechte slapen. Mijn  nachtrust is verschrikkelijk, waardoor ik altijd vermoeid ben. Het is zaterdag ochtend 7:24. Gisteravond is vlak na het naar bed gaan het licht bij me uitgegaan. Ik heb nog een stukje Voetbal International gezien, maar veel heb ik er niet van meegekregen. lak na middernacht wordt ik vervolgens weer wakker, om de hele nacht onzin reclames voorbij te zien komen. Op dat moment was ik al erg moe van 3 nachten, met slechte nachtrust, achter elkaar. Die vermoeidheid breekt me dan op waardoor ik op de bank in slaap val.  Een oncomfortabele bank die ik speciaal heb gekocht om niet makkelijk op in slaap te vallen. Mijn vorige bank was ongeveer een bed: lang en diep.
Om terug te komen op nu. De hond is ondertussen uitgeweest, de kinderen zijn al wakker en het is al best gezellig, maar dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn. Mezelf maakt het voornamelijk angstig voor vanavond. De zaterdag is een drukke dag, waar sporten en reizen centraal staan. De kinderen mogen opblijven en mijn vriendin wil ook wat aandacht.

9 maart

Het is ondertussen al een tijdje geleden tot het laatste bericht. Ik voel me goed, zeker sinds de verhoging.
Vandaag voor het eerst sinds lange tijd rustig door de supermarkt kunnen lopen.
Daarnaast ook hulp ingeschakeld om thuis het een en ander op de rit te krijgen.
Sinds de hond merk ik dat me het niet meer lukte om het huishouden nog enig zins op een acceptabel niveau te houden. Ook de financiën groeien me boven de pet.  Dus de trots opzij gezet en hulp ingeschakeld.

Trots zijn op jezelf!

Vandaag afspraak gehad met mijn verslavingsarts.
Gesprek liep prettig. We hebben besloten dat ik ga verhogen naar 80mg per dag. Een vehiging die hij normaal gesproken nooit voorschrijft. Men gaan niet hoger dan 60mg,op die dosis blijken de meeste resluktaten behaald te worden.
Dat is eigenlijk niet het belangrijkste.
Bij het weggaan, gaf hij me de woorden mee 'trots zijn op jezelf', en die zin galmt eigenlijk nog steeds door mijn hoofd. Waarom lukt min dat toch niet. Ook hier het duel van de voor en tegens en iedere keer lukt het mij meer tegens dan punten te bedenken waar ik trots op kan zijn.